ตอนที่ 82 วิธีเล่นโกะ

42 1-2

                  ตอนที่ 82 วิธีเล่นโกะ

                  หลังจากพูดจบ หลินจิงซูก็วิ่งปรี่เข้าไปในห้องนอนของเธอ จัดการรื้อกล่องกระดาษแข็งที่อัดเก็บข้าวของเก่าๆจากใต้เตียงออกมา

                  ปรากฏกระดานโกะฝุ่นจับเขรอะเป็นชั้นหน้าอันหนึ่งอยู่ในนั้น

                  จะสังเกตได้ว่าเจ้าของกระดานโกะอันนี้ไม่ค่อยจะได้รับการดูแลเท่าไหร่นัก

                  นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่คุณลุงของเธอติงจูฮั่วมอบให้เมื่อหลายปีก่อน เพียงเพราะเห็นว่าหลานสาวตนเองอิจฉาที่เพื่อนๆคนอื่นต่างก็เล่นโกะเป็นกันหมด สาวน้อยจึงสงสัยใคร่รู้ในสิ่งนี้บ้าง ลุงติงจูฮั่วก็เลยหวังดีซื้อให้เธอทันที และยังสอนวิธีเล่นเบื้องต้นให้อีกด้วย

                  หากย้อนเวลากลับไปในตอนนั้น ติงจูฮั่วเปรียบเสมือนพ่อแท้ๆที่อยู่ในทุกช่วงเวลาของชีวิตหลินจิงซูทีเดียว

                  เขาเป็นเพียงคนเดียวนอกเหนือจากจากติงเสวี่ยเหม่ย ที่ทำให้เธอรู้ว่าแท้จริงแล้วเลือดนั้นข้นกว่าน้ำ

                  ติงจูฮั่วเป็นลูกชายคนโตของผู้เฒ่าติง แต่แม่ของเขาเป็นภรรยารองที่แต่งงานหลังจากภรรยาคนแรกเสียไป ผู้หญิงคนนี้อายุน้อยกว่าผู้เฒ่าติงกว่าสิบปีเห็นจะได้

                  แต่ไม่นานหลังจากที่ให้กำเนิดติงจูฮั่วออกมา ผู้หญิงคนนั้นก็หอบเงินเก็บทั้งหมดในบ้านผู้เฒ่าติงหนีไปกับชายชู้  ผลกรรมและความซวยทั้งหมดจึงตกอยู่ที่ติงจูฮั่ว เขาเปรียบเสมือตัวตายตัวแทนที่ต้องแบกรับความโกรธแค้นและความอัปยศของแม่ตนเองเอาไว้ หนึ่งในเรื่องโหดร้ายที่เขาเคยได้รับก็คือ ทุกครั้งที่ผู้เฒ่าติงเมากลับบ้าน ติงจูฮั่วมักจะถูกทุบตีอย่างหนัก บางครั้งก็ถึงขั้นเจียนตายเลยทีเดียว

                  กล่าวได้ว่าในวัยเด็กของติงจู้ฮั่วนั้นเต็มไปด้วยความโชคร้าย แต่ก็นับเป็นความโชคดีของติงเสวี่ยเหม่ยในฐานะน้องสาวเช่นกัน ที่สามารถเอาชีวิตรอดหนีพ้นจากไม้เท้าในมือของผู้เฒ่าติงไปได้อย่างหวุดหวิด

                  เพราะความแค้นใจนี้เองจึงทำให้ติงจูฮั่วไม่ได้สมบัติอะไรเลยทั้งที่มีศักดิ์เป็นถึงลูกชาย ทางด้านตำแหน่งหน้าที่ในโรงงานเดิมของผู้เฒ่าติงนั้น คนที่ได้รับสืบทอดต่อจากเขาก็คือเขยคนโต ส่วนทรัพย์สินที่ดินก็ตกอยู่ในกำมือของเขยคนรอง

                  เมื่อครั้งที่ติงจูฮั่วยังเป็นวัยรุ่น อาชีพของเขาก็คือการท่องไปทั่วจีนแผ่นดินใหญ่เพื่อร้องเล่นเต้นรำหารายได้ประทังชีพ และทุกครั้งหลังกลับจากรอบการแสดง เขามักจะซื้อของขวัญแปลกตามาให้หลินจิงซูเสมอ ขอเพียงหลานสาวสุดที่รักคนนี้เอ่ยปากร้องขอ ต่อให้เป็นพระจันทร์เขาก็สัญญาว่าจะหามาให้

                  แม้วัยเด็กของผู้ชายคนนี้จะเต็มไปด้วยปมปัญหาที่แสนดำมืด แต่เขาก็พยายามใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ในทุกๆวัน ปฏิบัติต่อหลินจิงซูเป็นอย่างดี เพราะไม่ต้องการเห็นหลานสาวต้องเดินซ้ำรอยกับตนเอง  และทุกครั้งก่อนจะจากไป เขามักจะพูดกับเธอเสมอว่า ‘จงใช้ชีวิตให้มีความสุข’

                  แต่น่าเสียดายที่ในชีวิตก่อนหน้า หลินจิงซูไม่สามารถช่วยชีวิตผู้ชายคนนี้เอาไว้ได้…

                  เธอจ้องมองกระดานโกะโทรมๆคลุกชั้นฝุ่นตรงหน้า ทันใดนั้น ดวงตาคู่สวยพลันต้องเห่อร้อน แล้วหลั่งน้ำตาไหลหยดลงไปบนกระดานนั้น

                  “ก๊อก ก๊อก…”

                  เสียงเคาะประตูดังขึ้น

                  หลินจิงซูรีบปาดน้ำตาและลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูอย่างรีบร้อน ปรากฏเป็นจู้หยานยืนตระหง่านอยู่ต่อหน้า สีหน้าท่าทางของเขาดูค่อนข้างจริงจัง

                  “มีอะไรรึเปล่า?” หลินจิงซูฝืนยิ้มขณะเอ่ยถามออกไป

                  “ถ้าไม่อยากเล่นโกะ เรามาเล่นอย่างอื่นก็ได้นะ”

                  จู้หยานเปล่งเสียงเย็นยะชาตอบกลับตามประสา

                  หลินจิงซูรู้สึกประหลาดใจอยู่หลายวินาทีก่อนจะตระหนักได้ว่า อีกฝ่ายกำลังหมายถึงอะไร จู้หยานคงคิดว่า ที่เธอไม่ยอมออกจากห้องอยู่นานสองนาน คงเป็นเพราะเธอไม่อยากเล่นโกะกับเขานั่นเอง

                  เธอรีบส่ายหัวและตอบกลับไปว่า

                  “ไม่ใช่แบบนั้น แค่ต้องลื้อลังกระดาษเก่าจากใต้เตียงออกมาน่ะ ก็เลยใช้เวลาหาครู่ใหญ่กว่าจะเจอเจ้ากระดานนี่”

                  พูดจบหลินจิงซูก็ย้อนกลับไปที่ห้องนั่งเล่น พกขวดโหลใส่หมากขาวดำอย่างละชุดออกมาพร้อมกับกระดานแผ่นโทรม จัดวางลงบนพื้นเตรียมเริ่มเดินหมาก

                  ด้านมุมนี้หันหน้าไปทางหน้าต่าง ปรากฏแสงยามเย็นสุดท้ายที่กำลังลับขอบฟ้า จรัสฉายสีแสดส้มส่องลงมา ประกอบกับภาพชายหญิงทั้งสอง ทำให้หลินจิงซูกับจู้หยานที่กำลังช่วยกันจัดเรียงตัวหมากนั้น ดูประหนึ่งว่าทั้งคู่กำลังเล่นโกะอยู่บนยอดเขาท่ามกลางธรรมชาติ

                  ช่วงนาทีนี้ เวลาเสมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

                  จนกระทั่งจู้หยานเป็นคนแรกที่เอ่ยถามขึ้นทำลายบรรยากาศอันเงียบงันนี้

                  “แน่ใจนะว่ารู้วิธีเล่นโกะ?”

                  “ก็พอเป็น” หลินจิงซูยิ้มประหม่า

                  ย้อนกลับไปในครั้งนั้น เธอเพียงแค่เห็นเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆเอามาเล่นในห้องเรียน ก็เลยพูดส่งๆไปว่าอยากเล่นบ้างก็เท่านั้น ทว่าวันต่อมาติงจูฮั่วกลับไปซื้อมาให้จริงๆ น่าเสียดายที่ฝึกเล่นได้ไม่ถึงสามนาที ตัวเธอเองก็หมดความสนใจกับสิ่งนี้โดยสิ้นเชิง หลังจากฝืนใจพยายามเรียนรู้ต่ออีกสองสามวัน กระดานโกะก็ได้กลายเป็นของประดับมุมห้อง และนับจากนั้นมา มันก็คือบ้านสำหรับให้ฝุ่นกองโตได้อยู่อาศัย

                  “ก็พอเป็น?”

                  หลังจากผ่านไปหนึ่งเกม จู้หยานก็ถึงกับขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นพูดกับเธอว่า

                  “ชมตัวเองเกินไปแล้ว”

                   หลินจิงซูคิดไม่ถึงว่า นอกจากตนเองจะพ่ายแพ้ยับเยินแล้ว ยังถูกอีกฝ่ายเอ่ยปากบ่นใส่หน้าเช่นนี้ ร่องรอยความเขินอายปรากฏทั่วใบหน้า เธอสวนตอบกลับไปอย่างไม่ทนทันทีว่า

                  “แล้วจะให้ฉันทำยังไง? ก็เคยเล่นแค่ครั้งสองครั้งในชีวิตเอง หรือนายจะอาสาสอนให้ฉันมั้ยล่ะ?”

                  เธอพูดส่งๆไปโดยไม่ได้คาดหวังอะไร แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้รับคำตอบจริงจังจากจู้หยาน

                  “ได้เลย”

                  หลินจิงซูถึงกับสะดุ้ง เงยหน้าอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

                  “ห๊ะ?”

                  เผชิญกับสายตาในเชิงตั้งคำถามของหลินจิงซู จู้หยานได้แต่แอบขวยเขินเล็กน้อย ปลายหูทั้งสองข้างของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เขาเมินหน้ามองไปทางอื่นและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาแค่ว่า

                  “แต่คุณต้องทำหน้าที่ส่งอาหารแมวให้เจ้าสาหร่ายต่อไป”

                  ที่แท้เจ้าหนุ่มคนนี้ก็กำลังเป็นห่วงเจ้าสาหร่ายอยู่นี่เอง