ตอนที่ 73 ค่าชดเชยสำหรับการหย่า (2)

37 2-2

ตอนที่ 73 ค่าชดเชยสำหรับการหย่า (2)

ได้ยินเช่นนั้นอู๋ซิ่วเหลียนก็เป็นอันเข้าใจ ปรากฏว่าติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูกำลังฝันหวานวางแผนแบบนี้อยู่นั่นเอง

เธอจึงเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของสองแม่ลูกคู่นี้ต่อไปอย่างเงียบๆ

เมื่อได้ยินแบบนั้น ย่าอู๋ก็เริ่มโวยวายขึ้นอีกครั้ง

“ค่าชดเชยสำหรับการหย่าร้าง?” ร้องอุทานทวนคำพูดประโยคนี้ เธอก็ยิ่งเดือดดาลสุดขีด ตะโกนด่าสาปแช่งเสียงดังลั่นว่า

“นังชาติชั่ว! พวกแกสองตัวอย่าคิดแม้แต่จะแตะต้องเงินตระกูลหลินของฉันเลย! หลังจากที่หย่าเสร็จก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ! ที่นี่เป็นทรัพย์สินของตระกูลหลิน พวกแกไม่เกี่ยวข้องอะไรตระกูลหลินอีกต่อไป!!”

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายล้วนมาถึงทางตัน หลินชิงอี้ก็รีบเข้ามาแก้ไขสถานการณ์โดยเร็ว

เขาเพิ่งเสร็จจากการพูดคุยเพื่อปรับความเข้าใจกับป้าผางและคนอื่นๆ เห็นว่าทุกอย่างล้วนไปได้สวย และสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ดั่งที่ใจคิด เขาก็รู้สึกโล่งอกและเตรียมจะไปเจรจากับหลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยต่อเป็นลำดับถัดมา แต่ใครจะไปคาดคิดว่า นังผู้หญิงโง่ไร้สมองอย่างอู๋ซิ่วเหลียนจะบุกมาก่อปัญหาที่นี่ มิหนำซ้ำยังชักชวนย่าอู๋ให้มาสร้างเรื่องตีฟองให้ใหญ่โตขึ้นไปอีก!

หลินชิงอี้หน้าถอดสีไม่ต่างจากแผ่นกระดาษขาว รีบวิ่งเข้ามาห้ามปรามขวางกั้นระหว่างกลางไว้ทันที และหันไปพูดกับย่าอู๋ว่า

“แม่พอได้แล้ว! ทั้งแม่ทั้งซิ่วเหลียนกลับบ้านไปก่อนไป เดี๋ยวผมจะอยู่จัดการต่อตรงนี้เอง!”

แน่นอน ย่าอู๋ย่อมไม่เต็มใจจากไปโดยง่าย ยืนชี้หน้าติงเสวี่ยเหม่ยพร้อมหันไปฟ้องลูกชายว่า

“ชิงอี้ แกรู้ไหมว่านังติงเสวี่ยเหม่ยมันพูดอะไรเมื่อกี้? มันบอกว่าต้องการเงินค่าชดเชยสำหรับการหย่า! คนที่ต้องการหย่าร้างอย่างมันมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องค่าชดเชย? นังโง่! อย่ามั่นอกมั่นใจให้มันมากนัก!!”

หลินชิงอี้พูดไม่ออก เขารู้เกี่ยวกับแผนการที่หลินจิงซูกับติงเสวี่ยเหม่ยวางเอาไว้อยู่แล้ว และก็รู้ด้วยว่า ช่วงเวลานี้ตนเองกำลังจะถูกแผนการดังกล่าวเล่นงาน

บัดซบสิ้นดี! เขาเคยคิดมาเสมอว่า ติงเสวี่ยเหม่ยนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของเขามาโดยตลอด แต่ที่ไหนได้ กลับเป็นเขาเองที่ตกหลุมพรางของสองแม่ลูกคู่นี้ตั้งแต่แรก!

หลินชิงอี้บอกกับย่าอู๋ว่า

“เดี๋ยวผมจัดการเรื่องนี้เอง แม่กลับบ้านไปพักพร้อมกับซิ่วเหลียนเถอะ”

            เห็นว่าสีหน้าท่าทางของลูกชายค่อนข้างจริงจังกับเรื่องนี้พอควร ย่าอู๋จึงได้พยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วกลืนความคิดและคำด่าทั้งหมดลงลำคอลงไป

            ในเมื่อสถานการณ์พัฒนามาในทิศทางนี้ อู๋ซิ่วเหลียนเองก็ตระหนักเช่นกันว่า หากปล่อยให้ย่าอู๋อยู่ตรงนี้ต่อไป ก็สักแต่จะสร้างความวุ่นวาย เรื่องการหย่าร้างอาจตกลงกันไม่ได้เสียที คิดได้เช่นนั้นเธอจึงรีบพาหญิงชราออกจากที่เกิดเหตุไป

            สองคนจากไป ยามนี้จึงเหลือเพียงแค่คนสามคนภายในบ้าน

            หลินชิงอี้เหลือบมองไปทางติงเสวี่ยเหม่ย ก่อนจะตัดสลับมายังหลินจิงซูและพูดกับเธอว่า

            “จิงซู ฉันเป็นพ่อของแกนะ ทำไมต้องสร้างปัญหาให้มันวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ด้วย? ในอนาคตเกิดแม่ของแกหนีไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นจริงๆจะทำยังไง? คิดว่าแกจะมีชีวิตดีๆอย่างที่เป็นอยู่เหมือนในตอนนี้เหรอ? ไม่อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนเพื่อนๆงั้นเหรอ?”

            ภายในใจของหลินจิงซูแอบรู้สึกเหลือเชื่อกับความหน้าด้านไร้ยางอายของหลินชิงอี้ กระทั่งเรื่องราวดำเนินมาถึงขนาดนี้แล้วแท้ๆ แต่ก็ยังกล้าพยายามพูดจาโน้มน้าวจิตใจกันอยู่ได้? นี่มันโง่รึเปล่า?

            หรือจวบจนวินาทีสุดท้าย หลินชิงอี้ก็ยังไม่กล้าจะปักใจเชื่อว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด ที่แท้แล้วจะเป็นลูกสาวของตัวเองจริงๆ?

            สิ่งเดียวที่หลินจิงซูมอบให้แก่ผู้เป็นพ่อในตอนนี้มีเพียงความเย็นชาและห่างเหินเท่านั้น

            “เรื่องที่หนูอยากฟังมีแค่ค่าชดเชยค่ะ”

            เห็นว่าสองแม่ลูกนี้โง่เขลาเกินบรรยาย หลินชิงอี้เองก็หมดความอดทนแล้วเช่นกัน สีหน้าน้ำเสียงของเขาผันเปลี่ยนกลายเป็นเย็นยะเยือกทันที

            “ต้องการเท่าไหร่ล่ะ?”

            “เราต้องการบ้านหลังนี้กับเงินอีกจำนวน800หยวน”

            “แกพูดว่าอะไรนะ?”

            หลินชิงอี้ไม่แม้แต่จะคาดคิดว่าหลินจิงซูจะกล้าเรียกร้องบ้านทั้งหลัง!! ปฏิกิริยาแรกสุดของเขาคือหันไปมองหน้าติงเสวี่ยเหม่ยอย่างรวดเร็ว พร้อมกับขึ้นเสียงด้วยความโมโหว่า

            “นี่เป็นความคิดของคุณใช่มั้ย?”

            ในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว ติงเสวี่ยเหม่ยจึงได้พยักหน้ารับแทนโดยแทบไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ

            “ใช่”

            “เสวี่ยเหม่ย ผมไม่เคยคิดเลยนะว่า สันดานที่แท้จริงของคุณจะเป็นแบบนี้! สุดท้ายที่ผมเห็นก็แค่เปลือก คุณมันรักแต่เงินรักแต่สมบัติ!!”

            หลินชิงอี้ช้อนสายตามองอีกฝ่ายขึ้นลงด้วยความดูถูกดูแคลน ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงขยะแขยงว่า

            “บ้านหลังนี้พ่อแม่ของผมทิ้งไว้ให้น้องชาย ก็เลยไม่นับว่าเป็นทรัพย์สินของผม คุณไม่สามารถเอามันไปได้”

            วี่แววความเศร้าโศกฉายปรากฏขึ้นวูบหนึ่งในดวงตาของติงเสวี่ยเหม่ย ไม่ว่าจะจบลงอย่างไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า เธอเคยรักและอยู่กินกับผู้ชายคนนี้มานานนับสิบปี จะให้แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงยาก

            “น้องชายคุณก็เสียชีวิตไปแล้ว มิหนำซ้ำอู๋ซิ่วเหลียนกับหลินเสวี่ยก็ไม่เคยย้ายมาอยู่ที่นี่เลยสักครั้ง จนบ้านหลังนี้มีสภาพทรุดโทรมผุพังเพราะถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลานาน บริเวณโดยรอบก็ไม่มีผู้คนสักชีวิตเดียวอาศัยอยู่ ยิ่งถ้าฤดูหนาวมาถึง ที่นี่ก็ร้างแทบจะกลายเป็นบ้านผีสิง แค่บ้านโทรมๆหลังเดียวยังจะใจจืดใจดำให้กันไม่ได้อีกเหรอ?”

            เพื่อประโยชน์ของเธอกับลูกสาว ครั้งนี้ติงเสวี่ยเหม่ยขอกัดไม่ปล่อยเช่นกัน

            ขณะที่หลินชิงอี้อยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ติงเสวี่ยเหม่ยก็เริ่มร้องไห้ปล่อยโฮออกมา เธอพูดทั้งน้ำตาอีกว่า

            “นี่คุณยอมปล่อยให้ที่นี่เป็นบ้านร้าง มากกว่าจะให้ฉันกับจิงซูอยู่อาศัยจริงๆน่ะเหรอ? จิตใจของคุณทำด้วยอะไร? ยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่า? จิงซูเป็นลูกสาวแท้ๆของคุณนะ!!”

            “แม่คะ อย่าร้องไห้ไปเลยค่ะ เดี๋ยวเราไปขออาศัยบ้านป้าจางอยู่ก่อนสักระยะก็ได้ สำหรับเรื่องนี้ป้าผางและคนอื่นๆคงไม่ยอมอยู่เฉยแน่นอน คงไม่มีใครอยากเห็นพวกเราจบชีวิตลงภายใต้ความอยุติธรรมแบบนี้แน่ๆค่ะ”

            หลินจิงซูโผเข้าสวมกอดติงเสวี่ยเหม่ยแนบแน่น และเริ่มบีบน้ำตาส่งเสียงร่ำไห้โหยหวนออกมาสุดเสียง สองแม่ลูกประสานเสียงร้องไห้คร่ำครวญกัน ใครได้ยินเข้าล้วนต้องสะเทือนใจไปด้วย

            หลินชิงอี้ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาทุบกระแทกโต๊ะอย่างแรงด้วยความโมโห

            “พอได้แล้ว! หยุดได้แล้ว!! ฉันจะให้เงินชดเชย800หยวน แต่โฉนดที่ดินบ้านหลังนี้เป็นของแม่ฉัน และแม่ไม่มีวันเห็นด้วยอย่างแน่นอน ฉันทำได้แค่ให้อาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวเท่านั้น! ถ้ายอมตกลงก็ตามนี้ แต่ถ้าไม่ ก็ไม่ต้องเอาอะไรติดมือไปเลย!!”