ตอนที่ 71 เลิกหลอกตัวเองสักทีเถอะ!

36 2-2

                  ตอนที่ 71 เลิกหลอกตัวเองสักทีเถอะ!

                  ติงเสวี่ยเหม่ยทิ้งจอบในมือลงทันที แล้ววิ่งปรี่ไปหาสาวน้อยอย่างเร่งรีบร้อนใจ ท่ามกลางความตื่นตระหนกเร่งที่จะตรวจสอบ เธอคว้าตัวอีกฝ่ายมาพร้อมถกเสื้อขึ้นสำรวจทั่วร่างกาย เพื่อดูว่ามีบาดแผลหรือสิ่งผิดปกติอะไรบ้างหรือไม่ แต่อึดใจเดียวกัน หลินจิงซูก็หยุดเธอเอาไว้

                  “แม่ หนูไม่ได้เจ็บอะไร”

                  ได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาด้วยความโล่งอก

                  “โชคดีที่ลูกไม่ได้ถูกใครรังแก”

                  หลินจิงซูพูดเพียงว่า

                  “แม่ เข้ามาข้างในกับหนูหน่อย”

                  “ได้สิ”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยเดินตามหลินจิงซูไปจนถึงห้องนั่งเล่น

                  วินาทีนั้นเอง พวกเธอทั้งคู่ก็พูดออกมาพร้อมกัน

                  “ซูซู เกิดอะไรขึ้น? วันนี้ลูกดูแปลกไปนะ” / “หย่ากับหลินชิงอี้เดี๋ยวนี้!”

                   ฝ่ายแรกที่ชะงักหยุดกะทันหันคือติงเสวี่ยเหม่ย เธอจ้องหน้าลูกสาวด้วยความรู้สึกว่างเปล่า โพล่งถามออกไปอย่างไม่เข้าใจเลยสักนิด

                  “ซูซู ลูก…นี่ลูกไม่สบายตรงไหนรึเปล่า?”

                  “หย่ากับหลินชิงอี้เถอะค่ะ เขากับอู๋ซิ่วเหลียนเป็นชู้กันจริงๆ”

                  “ไม่ใช่นะลูก พ่อน่ะ เขา…”

                  “แม่เลิกโง่สักทีเถอะ! แม่เชื่อจริงๆเหรอว่าเขากับป้ารองไม่มีความสัมพันธ์อย่างว่ากัน?”

                  มาครั้งนี้หลินจิงซูไม่มีคำว่าประนีประนอมใดๆอีกต่อไป เธอจ้องตาติงเสวี่ยเหม่ยเขม็งมืดหม่น กระชากเสียงย้ำดังหนักแน่นว่า

                  “แม่ หนูไม่ต้องการพ่อที่น่ารังเกียจแบบหลินชิงอี้! แล้วแม่ก็ไม่จำเป็นต้องอดทนอะไรเพื่อหนูเลย เพราะหนูไม่ต้องการมัน! ไม่ต้องการมันเลยแม้แต่น้อย!!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยกัดริมฝีปากอย่างแรงจนเลือดสีแดงจางๆไหลซิบออกมา ทั่วทั้งใบหน้าปรากฏเพียงร่องรอยความเจ็บปวดสุดแสนระทมใจ

                  ภายหลังไม่นาน เธอก็เริ่มส่งเสียงสั่นเครือพูดขึ้นอีกครั้ง

                  “แต่ถ้าแม่หย่ากับพ่อของลูก เพื่อนบ้านรอบตัวจะคิดยังไงกับเรา? เราจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงในอนาคต? สามีในอนาคตของลูกจะรับได้เหรอถ้ารู้ว่าสภาพครอบครัวของลูกเป็นแบบนี้? ซูซู แม่รู้ว่าลูกหวังดีเพื่อพวกเรา แต่แม่ไม่สามารถเห็นแก่ตัวขนาดนั้นได้จริงๆ”

                  “ทั้งป้าผาง ป้าฮวงแล้วก็ป้าหลี่ล้วนรู้เห็นเรื่องสัมพันธ์ชู้สาวระหว่างหลินชิงอี้กับอู๋ซิ่วเหลียนกันทั้งนั้น ต่อให้แม่ตัดสินใจที่จะไม่หย่า แต่ก็เลี่ยงไม่ให้ถูกนินทาเป็นขี้ปากชาวบ้านได้อยู่ดี ในเมื่อเป็นแบบนั้น ทำไมแม่ยังต้องทนอยู่กับความสัมพันธ์แย่ๆแบบนี้ต่อไปด้วย?”

                  สิ้นประโยคนี้ หลินจิงซูก็หยิบภาพถ่ายที่จู้หยานแอบถ่ายเก็บไว้ให้ออกมาจากกระเป๋า จัดวางเรียงรายไว้บนโต๊ะต่อหน้าติงเสวี่ยเหม่ย

                  ติงเสวี่ยเหม่ยมองดูหลากหลายท่วงท่าความสัมพันธ์ของคนทั้งสองในภาพถ่ายแต่ละภาพ ริมฝีปากกระชับบีบแน่นไม่พูดอะไร ตรงข้ามกับสีหน้าของเธอที่ยิ่งซีดขาวมากขึ้นเรื่อยๆ รูปถ่ายเหล่านี้เปรียบเสมือนคมมีดที่แทงทะลุหัวใจของเธอ

                  “แม่ เลิกหลอกตัวเองสักทีเถอะ สิ่งที่พวกมันสองคนทำไว้กับเรา เรียกว่าเลวจนเกินบรรยายแล้ว! คิดว่าปล่อยไว้แบบนี้พวกเราสองแม่ลูกจะอยู่กันอย่างสงบสุขงั้นเหรอ? เศษเดนมนุษย์อย่างพวกมันไม่มีวันปล่อยให้เราอยู่สบายๆอย่างแน่นอน!”

                  หลินจิงซูจ้องลึกลงไปในดวงตาของติงเสวี่ยเหม่ย และพูดต่อว่า

                  “แม่เองก็เป็นผู้หญิงไม่ใช่รึไง? ก็ควรเข้าใจดีว่าผู้หญิงอย่างเราๆ สามารถทำตัวแย่ๆได้ขนาดไหนภายใต้สถานการณ์ที่ไร้ซึ่งพันธะ? ตัวอย่างก็เช่นอู๋ซิ่วเหลียนในเวลานี้ คนอย่างมันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่มันต้องการ! แล้วตัวแม่ล่ะ? จะเอาแต่นั่งปลูกผักไม่สนอะไรต่อไปจริงๆน่ะเหรอ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยอดทนมาถึงขีดสุดแล้ว ร่างของเธอทรุดฮวบลงกับพื้น และระเบิดน้ำตาร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง

                  “แม่ขอโทษ ฮือออ…ซูซู แม่ขอโทษ! ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่เอง! ขอโทษที่ลูกต้องมีแม่โง่ๆไร้ประโยชน์แบบนี้ ฮืออ…ฮืออ…”

                  หลินจิงซูโน้มตัวเข้าสวมกอดติงเสวี่ยเหม่ย เปล่งน้ำเสียงอ่อนโยนปลอบใจว่า

                  “แม่คะ การหย่าร้างไม่ใช่เรื่องน่าอับอายเลย มันเป็นแค่วิธีหนึ่งที่สามารถทำให้แม่ก้าวสู้เส้นทางชีวิตใหม่ได้”

                  “แม่ไม่ได้กลัวตัวเองลำบาก แม่ไม่ได้กลัวคำนินทาของชาวบ้านขนาดนั้น! แต่แม่กลัวจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกไม่สามารถหาสามีดีๆได้ในอนาคต! กลัวลูกต้องมาใช้ชีวิตอย่างที่แม่กำลังเผชิญอยู่ แม่ไม่อยากเห็นอะไร…”

                  “แม่คะ ชีวิตผู้หญิงอย่างเราไม่ได้มีแค่การแต่งงานสักหน่อย”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยนั่งเงียบอยู่นานสองนาน ยกแขนเสื้อขึ้นปาดเช็ดน้ำตา นั่งตัวตรงจ้องมองใบหน้าของลูกสาว

                  “ซูซู ถ้าแม่ตัดสินใจหย่ากับพ่อ แล้วพ่อของลูกจะยอมตกลงเหรอ?”

                  หลังจากแต่งงานมานานกว่าสิบปี เธอรู้จักหลินชิงอี้ดีกว่าใครๆ ความคิดเรื่องหย้าร้างไม่เคยมีอยู่ในหัวของผู้ชายคนนั้นแน่นอน

                  หลินจิงซูแสยะยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบกลับไปว่า

                  “แม่คะ เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะเห็นด้วยหรือเปล่า”

                  สีหน้าของติงเสวี่ยเหม่ยหมองหม่นลงหลายส่วน เอ่ยถามต่อว่า

                  “แล้วหลังจากหย่าเสร็จล่ะ? เราสองคนจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงในอนาคต?”

                  แม้ก่อนหน้านี้ หลินชิงอี้จะเคยให้สัตย์สัญญากับเธอไว้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่มีวันขับไล่พวกเธอสองแม่ลูกออกไปจากบ้านหลังนี้เด็ดขาด แต่ด้วยนิสัยของฝ่ายชายแล้ว ติงเสวี่ยเหม่ยไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่

                  สามีภรรยาที่อยู่กินมานานนับสิบปี เธอย่อมรู้ดีว่านิสัยของสามีและแม่สามีนั้นเป็นยังไง หลังจากหย่าร้างกันไป เชื่อได้เลยว่าจะไม่มีความคิดดีๆหลุดออกมาจากหัวของคนพวกนั้นอย่างแน่นอน

                  ในความเป็นจริงแล้ว สำหรับเรื่องชู้สาวของสามีนั้น ใช่ว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะไม่เคยนึกสังหรณ์ใจ แต่เป็นตัวเธอเองที่ไม่เต็มใจยอมรับและเผชิญหน้ากันมันเท่านั้น ต่อให้ก่อนหน้านี้ เธอจะวางแผนแยกครอบครัวออกห่างมาแล้วก็ตาม แต่ท้ายที่สุดหลินชิงอี้ก็กลับมาตามง้อขอคืนดี มิหนำซ้ำยังให้สัญญาดิบดีว่า ต่อไปจะปฏิบัติต่อพวกเธอเป็นอย่างดี และเป็นตัวเธอเองที่ใจอ่อนยอมกลับไปตายรัง

                  ใช่ว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะไม่รู้สึกต่อวัฎจักรชีวิตย่ำแย่ที่มองไม่เห็นปลายทาง แต่ถ้าให้เลือกจริงๆ เธอก็ขอนอนหลับฝันต่อไป ดีกว่าที่จะต้องตื่นขึ้นมารับรู้ความจริงอันเจ็บปวด

                  ทันใดนั้นเอง จู่ๆสองแม่ลูกก็พลันได้ยินเสียงย่าอู๋กรีดร้องโวยวายดังมาจากนอกประตู

                  “ติงเสวี่ยเหม่ย! นังคนชั้นต่ำ! นังชาติชั่วสารเลว! แกไม่ใช่แค่ทำให้ตระกูลหลินของฉันต้องตกต่ำ แต่ยังกล้าทำให้ลูกชายของฉันต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงด้วย! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันจะตบสั่งสอนแกเอง!!”