ตอนที่ 72 ค่าชดเชยสำหรับการหย่า (1)

37 1-2

            ตอนที่ 72 ค่าชดเชยสำหรับการหย่า (1)

            หลินจิงซูเดินหน้าออกไปผลักประตูเปิดเสียงดังปัง แลเห็นย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียนที่ใบหน้าบวมเป่งช้ำเลือดกำลังย่างกรายเข้ามาด้วยสีหน้าท่าทางดุดัน

            ในเวลานี้อู๋ซิ่วเหลียนมีย่าอู๋คอยสนับสนุน เธอจึงไม่ได้อ่อนแอไม่กล้าสู้คนเหมือนก่อนหน้า ดวงตาคู่นั้นของเธออัดแน่นไปด้วยความอาฆาตพยาบาทสุดใจ

            ติงเสวี่ยเหม่ยขมวดคิ้วจ้องมองย่าอู๋ที่บุกมาถึงหน้าประตูบ้านด้วยความงุนงงสับสนไม่เข้าใจ

            เป็นอู๋ซิ่วเหลียนกับหลินชิงอี้ที่เป็นฝ่ายกระทำผิดเอง แล้วทำไมย่าอู๋ถึงต้องมาโวยวายใส่เธอด้วยล่ะ?

            ย่าอู๋ชี้นิ้วใส่หน้าติงเสวี่ยเหม่ยพร้อมกับด่ากราด พ่นน้ำลายที่เต็มไปด้วยคำสาปแช่งหยาบคายออกมา

            “นังคนทุเรศขี้ขลาดตาขาว! ฉันอุตส่าห์เมตตาให้แกกินนอนอยู่ในบ้านตระกูลหลิน หมาข้างถนนมันยังมีความซื่อสัตย์มากกว่าแกด้วยซ้ำ! กล้าดียังไงถึงได้ยุยงให้นังเดรัจฉานจิงซูมันใส่ร้ายลูกชายของฉันจนเสื่อมเสียชื่อเสียง!?”

            เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยได้ยินย่าอู๋ก่นด่าหลินจิงซูราวกับสัตว์เดรัจฉานแบบนี้ เบื้องลึกเธอเองก็รู้สึกไม่พอใจ จึงได้ย้อนถามกลับไปทันทีว่า

            “ทำไมแม่ต้องด่าว่าจิงซูถึงขนาดนี้? ไม่ใช่ว่าเธอเองก็แซ่หลินเหรอ? ยังเห็นเธอเป็นคนในครอบครัวอยู่รึเปล่า?”

            ย่าอู๋เลื่อนสายตาหันขวับจ้องเขม็งใส่ด้วยความรังเกียจ ถ่มน้ำลายลงพื้นต่อหน้าสองแม่ลูก ก่อนจะตวาดด่าเสียงดังลั่นว่า

            “ถุย! สัตว์นรกแบบนี้น่ะเหรอคนแซ่หลิน? ในเมื่อมันกล้าทำตามแผนการชั่วๆของแก จนทำให้ชื่อเสียงของลูกชายฉันป่นปี้แบบนี้ ฉันก็ไม่เห็นมันเป็นลูกหลานตระกูลหลินอีกแล้ว! สัตว์นรกอย่างมันก็ได้เลือดชั่วๆมาจากแกไงล่ะนังคนชั้นต่ำ! สมแล้วที่เป็นแม่เป็นลูกกัน เหมือนกันยันสันดานเสียๆ!!”

            ติงเสวี่ยไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดหรือเสียใจใดๆอีกแล้วกับสารพัดคำด่าของหญิงชราตรงหน้า ในเมื่อเธอตั้งใจจะหย่าร้างกับหลินชิงอี้อยู่แล้ว เธอก็ไม่จำเป็นจะต้องสนใจย่าอู๋อีกแล้วเช่นกัน

            “แม่ ฉันขอถามอะไรหน่อยนะ ต่อให้ใส่ร้ายหลินชิงอี้ไปแล้ว ฉันกับจิงซูจะได้อะไร?”

            ย่าอู๋ยกนิ้วชี้แสกหน้าติงเสวี่ยเหม่ยจนแทบจะทิ่มตาเธออยู่แล้ว ปากก็ตวาดด่าโวยวายอีกยกใหญ่

            “นังผีบ้า! ยังจะกล้าต่อปากต่อคำกับฉันอีก!! ก็แกสั่งให้จิงซูพาเพื่อนบ้านไปที่รีสอร์ท เพื่อจับผิดว่าลูกชายของฉันนอกใจแกรึเปล่ายังไงล่ะ! ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจดี แต่แกก็ยังสะเออะกล้าถามออกมาได้! ทำไม? อยากทำให้ครอบครัวของตัวเองฉิบหายมากขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยหน้าดำทมิฬมืดลงเพราะความโกรธ คนอย่างย่าอู๋ก็แค่คนโง่ไร้สมองคนหนึ่งจริงๆ

            “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า….”

            จู่ๆหลินจิงซูก็ยกมือปิดท้องพร้อมระเบิดเสียงหัวเราะเยาะลั่นออกมา

            “ฝ่ายชู้ไม่ผิด แต่ฝ่ายจับชู้ดันผิดเองซะได้! หนูรู้สึกสมเพชแทนเลยค่ะ! ฮ่าฮ่าฮ่า…”

            “แก! นังสัตว์นรก!!”

            ใบหน้าเหี่ยวย่นของย่าอู๋เปลี่ยนเป็นสีดำทมิฬราวกับก้นหม้อไหม้เกรียม ฝ่ามือติดกระดูกเหี่ยวแห้งคล้ายตีนไก่ของเธอหวดพุ่งออกไป หมายจะตบหน้าสั่งสอนหลินจิงซูสักหนึ่งบทเรียน

            แต่ทว่าหลินจิงซูกลับสามารถปัดมือหญิงชราทิ้งได้อย่างง่ายดาย แล้วเอื้อมมือไปกระชากผมหงอกฉุดดึงทึ้งศีรษะของอีกฝ่ายให้โน้มเข้ามาใกล้ๆ จากนั้นก็กระซิบข้างหูด้วยเสียงสุภาพแผ่วเบา

            “ย่าคะ เก็บปากไว้ทานข้าวเถอะนะคะ หญิงแก่ใกล้ลงโลงแบบย่ายังหายใจอยู่ได้ทุกวันนี้ก็นับว่าบุญแล้วค่ะ”

            สิ้นประโยคจบวาจา หลินจิงซูก็เหวี่ยงหัวอีกฝ่ายออกไปอย่างแรง

            “แก! แก!!!”

            ย่าอู๋เซถอยหลังเสียศูนย์ไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกโพลงอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า หลินจิงซูจะกล้าทำแบบนี้กับเธอจริงๆ! เลือดลมในกายของเธอเดือดพล่านอยู่ไม่เป็นสุข แผ่นอกกระเพื่อมถี่รัว หอบหายใจเป็นจังหวะหนักรุนแรงขึ้นต่อเนื่องด้วยความโกรธ ทว่าสายตาที่จับจ้องไปทางหลินจิงซูกลับไม่คลายความตื่นตูมลงเลยสักนิด

หลินจิงซูเพิกเฉยต่อหญิงชราโดยสิ้นเชิง และหันไปให้ความสนใจกับอู๋ซิ่วเหลียนแทน

            “อู๋ซิ่วเหลียน ฉันเคยคิดเสมอมานะว่า แกจะเป็นผู้หญิงที่เฉลียวฉลาด แต่ดูเหมือนฉันจะคิดผิดไป สุดท้ายแกก็แค่นังโง่คนหนึ่งเท่านั้น!”

            “แก…แกรู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา?”

            อู๋ซิ่วเหลียนจับจ้องไปทางหลินจิงซูด้วยใบหน้าถอดสีซีดเผือดอย่างมาก

            หลินจิงซูพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มว่า

            “แม้แต่หลินชิงอี้ก็ทำอะไรฉันไม่ได้ แกก็เลยพาย่าอู๋มาจัดการกับฉันด้วยตัวเองเลยงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าตลอดที่ผ่านมา…แกก็อยากให้แม่ของฉันหย่ากับเขาหรอกเหรอ? เอาสิ! นี่ไงโอกาสของแกมาถึงแล้ว!”

            อู๋ซิ่วเหลียนยืนมองหน้าหลินจิงซูด้วยความประหลาดใจ ปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ค่อยจะถูก เพราะเธอคิดเสมอว่า การที่หลินจิงซูชักชวนผู้คนมากมายไปที่นั่น ก็เพื่อต้องการกดดันให้เธอยุติความสัมพันธ์กับหลินชิงอี้ และเรื่องการเลี้ยงดูทั้งหมดที่หลินเสวี่ยกับตัวเธอเคยได้รับก็จะเป็นโมฆะไปโดยปริยาย นั่นล่ะคือสิ่งที่นังเด็กนรกหวังไว้

            แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ากับสิ่งที่เธอคาดเดากลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง!

            “แกจะพูดอะไรก็พูดได้! แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่าติงเสวี่ยเหม่ยมันจะกล้าหย่ากับพี่ชิงอี้จริงๆ! วันนี้แกจะมาลูกไม้ไหนอีกล่ะนังเด็กนรก?”

            อู๋ซิ่วเหลียนร้องถามออกไปอย่างรู้ทัน

ภาพลักษณ์ก่อนหน้านี้ของย่าอู๋ยังเปี่ยมไปด้วยความจองหองและหยิ่งยโส แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้จากปากของหลินจิงซู เธอถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนกไปหมด

“ติงเสวี่ยเหม่ย นี่แกบ้าไปแล้วเหรอ?”

ในยุคสมัยนี้ ผู้หญิงที่มีประวัติการหย่าร้าง ล้วนต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากยากเย็นยิ่งกว่าอะไรดี ผนวกกับนิสัยอ่อนแอไม่กล้าตัดสินใจอย่างติงเสวี่ยเหม่ย ย่าอู๋ขอไม่เชื่อสุดใจว่า เธอจะมีความกล้าพอที่จะขอหย่ากับลูกชายตนเองจริงๆ

“ตามที่ซูซูบอกไปทั้งหมด ฉันจะหย่ากับหลินชิงอี้”

ระหว่างที่พูด ติงเสวี่ยเหม่ยพลางนึกย้อนไปถึงสิ่งที่หลินจิงซูได้เคยพูดเอาไว้ เธอจึงเอ่ยคำพูดนั้นขึ้นมาด้วยเสียงหนักแน่นเด็ดขาดว่า

“และครั้งนี้หลินชิงอี้เป็นฝ่ายผิด ดังนั้นเขาควรจะจ่ายค่าชดเชยสำหรับการหย่าร้างให้กับฉันด้วย!”