ตอนที่ 67 ความแตก (2)

34 2-2

            ตอนที่ 67 ความแตก (2)

            หลินจิงซูปิดปากเงียบไม่ส่งเสียงตอบ เธอเพิ่มน้ำหนักการเคาะประตูให้แรงขึ้นและแรงขึ้นเรื่อยๆ

             ก๊อกก๊อกก๊อก

            “พอแล้ว! เคาะอยู่นั้นแหละ! นั่นแม่ใช่มั้ยคะ!?”

            ด้วยความเหลืออด หลินเสวี่ยจึงเปิดประตูพุ่งพรวดออกมา แต่ก็ถึงกับต้องตกใจขีดสุดในทันทีที่เห็นว่าเป็นหลินจิงซู

            “แก…นี่แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

            “ก๊อกก๊อก… ก็มาหาพี่เสวี่ยสุดที่รักของหนูยังไงล่ะคะ”

            หลินจิงซูส่งยิ้มหวานละมุนให้อีกฝ่าย

            “ไม่ ไม่สิ…แกเข้ามาที่รีสอร์ทนี่ได้ยังไง?”

            “ก็ต้องได้อยู่แล้ว เพราะฉันเองก็มีตั๋วเหมือนกันน่ะสิ”

            ทันใดนั้น จู่ๆทั้งสามคนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องราวกับฟ้าผ่าของป้าผางดังลั่นไปทั่วทั้งสิบทิศ เสียงนั้นดังก้องมาจากห้องข้างเคียงที่อยู่ไม่ไกล

            “กรี๊ดดดด!!! กรี๊ดดดด!!! เหล่าหลิน! ทำไมถึงได้มานอนเปลือยกับซิ่วเหลียนแบบนั้นล่ะ?!!”

             หลินเสวี่ยหน้าถอดสีซีดเผือดในทันที แทบจะในวินาทีเดียวกันนั้นเอง เธอจึงค่อยตระหนักได้ว่า เกิดเรื่องเลวร้ายบางอย่างขึ้นแล้ว!

            เธอผลักร่างของหลินจิงซูที่อยู่ตรงหน้าสุดแรง ก่อนจะวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปที่ห้องหมายเลข301

            ป้าหลี่มองตัดสลับไปมาระหว่างสองสาว สีหน้าเปลี่ยนเป็นงุนงงสับสนไม่เข้าใจ พร้อมกับร้องถามขึ้นว่า

            “จิงซูน้อย นี่มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”

            “หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ พวกเรารีบตามไปดูกันดีกว่า!”

            ทั้งสองเดินตามหลินเสวี่ยที่วิ่งหน้าตื่นไปที่ห้อง301

            อู๋ซิ่วเหลียนกำลังนั่งเปลือยกายอยู่บนเตียง หอบทั้งผ้าห่มผ้าปูกองโตขึ้นปิดคลุมทั้งศีรษะเอาไว้ ด้านข้างติดกันปรากฏเป็นหลินชิงอี้ที่กำลังนั่งหน้าซีดขวัญเสียไม่ต่างกัน

            ย้อนกลับไปก่อนหน้าเล็กน้อย ตอนที่ได้ยินเสียงเคาะประตู เขาเองก็นึกว่าเป็นพนักงานเสิร์ฟ จึงคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นมาใส่คลุมหลวมๆ แล้วเดินไปเปิดประตูให้ แต่กลับไม่คาดคิดว่า เสี้ยวพริบตาที่บานประตูแง้มอ้าออกเล็กน้อยนั้น จะมีร่างอ้วนท้วนของป้าผางพุ่งทะยานฝ่าเข้ามาด้านใน และตามติดมาด้วยป้าฮวง

            เมื่อหลุดเข้าไปภายในห้องได้เท่านั้น ป้าผางก็กรีดร้องดังลั่นสุดเสียงจนแก้วหูแทบฉีก ไม่นานเกินรอ แขกที่เข้าพักจากห้องอื่นๆตลอดทั้งชั้นก็เริ่มเปิดประตูออกมามองดูด้วยความสนใจ ทยอยเบียดเสียดกันเข้ามามุงจนเต็มห้อง เพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนวุ่นวายไปหมด

            “ซิ่วเหลียน นี่เธอกับเหล่าหลินทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน!? แล้วเสวี่ยเหม่ยล่ะ? ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน!!?”

            ป้าผางเอาแต่ส่งเสียงกรีดร้องโวยวายดังลั่นไม่หยุด

            “พวกเธอสองคน คนหนึ่งเป็นพี่สามีส่วนอีกคนก็เป็นน้องสะใภ้ แล้วนี่มันอะไรกันน่ะ!? พวกเธอลักลอบได้เสียกันมานานขนาดไหนแล้ว! ดูทั้งคู่สิ ทำแบบนี้เท่ากับว่าเสวี่ยเหม่ยกำลังถูกสวมเขานะ! นี่เธอถูกน้องสะใภ้ของตัวเองแย่งเอาสามีไปเหรอนี่!”

            ป้าฮวงที่เพิ่งตั้งสติได้ หลุดจากภวังค์แห่งความตื่นตระหนก เธอแทบไม่อยากจะเชื่อกับภาพฉากที่ปรากฏขึ้นตรงหน้านี้เลยจริงๆ

            “นี่ นี่ นี่…นี่เหล่าหลิน ทำไมคุณกับซิ่วเหลียนถึงได้นอนเตียงเดียวกันแบบนี้ล่ะ? แล้วเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นนั่นคืออะไร?”

            เม็ดเหงื่อเย็นแตกพลั่กไหลอาบทั่วหน้าใบหน้าของหลินชิงอี้ เขาพยายามจะปริปากเพื่ออธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีเสียงใดๆหลุดออกมา

            เขารู้ตัวดีว่า ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตนเองคงไม่สามารถพูดหรืออธิบายอะไรได้อีกแล้ว

เผชิญหน้ากับภาพเหตุการณ์ชวนอกสั่นขวัญแขวนเช่นนี้ หลินเสวี่ยถึงกับปิดปากเงียบด้วยความตกตะลึง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องสักแอะ เธออยากจะก้าวเข้าไปในห้องเพื่อช่วยอู๋ซิ่วเหลียนเสียเหลือเกิน แต่เพราะไม่มีความกล้าพอ สุดท้ายจึงทำได้เพียงยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่หน้าประตู

หลินเสวี่ยรู้เห็นกับเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหลินชิงอี้กับอู๋ซิ่วเหลียนมาโดยตลอด เธอกลับรู้สึกดีใจด้วยซ้ำที่ทุกอย่างเป็นไปเช่นนั้น แต่ไม่ใช่กับเรื่องที่สุดแสนจะน่าอับอายขายขี้หน้าอย่างการถูกจับได้คาหนังคาเขาเช่นนี้!

อึดใจเดียวกันนั้น หลินจิงซูก็พุ่งถลาเข้าไปในห้อง เธอแสร้งทำเป็นร้องห่มร้องไห้น้ำหูน้ำตาแตก กระโดดเข้าไปทุบตีอู๋ซิ่วเหลียนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มราวกับคนเสียสติ อ่อแล้วก็…เวลาที่เธอทุบตีนั้น เธอก็ออกแรงหนักหน่วงจริง ใช้กำปั้นจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่แสดงแต่อย่างใด

“นังคนชั่ว! กล้าทำเรื่องแบบนี้กับพ่อของหนูได้ยังไง! ฮือออ…แล้วตอนนี้แม่อยู่ไหน! เอาแม่ของหนูคืนมา! เอาแม่ของหนูคืนมานะ! ฮืออ…ฮือออ…เหตุผลที่ไล่หนูกับแม่ออกจากบ้านตระกูลหลิน ที่แท้ก็เป็นเพราะพ่อกับป้ารองเป็นชู้กันนี่เอง! หนูเกลียดป้ารอง! แล้วหนูก็เกลียดพ่อด้วย!!”

“ปัก! ปัก! ปัก!!...”

หลินจิงซูซัดกำปั้นกระหน่ำใส่ที่ใบหน้าของอู๋ซิ่วเหลียน ชนิดที่เรียกว่าเน้นหนักทุกดอกเลยทีเดียว! อีกทั้งยังกระชากผม ตบหน้า และอีกสารพัดอาวุธกาย

อู๋ซิ่วเหลียนนอนขดตัวเป็นลูกบอลกลมอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่กล้าแม้แต่จะตอบโต้กลับแต่อย่างใด เพราะกลัวว่า ชื่อเสียงของเธอจะยิ่งเสียหายมากไปกว่านี้ ท่ามกลางฝูงชนที่มากมายถึงเพียงนี้ เธอควรจะอยู่นิ่งๆทำตัวเป็นอากาศธาตุจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะยุติลงเป็นดีที่สุด แม้จะรู้สึกอับอายขายหน้ามากเพียงใดก็ตาม

“โอ๊ย! พี่ชิงอี้ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!”

            อู๋ซิ่วเหลียนทำได้เพียงนอนกอดตัวเองพร้อมกับกรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง ปลดปล่อยเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดออกมาอย่างน่าเวทนา

             เวลานี้ หลินชิงอี้ดูตื่นตระหนกสับสนไปหมด ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไปห้ามหลินจิงซูด้วยซ้ำไป เพราะคิดว่าในเมื่อเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว หากเขายังเคลื่อนไหวเข้าช่วยอู๋ซิ่วเหลียนอีก อาจถูกฝูงชนรอบข้างตำหนิเอาได้ เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็ได้กลายเป็นคนขี้ขลาดตาขาวไปชั่วขณะ

            ทางด้านหลินเสวี่ยที่เห็นแม่ตนเองถูกทุบตีทารุณอย่างหนักต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ เธอจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปช่วยทันทีโดยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

            “หลินจิงซู! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! แกกล้าดียังไงมาทุบตีแม่ฉันแบบนี้! วันนี้แกกับฉันต้องมีเรื่องแน่!!”

            ทันทีที่หลินเสวี่ยกำลังจะเปิดฉากลงมือ จู่ๆก็มีอ้อมแขนใหญ่คู่หนึ่งโถมเข้ามาโอบรัดร่างของเธอเอาไว้

            ป้าผางพูดกับหลินเสวี่ยด้วยความหวังดี บอกให้เธอตั้งสติอย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นไป ฟังเหมือนหวังดี แต่แท้ที่จริงก็แค่กำลังขัดขวางเธออยู่นั่นเอง ปล่อยให้อีกฝ่ายมองดูหลินจิงซูกระหน่ำอัดอู๋ซิ่วเหลียนต่อไปโดยที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้เลย

             “นังป้าสารเลว! นังอ้วน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!”

            หลินเสวี่ยดิ้นรนและตะคอกใส่ป้าผางราวกับคนคลุ้มคลั่ง เธอกางมือเหยียดกรงเล็บห้านิ้วออก โบกตะกุยใบหน้าอวบอ้วนของอีกฝ่ายโดยไม่แยแสว่าจะข่วนโดนหูหรือว่าโดนตา

            ป้าผางที่ต้องอดทนอดกลั้นอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่เสียเปรียบอยู่นาน ท้ายที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว ใช้ร่างกายอันใหญ่โตของตนเองกระแทกอัดเข้ากับร่างของหลินเสวี่ยอย่างแรง แล้วจับร่างบอบบางของสาวน้อยเหวี่ยงปลิวกระเด็นออกไปทางประตู ก่อนที่ร่างนั้นจะปะทะชนเข้ากับกำแพงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

            มาถึงตอนนี้ หลินชิงอี้เพิ่งจะตระหนักได้ว่า หากยังไม่รีบแก้ไขสถานการณ์โดยเร็ว เรื่องราวก็จะยิ่งบานปลายกันไปใหญ่ คิดได้เช่นนั้น ก็รีบผลักร่างป้าผางให้พ้นทางเดิน แล้วหันไปตะโกนใส่หลินจิงซูที่กำลังชุลมุนอยู่กับอู๋ซิ่วเหลียน ให้หยุดการกระทำของเธอในทันที

            “จิงซู เลิกทำแบบนี้ได้แล้ว! ออกไปคุยกับพ่อข้างนอก!”