ตอนที่ 63 ครั้งนี้เธอไม่ผิด!

32 2-2

            ตอนที่ 63 ครั้งนี้เธอไม่ผิด!

            อู๋ซิ่วเหลียนถูกตบเข้าอย่างแรงจนใบหน้าสะบัดตามแรงเหวี่ยง น้ำลายพุ่งสาดกระเซ็นเป็นเส้นฝอยน้อยใหญ่

            ทันทีที่หลินจิงซูย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เธอก็ได้กระจ่างชัดเสียทีว่า คนร้ายที่ทำให้แม่ของเธอต้องตายนั้น แท้จริงแล้วก็คืออู๋ซิ่วเหลียน ดังนั้น เธอจึงอยากจะลงไม้ลงมือกับนังผู้หญิงคนนี้นานแล้ว การที่อดใจเก็บอารมณ์มาจนถึงทุกวันนี้ได้ ก็นับว่าเมตตากรุณามากแล้ว

            อู๋ซิ่วเหลียนยกมือปิดป้องใบหน้าที่เป่งบวมของตนเอง เบิกตาโตกว้างด้วยความตกตะลึง จ้องมองหลินจิงซูอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “นังเดรัจฉาน! นี่แกกล้าตบหน้าฉันเหรอ! แกกล้าตบหน้าฉันได้ยังไง!?”

            หลินจิงซูหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดฝ่ามือเบาๆ กระหยิ่มยิ้มพร้อมตอบกลับอย่างใจเย็นว่า

            “ป้ารองเป็นคนใช้กำลังกับหนูก่อน เมื่อครู่หนูก็แค่ป้องกันตัวเอง ก็ประมาณ…สัญชาตญาณปกป้องตัวเองของมนุษย์ อะไรทำนองนั้นล่ะ”

            “นังเด็กสารเลวไร้ยางอาย! ฉันอายุมากกว่าแกนะ มิหนำซ้ำยังมีศักดิ์เป็นป้ารองของแกด้วย! ในเมื่อแกกล้าใช้ความรุนแรงกับฉันขนาดนี้ ฉันก็จะไปรายงานเรื่องนี้กับทางโรงเรียน ให้พวกเขาไล่แกออกซะ! เอาให้หมดอนาคตไปเลย! กล้าดียังไงถึงได้ลงไม้ลงมือกับผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้? ที่สู้อุตส่าห์ส่งเสียเลี้ยงดูแกมาจนโต ช่างเสียข้าวสุกจริงๆ!”

            “ป้ารองเหรอ? ส่งเสียเลี้ยงดูงั้นเหรอ?”

            หลินจิงซูระเบิดหัวเราะจนท้องแข็ง จ้องหน้าอีกฝ่ายพร้อมพูดติดตลกว่า

            “ไม่ใช่ป้ารองหรอกเหรอที่เอาแต่พูดว่า ทั้งหนูทั้งแม่แยกครอบครัวออกไปแล้ว ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้าบ้านตระกูลหลินด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้น คนไม่มีสิทธิ์อย่างพวกหนูจะทำอะไรก็ไม่ผิด จริงมั้ยคะ? แค่หนูยังอุตส่าห์ยอมเรียกคุณว่าป้ารอง ก็นับว่าให้เกียรติกันมากแล้วนะคะ สำเหนียกไว้เสียหน่อยก็ดี”

            “แก! นังชาติชั่ว! นังนรกส่งมาเกิด! ฉันจะฆ่าแก!!!”

            ตลอดชีวิตที่ผ่านมา มีหรือที่อู๋ซิ่วเหลียนจะเคยเผชิญพบกับความอัปยศอดสูถึงเพียงนี้ แทบจะในทันที เธอพุ่งจู่โจมใส่หลินจิงซูอย่างไม่คิดชีวิต ต้องการจะสู้กับนังเดรัจฉานน้อยให้ตายกันไปข้าง!

            หลินจิงซูเองก็ไม่เกรงกลัวเช่นกัน หันไปหยิบกระบวยตักน้ำในอ่างล้างจานเหวี่ยงออกไป ทั้งน้ำทั้งกระบวยลอยพุ่งฟาดใส่ใบหน้าอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ

            ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นบ้าน หลินชิงอี้เป็นคนแรกที่วิ่งปรี่เข้ามาดูเหตุการณ์ เขาวิ่งตรงดิ่งมาจากสนามหญ้าหลังบ้าน พร้อมกับร้องตะโกนถามเสียงดังโหวกเหวกด้วยความร้อนใจว่า

            “เกิดอะไรขึ้น?!”

            “พี่ชิงอี้! ดูเธอสิ!!”

            อู๋ซิ่วเหลียนรีบวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังของหลิงชิงอี้ พร้อมกับร้องไห้กระซิกๆไม่หยุด

            “ฉันแค่จะพูดกับเธอดีๆสักสองสามคำ แต่พอเข้าไปใกล้ก็ถูกเธอตบหน้า! แค่นั้นยังไม่พอ เธอยังเหวี่ยงกระบวยสาดน้ำใส่หน้าฉันอีก! ขนาดเป็นเด็กเป็นเล็กยังมีนิสัยก้าวร้าวชอบใช้ความรุนแรงแบบนี้ โตขึ้นไปเกรงว่าจะยิ่งก้าวร้าวถึงขั้นก่ออาชญากรรม…”

            “ฮือ..ฮือออ….”

            ทันใดนั้นเอง เสียงร้องห่มร้องไห้ของหลินจิงซูก็ดังแทรกขัดจังหวะการพูดของอู๋ซิ่วเหลียน

            อึดใจแรก อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับจ้องหน้าหลินจิงซูด้วยความประหลาดใจ จนลืมไปด้วยซ้ำว่า ตนเองต้องเล่นบทร้องห่มร้องไห้เสียน้ำตาอยู่ จึงเผลอร้องตะโกนเสียงดังขึ้นว่า

            “แกเป็นคนลงมือกับฉัน แล้วจะร้องไห้ทำไม?!”

            หลินจิงซูร้องไห้สะอึกสะอื้นจนสำลักน้ำลายเล็กน้อยขณะตอบกลับไปว่า

            “ฮืออ…ป้ารอง หนูขอโทษ หนูแค่จะมาตามหาพ่อที่บ้าน ทำไมต้องตบตีกันด้วย? ถึงหนูจะเป็นแค่เด็กแต่ก็มีหัวจิตหัวใจเหมือนกันนะคะ ฮือออ…หนูก็แค่คิดถึงพ่อเท่านั้นเอง ฮือออ..ฮือออ…”

            ได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้ที่เต็มไปด้วยความระทมขมขื่นใจของหลินจิงซู ชั่วพริบตานั้น หลินชิงอี้พลันรู้สึกลำบากใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

            อย่างไรเสีย หลินจิงซูก็เป็นลูกสาวของเขา แม้จะรู้สึกรังเกียจไม่ชอบเธอ แต่ทว่าก็ต้องยอมรับเช่นกัน ว่าที่ผ่านมาเด็กคนนี้ล้วนเคารพเชื่อฟังผู้หลักผู้ใหญ่มาโดยตลอด แม้ว่าไม่นานมานี้ เธอจะทำตัวผิดปกติไปบ้างก็ตาม แต่เรื่องใช้ความรุนแรง นับว่ายังห่างไกลและเกินความจริงไปมากสำหรับเธอคนนี้

            อู๋ซิ่วเหลียนได้ยินเช่นนั้นก็แทบอกระเบิด เธอตะคอกเสียงดังก่นด่าสาปแช่งราวกับคนคลุ้มคลั่ง

            “นังเดรัจฉาน! นี่แกรู้จักหัดทำตัวเสแสร้งตั้งแต่เด็กเชียวเหรอ! แกต่างหากที่เป็นฝ่ายตบตีฉัน นังเด็กขี้ขลาด ทำผิดแต่กลับไม่กล้ายอมรับผิด! เด็กนรกอย่างแกไม่ควรเกิดมาจริงๆ!”

            หลินจิงซูหันไปมองผู้เป็นพ่ออย่างสิ้นหวัง อ้อนวอนน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวว่า

            “พ่อคะ หนูสัญญาจะไม่มาหาพ่อที่นี่อีกแล้ว ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าตบตีหนูอีกคนเลยนะคะ! หนูกลัวแล้ว…”

            พูดจบ หลินจิงซูก็ยกสองมือขึ้นพนมไหว้เหนือศีรษะอย่างช้าๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวสั่นเทาราวกับกำลังหวาดกลัวอยู่จริงๆ

            “อ๊ากก! นังสารเลว! ฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้ล่ะ! ไม่แกก็ฉันที่ต้องตายกันไปข้าง!!!”

            อู๋ซิ่วเหลียนต้องการจะเปิดฉากจัดการกับหลินจิงซูอีกรอบ แต่หลินชิงอี้กลับหยุดเธอเอาไว้

            เขาขมวดคิ้วเข้มด้วยความไม่พอใจ ก่นเสียงดุดันตำหนิใส่อู๋ซิ่วเหลียนคำโต ก่อนจะหันไปถามถึงความจริงจากจากหลินจิงซู

            “ถ้าแกไม่ได้ตบป้ารองจริง งั้นก็อธิบายเรื่องรอยบวมบนใบหน้าของป้ารองให้ฉันฟังได้มั้ย? แล้วทำไมเนื้อตัวของป้ารองถึงได้เปียกปอนแบบที่เห็นนี้?”

            หลินจิงซูเหลือบมองหลินชิงอี้ด้วยความประหม่าไม่กล้าสู้สายตา

            “พ่อคะ หนูมาที่นี่เพื่อจะมาชวนพ่อไปทานอาหารเย็นด้วยกันที่บ้านของเรา แต่ตอนที่พ่อไม่อยู่ ป้ารองบอกว่า หนูไม่ใช่คนตระกูลหลินอีกต่อไปแล้ว ห้ามเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้อีก เพราะบ้านนี้เป็นของป้ารอง เธอมีสิทธิ์ทุกอย่างในบ้าน จากนั้น ก็ไล่ตะเพิดหนูออกไป แต่พอหนูกำลังอ้าปากจะพูดอะไรอีกสักสองสามคำ จู่ๆเธอก็ตบหน้าตัวเอง แล้วก็หยิบกระบวยตักน้ำราดใส่ตัวเองค่ะ”

            ระหว่างที่เล่า สีหน้าท่าทางของเธอดูหวาดกลัวอย่างมาก น้ำเสียงสั่นเครือขวัญเสียเหมือนจะจับไข้

            “ป้ารองยังบอกอีกว่าจะให้โรงเรียนไล่หนูออก จะทำให้หนูหมดอนาคตไปทั้งชีวิต แต่ถ้าไม่อยากให้ป้ารองทำแบบนั้น ก็ต้องทำตามที่ป้ารองบอก ห้ามเรียกพ่อว่าพ่ออีกต่อไป ไม่ว่าจะต่อหน้าใครก็ตาม แล้วห้ามหนูกับแม่เหยียบเข้าบ้านตระกูลหลินอีก หนูขอโทษ…หนูจะไม่มาที่นี่อีกแล้วค่ะ ฮึกๆ…ฮึกๆ…”

            “แกโกหก! ที่แกพูดมาทั้งหมดล้วนมีแต่คำโกหกทั้งนั้น…”

            ตลอดเวลาที่ผ่านมา หลินชิงอี้ที่ถูกอู๋ซิ่วเหลียนกดดันอย่างหนักทุกวี่วัน เวลานี้ เขาดูเหมือนจะไม่เหลือความรักให้เธออีกต่อไปแล้ว ประกอบกับที่ได้เห็นสีหน้าท่าทางของหลินจิงซู เขาก็เทใจเชื่อไปกว่าครึ่ง เขาหันมองไปทางอู๋ซิ่วเหลียนที่เอาแต่ตีโพยตีพายราวกับคนบ้าในเวลานี้ เขาก็เริ่มรู้สึกสมเพชใจขึ้นมา

            หลินชิงอี้หันไปบอกกับหลินจิงซูว่า

            “เข้าใจแล้ว ฉันเชื่อคำพูดของแก แต่ไม่ว่ายังไง ป้ารองของแกก็เป็นผู้ใหญ่กว่า ขอโทษป้ารองซะเรื่องจะได้จบๆ”

            อู๋ซิ่วเหลียนถลึงตาจ้องมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ เลือดลมในตัวยิ่งพุ่งพล่านด้วยความโมโหเดือดดาล แค่ให้มันขอโทษเท่านั้นเหรอ?!

            สิ่งที่เธอต้องการก็คือ ให้หลินจิงซูคุกเข่าบนกระดานตะปู แล้วใช้ไม้เรียวเฆี่ยนตีจนกว่าเธอจะระบายความเกลียดชังภายในใจออกไปได้หมดต่างหาก!

            ได้ยินคำตัดสินเช่นนี้ หลินจิงซูย่อมตระหนักแก่ใจดี แม้ปากจะบอกว่าเชื่อคำพูดของเธอ แต่ใจก็ยังคงเข้าข้างอู๋ซิ่วเหลียนเพราะความเคยชินจนติดเป็นนิสัยอยู่ดี

            อีกเหตุผลสำคัญก็คือ ในสายตาของหลินชิงอี้ คนอย่างอู๋ซิ่วเหลียนไม่ใช่อะไรที่เขาจะสามารถจัดการได้ง่ายๆ สู้หันมาสั่งการลูกสาวที่จัดการได้ง่ายกว่าดูจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

            แต่ช่างน่าเสียดาย ที่ครั้งนี้เขาจะต้องผิดหวังแล้ว

            หลินจิงซูส่ายหน้าตอบผู้เป็นพ่อกลับไปด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

            “พ่อคะ ป้าจางสอนหนูว่า ไม่ควรขอโทษทั้งที่ตนไม่ได้กระทำผิด ครั้งนี้หนูอาจจะผิดที่เข้าบ้านตระกูลหลินโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่เรื่องที่ป้ารองตบตีตัวเอง นี่คือเรื่องที่หนูไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย…”

            หลินจิงซูร่ายมาเสียยืดยาว แต่ในหัวสมองของหลินชิงอี้จับใจความได้เพียงแค่สั้นๆ เขาได้ยินคำว่า ‘ป้างจาง’ เท่านั้น

            แล้วก็เท่านั้นจริงๆ หลินชิงอี้ก็กลืนน้ำลายตัวเองแทบไม่ทัน เลิกยุ่มยามกับหลินจิงซูในทันที แต่หันไปขมวดคิ้วตำหนิอู๋ซิ่วเหลียนแทน

            “ซิ่วเหลียน จากนี้ไปเธอช่วยทำตัวดีๆกับจิงซูและเสวี่ยเหม่ยบ้าง ถึงยังไง ทั้งสองคนก็แค่ย้ายออกไปชั่วคราวเท่านั้น แต่เราก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่ดี! แล้วครั้งนี้จิงซูก็ไม่ได้ทำผิดอะไร ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ผมจะแกล้งทำเป็นลืมๆมันไปก็แล้วกัน!”