ตอนที่ 66 ความแตก (1)

34 1-2

            ตอนที่ 66 ความแตก (1)

            ได้ฟังประโยคปิดท้าย หลินจิงซูเพิ่งจะฉุกคิดขึ้นมาได้ และถึงกับนิ่งเงียบไปกับคำพูดของป้าผาง

            เธอเพิ่งตระหนักว่า ติงเสวี่ยเหม่ยนับเป็นอีกหนึ่งตัวแปรสำคัญที่จะทำให้แผนการของเธอสำเร็จหรือว่าล้มเหลว ผู้หญิงคนนี้อาจเชื่อจริงๆว่าหลินชิงอี้ไม่ได้นอกใจ หรือเลือกที่จะหลอกตัวเองไม่ยอมรับความจริง เพราะเกรงว่า การหย่าร้างจะส่งผลกระทบต่ออนาคตที่เหลืออยู่ของเธอกับลูก

            ยังมีอีกหลายต่อหลายคนที่เชื่อโดยไม่ลืมหูลืมตาว่า ครอบครัวที่ล้มเหลว พ่อแม่ที่แยกทางกันคือเครื่องยืนยันถึงอนาคตที่มืดมน ด้านลูกก็จะไม่มีใครส่งเสียเลี้ยงดูเรื่องการเรียน ส่วนตัวภรรยาเองก็จะถูกตีตราว่าเป็นรองเท้าเก่าที่ผุพัง ไม่มีหน้าไปพบเจอผู้คนได้อีกชั่วชีวิต

            หลินจิงซูนึกย้อนไปถึงเมื่อครั้งที่ติงเสวี่ยเหม่ยใจอ่อนยอมให้อภัยหลินชิงอี้อย่างสิ้นท่า หัวใจดวงน้อยของเธอก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัส เธอไม่อยากให้แม่เป็นคนที่ยึดติดกับนิสัยช่างประนีประนอมแบบนี้

            ทุกสิ่งที่หลินจิงซูทำอยู่ในเวลานี้ ทั้งหมดก็เพื่อผลักดันให้ตัวเธอและติงเสวี่ยเหม่ยมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น!

            ยังไงเธอก็ถอยไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

            “ป้าผางคะ หนูถามตรงๆนะคะ ป้าคิดว่าถ้าหนูกับแม่เลือกที่จะอยู่แบบนี้ต่อไป พวกเราสองคนจะมีชีวิตที่ดีขึ้นจริงๆงั้นเหรอคะ? ในฐานะที่ป้าเป็นเพื่อนบ้านใกล้กัน ป้าดูออกมั้ยคะว่าผู้หญิงที่พ่อหนูรักนั้น แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่? ถ้าป้าเป็นห่วงหนูจริงๆ ก็ช่วยตอบคำถามของหนูมาตามตรงด้วยค่ะ!”

            ป้าผางถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ร่องรอยความทุกข์กังวลฉายสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ

            นั่นสินะ ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป มันจะส่งผลดีต่อสองแม่ลูกคู่นี้จริงๆน่ะเหรอ?

            แทนที่จะทนอยู่ภายใต้สถานะการณ์ที่อึดอัดแบบนี้ สู้หย่าขาดให้จบๆ แล้วไปตายเอาดาบหน้าไม่ดีกว่าเหรอ?

            หากเลือกเส้นทางนี้…อย่างน้อยก็ยังพอมีความหวัง

            ป้าผางตัดสินใจได้ในที่สุด พยักหน้าขานรับอย่างมุ่งมั่น

            “จิงซูน้อย ป้าจะช่วยหนูเอง! บอกมาว่าป้าต้องทำยังไงบ้าง ป้าจะฟังหนูทุกอย่าง!”

            “ขอบคุณมากเลยค่ะป้าผาง!”

            คำพูดประโยคนี้ของหลินจิงซู ล้วนกลั่นออกมาจากใจจริง

            “ไม่มีเวลามาขอบคุณกันแล้ว! เดี๋ยวป้าวิ่งไปเรียกป้าฮวงกับป้าหลี่มารวมตัวกันเดี๋ยวนี้เลย! แต่จะบอกพวกเธอแค่ว่าชวนไปเที่ยวรีสอร์ทนะ ไม่อย่างงั้นเดี๋ยวแผนแตกหมด!”

            หลินจิงซูพยักหน้าเห็นด้วย เธอเองก็ไม่อยากให้คนนอกรู้มากเกินไปกว่านี้เช่นกัน

            ป้าผางใส่รองเท้าหูคีบวิ่งฝุ่นตลบออกไปเรียกป้าฮวงกับป้าหลี่ถึงที่บ้าน ทันทีที่ได้ยินว่าจะได้ไปเที่ยวพักผ่อนที่รีสอร์ทฟรีๆแบบนี้ ทั้งคู่ต่างก็ตอบตกลงโดยแทบไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ!

            สรุปสุดท้ายแล้ว ป้าผางแนะนำให้ใช้ตั๋วเพียงใบเดียว เหลือเพียงแค่ตัวเธอ จิงซูน้อย ป้าฮวงและป้าหลี่เพียงสี่คนเท่านั้น โดยที่ไม่เอาครอบครัวของเธอไปด้วย เธอให้เหตุผลว่า ยิ่งตัวแปรมากเท่าไหร่ แผนการก็ยิ่งมีความคาดเคลื่อนได้มากขึ้นเท่านั้น ซึ่งไม่ควรจะเสี่ยงเป็นดีที่สุด

            ผู้หญิงทั้งสี่คนทยอยขึ้นรถสองแถวมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง ต่อรสบัสสองชั้นไม่นานก็ถึงรีสอร์ทสุดหรูระดับห้าดาว

            ยื่นตั๋วจ่ายค่าที่พักเสร็จสรรพ หลินจิงซูก็ควักเอาสมุดทะเบียนบ้านของตนเองออกมาจากกระเป๋าเป้ ส่งให้กับแผนกต้อนรับที่หน้าโถงใหญ่ของรีสอร์ท

            “พี่สาวคะ พอดีว่าพ่อของหนูที่ชื่อหลินชิงอี้ ก็พาแม่กับลูกพี่ลูกน้องของหนูมาเปิดห้องพักอยู่ที่นี่สองห้องเหมือนกันค่ะ หนูกับคุณป้าทั้งสามคนก็เลยอยากจะได้ห้องที่อยู่ติดกับพวกเขาจะได้ไหมคะ?”

            ภายหลังตรวจสอบสมุดทะเบียนบ้านที่หลินจิงซูยื่นให้ สาวสวยประจำแผนกต้อนรับก็ไม่ได้ฉุกคิดสงสัยแต่อย่างใด เธอพยักหน้าอย่างยิ้มแย้มบ่งบอกถึงการยินยอม จากนั้น จึงบอกหมายเลขห้องให้กับคนทั้งสี่รับทราบ ทุกอย่างดำเนินไปด้วยความราบรื่น

            เมื่อได้เห็นทักษะการแสดงที่ลื่นไหลเป็นธรรมชาติของหลินจิงซู กระทั่งป้าผางยังถึงกับอ้าปากค้าง เธอคาดไม่ถึงเลยว่า เห็นหน้าเป็นสาวน้อยใสซื่อแบบนี้ แต่แท้จริงแล้วก็เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเหนือความคาดหมาย!

            แต่ถึงอย่างนั้น หากลองคิดใคร่ครวญดูให้ดีๆ ป้าผางเองก็คงไม่ค่อยรู้สึกแปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะคนที่สามารถชักชวนป้าข้างบ้านให้มาร่วมมือกับตนเองจับพ่อที่คบชู้นั้น คนประเภทนี้ย่อมต้องอยู่นอกเหนือสามัญสำนึกของคนธรรมดาไปไกลโขแล้ว! แต่ทว่าเรื่องที่เธอคาดไม่ถึงจริงๆดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่…จิงซูน้อยจะมีจิตใจเหี้ยมเกรียมได้ขนาดนี้

            ป้าฮวงพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นว่า

            “พ่อกับแม่เราก็มาเที่ยวที่นี่ด้วยเหรอจ๊ะ?”

            ทั้งเธอและป้าหลี่ต่างไม่รู้ว่า เป้าหมายสำคัญที่หลินจิงซูกับป้าผางพาทั้งคู่มาที่นี่ด้วยนั้น ก็เพื่อมาจับชู้โดยเฉพาะ พวกเธอคิดเพียงแค่ว่า หลินชิงอี้เองก็พาติงเสวี่ยเหม่ยมาเที่ยวที่นี่ด้วยเท่านั้น

            หลินจิงซูและป้าผาง ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร เพียงแค่หันหน้าไปส่งยิ้มอ่อนๆให้แก่กันและกันเพียงเล็กน้อย

            ทั้งหมดเดินตามเจ้าหน้าที่ของรีสอร์ทเข้าไปที่ห้องพัก รับฟังคำแนะนำการใช้ห้องและบริการต่างๆ อาทิเช่นบ่อน้ำพุร้อนที่ผู้เข้าพักสามารถลงแช่เมื่อไหร่ก็ได้ หรือในส่วนห้องอาหารแบบบุฟเฟ่ต์ที่สามารถกินได้ไม่จำกัด

            ป้าฮวงและป้าหลี่ถึงกับตาเป็นประกายแวววาวขึ้นทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองรีบตีแขนกันไปมาปรึกษากันว่าควรไปที่ไหนก่อนดี

            หลินจิงซูกับป้าผางส่งสายตาให้กันเล็กน้อย และเป็นหลินจิงซูที่พูดขึ้นก่อนว่า

            “เดี๋ยวหนูขอตัวไปหาพ่อกับแม่ก่อนนะคะ! อืมม…ไปเรียกพี่เสวี่ยด้วยดีกว่า!”

            ป้าผางให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี รีบเออออตามน้ำไป

            “นั่นสินะ ไหนๆเหล่าหลินกับเสวี่ยเหม่ยก็อยู่ที่นี่ด้วย เราก็ควรไปทักทายพวกเขาหน่อย งั้นป้ากับป้าฮวงจะไปที่ห้อง301ก่อน ส่วนหนูกับป้าหลี่ก็ไปเรียกเสวี่ยน้อยที่ห้อง305ก็แล้วกันนะ”

            “ได้เลยค่ะ!” หลินจิงซูยิ้มตอบ

            หลินจิงซูมุ่งหน้าสู่ห้องพักหมายเลข305 เมื่อไปถึงก็ยกกำปั้นขึ้นเคาะประตูเบาๆ ทันใดนั้น ก็มีเสียงร้องตะโกนถามของหลินเสวี่ยดังออกมาจากด้านใน

            “ใครคะ?”