ตอนที่ 83 เส้นทางชีวิตที่แตกต่าง

42 2-2

                  ตอนที่ 83 เส้นทางชีวิตที่แตกต่าง

                  คิดได้เช่นนั้นเธอจึงยิ้มตอบอีกฝ่ายกลับไปว่า

                  “อย่าห่วงไปเลย จะให้ฉันทำอาหารแมวให้เจ้าสาหร่ายตลอดไปเลยก็ยังได้ แต่คงไม่ใช่ทุกวันแบบเมื่อก่อนนะ ต้องการปริมาณสำหรับกี่มื้อก็บอกมาล่วงหน้า วันไหนที่ฉันมีเวลาว่างก็จะแวะไปหา แล้วจะได้เตรียมอาหารเจ้าสาหร่ายเผื่อไปเดียวเลย แล้วฉันจะขอให้แม่ทำอาหารอร่อยๆไปฝากทั้งนาย ศาสตราจารย์หวัง แล้วก็ย่าหวังด้วย บุญคุณที่ทุกคนอุตส่าห์ช่วยเหลือเกื้อกูลมาตลอด ฉันกับแม่คงทดแทนด้วยน้ำใจเล็กๆน้อยๆเพียงแค่นี้ไม่หมดแน่ แต่ถ้าชาติหน้ามีจริง เดี๋ยวฉันจะไปทดแทนเพิ่มให้ก็แล้วกันนะ”

                  ท่อนประโยคสุดท้าย หลินจิงซูเพียงพูดติดตลกไม่ได้คิดจริงจังอะไร ทว่าเมื่อผ่านเข้าหูของจู้หยานเท่านั้น รอยยิ้มมุมปากของเขาพลันปรากฏจนเห็นฟันเขี้ยวเล็กๆ อึดใจเดียวกัน เมื่อรู้ตัวว่าตนเองกำลังยิ้มอยู่ เขาก็รีบหุบยิ้มอย่างรวดเร็ว แล้วปรับเปลี่ยนสีหน้าให้ดูจริงจังและพูดขึ้นว่า

                  “อย่าพูดนอกเรื่องเลย เล่นโกะกันต่อเถอะ การเดินหมากของคุณในตาที่แล้วมันมั่วมากเลยนะ”

                  ถูกวิจารณ์ตรงๆแบบนี้ หลินจิงซูก็ยิ่งรู้สึกเขินอายเกินบรรยาย เธอแอบระบายความรู้สึกนั้นด้วยการแลบลิ้นตีหน้าใสซื่อเล็กน้อย เธอขี้เกียจเกินกว่าจะมานั่งเรียนรู้การเล่นโกะ และรู้สึกว่าควรจะเอาเวลาไปทำประโยชน์อย่างอื่นยังดีเสียกว่า  ท้ายที่สุด นี่ก็เป็นเพียงเศษซากทักษะที่เธอเคยเรียนรู้มาจากชีวิตก่อนหน้า เมื่อล่วงเลยมาถึงวันนี้ วิธีเล่นเบื้องต้นที่เรียนรู้มาย่อมสูญสลายไปตามกาลเวลา

                  ชายหญิงสองคนกำลังนั่งเล่นโกะกันอย่างหน้าดำคร่ำเครียด กลับกลายเป็นว่า เธอต้องมานั่งเรียนพิเศษวิชาการเล่นกระดานโกะไปซะแล้ว

                  เวลาล่วงเลยผ่านไป หลินจิงซูรู้สึกทึ่งอย่างมาก เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า จู้หยานจะมีพรสวรรค์ในการเป็นครูมากถึงเพียงนี้ เห็นปกติเป็นคนพูดน้อยเก็บตัว แต่แท้ที่จริงแล้วเขาเป็นคนมีวาทศิลป์ที่สูงมาก รู้จักเลือกใช้คำพูดมาอุปมาอุปไมยเพื่ออธิบายให้เห็นภาพและเข้าใจได้ง่าย มิหนำซ้ำคำพูดของเขายังชวนฟังจนทำให้รู้สึกอยากเรียนรู้ศึกษาต่อ

                  จู้หยานอธิบายกับเธอว่า

                  “การเล่นโกะก็เหมือนกับการจัดยุทธศาสตร์การเดินทัพ แผ่นกระดานตรงหน้าคือสมรภูมิทำสงคราม เราสามารถส่งทหารเพื่อปิดล้อมและยึดครองพื้นที่ให้กลายมาเป็นของเราได้ สีของคู่ต่อสู้บนกระดานน้อยกว่าใช่ว่าจะได้เปรียบเสมอไป บางทีอีกฝ่ายอาจกำลังใช้กลยุทธ์ซ่องสุมความแข็งแกร่งและรอตลบหลังเราอยู่ก็ได้ สำหรับเกมกระดานโกะ เราควรมุ่งเน้นไปที่ภาพรวม เพราะชัยชนะวัดกันที่หมากตัวสุดท้าย”

                  “อีกหนึ่งสิ่งสำคัญคือห้ามประมาทโดยเด็ดขาด หมากในมือคู่ต่อสู้สามารถสร้างความเป็นไปได้มากมายนับไม่ถ้วน ทุกการวางหมากนับเป็นการเลือกแล้วไม่อาจหวนคืน อะไรก็เกิดขึ้นได้บนกระดาน”

                  ฝ่ายหนึ่งถ่ายทอดส่วนอีกฝ่ายเรียนรู้ ต่างฝ่ายต่างเอาจริงเอาจังอย่างมากกับแผ่นกระดานโกะตรงหน้า จนกระทั่งพวกผู้ใหญ่บนโต๊ะอาหารต้องเรียกให้ไปกินข้าว ไม่อย่างนั้น ต่อให้จบมื้อทั้งคู่ก็คงจะยังไม่ละความสนใจออกห่างจากกระดานโกะเสียที

                  ในระหว่างมื้ออาหาร ทุกคนต่างร่วมพูดคุยสนทนากันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะน้อยใหญ่ดังระเบิดขึ้นเป็นครั้งคราวในห้องรับแขก

                  ช่างเป็นภาพบรรยากาศที่แสนอบอุ่นใจ

                  ศาสตราจารย์หวังยิ้มกล่าวว่า

                  “ไข่เป็ดดองเค็มของคุณเสวี่ยเหม่ยจานนี้วิเศษมากจริงๆ แค่ลองใช้ตะเกียบเจาะตรงไข่แดงดู ไม่ใช่แค่ความสุกระดับยางมะตูมที่สมบูรณ์แบบ แต่ทั้งความมันและกลิ่นหอมยังน่าประทับใจจนยากจะลืมลง! ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของผม ไม่เคยได้กินไข่เป็ดดองเค็มอะไรที่อร่อยแบบนี้มาก่อนเลย!”

                  ย่าหวังรีบหันมาบ่นสั่งสอนในทันที

                  “ตาแก่ สุขภาพช่วงนี้ก็ใช่ว่าจะดี ยังจะกินไข่แดงเข้าไปตั้งเยอะแยะ เดี๋ยวคอเลสเตอรอลก็ขึ้นสูงอีกหรอก! เอานี่! ซุปเห็ดหอมน่ะดื่มเข้าไปเยอะๆ! ว่าแต่คุณเสวี่ยเหม่ยรู้ตัวมั้ยว่าตนเองทำอาหารอร่อยขนาดไหน? ขนาดฝีมือของพวกพ่อครัวในมหาวิทยาลัยตามเมืองหลวงยังเทียบชั้นไม่ติดเลย!”

                  เวลาเดียวกันป้าผางก็พูดขึ้นว่า

                  “สมแล้วที่เป็นถึงระดับศาสตราจารย์ด้วยกันทั้งคู่ วิธีการพูดการจาของพวกคุณสองคนไม่เหมือนกับคนเฒ่าคนแก่บ้านเราเลย พวกนั้นชอบด่าแต่ไม่ชอบชม แต่ว่าก็ว่าเถอะ อาหารฝีมือเสวี่ยเหม่ยนี่มันสุดยอดจริงๆนั่นแหละ!”

                  เธอถึงกับยกนิ้วโป้งให้ติงเสวี่ยเหม่ยด้วยความชื่นชม

                  จางหลานยังถึงขั้นเอ่ยปากขอร้องให้ติงเสวี่ยเหม่ยสอนวิธีหมักหมูตุ๋นซอสXO ให้ เพราะเมื่อเปรียบเทียบกับหมูตู๋ซอสXOในแบบที่เธอเคยทำ มันกลับแห้งและไม่ชุ่มฉ่ำน่ารับประทานเหมือนของติงเสวี่ยเหม่ยเลย

                  ติงเสวี่ยเหม่ยที่ได้รับเสียงชื่นชมอย่างต่อเนื่อง ระหว่างทานข้าวในชามเธอถึงกับเหงื่อแตกพลั่กด้วยความประหม่าอย่างแรง แม้จะโค้งศีรษะขอบคุณพวกเขาตอบด้วยความเกรงใจแล้ว แต่สีหน้าของเธอกลับไม่สามารถเก็บซ่อนความปิติสุขได้เลย

                  หลินจิงซูเฝ้าดูภาพฉากเหล่านี้ ได้เห็นติงเสวี่ยเหม่ยมีความสุข เธอเองก็รู้สึกอิ่มเอมใจไปด้วนเช่นกัน

                  ในชีวิตก่อนหน้า ติงเสวี่ยเหม่ยตัดสินใจจบชีวิตตนเองด้วยการแขวนคอตาย เพื่อแสดงความบริสุทธิ์และหลีกเลี่ยงการหย่าร้าง ตรงกันข้ามกับชีวิตนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยเดินหน้าเซ็นใบหย่าอย่างกล้าหาญ อีกทั้งยังสามารถมีความสุขได้ในเส้นทางชีวิตต่อจากนั้น

                  หลินจิงซูในตอนนี้รู้สึกขอบคุณสวรรค์เหลือเกินที่มอบโอกาสให้กับเธอ เพื่อใช้มันแก้ไขทุกสิ่งที่เคยผิดพลาดไป