ตอนที่ 84 เริ่มธุรกิจจากการขายชานมไข่มุก? (1)

43 1-2

            ตอนที่ 84 เริ่มธุรกิจจากการขายชานมไข่มุก? (1)

            หลังจบมื้ออาหาร หลินจิงซูก็ลุกขึ้นบอกกับทุกคนว่า

            “อย่าเพิ่งรีบกลับกันนะคะ เดี๋ยวมีของหวานพิเศษหลังมื้ออาหารสำหรับทุกคนด้วยค่ะ”

            “ยังมีของหวานด้วย? ว่าแต่จิงซูน้อยเป็นคนทำเหรอจ๊ะ?”

            ป้าผางเอ่ยถามหลินจิงซู

            เธอพยักหน้ายิ้มตอบ

“ใช่แล้วค่ะ หนูทำเอง”

“ใช่ชานมรึเปล่าจ๊ะ?” วินาทีนั้นจางหลานรีบร้องตะโกนถามแทรกขึ้นด้วยความดีใจ

ตั้งแต่ได้ลิ้มลองชานมที่หลินจิงซูทำมาฝากแก้วนั้น เธอก็ไม่เคยลืมเลือนรสชาติที่แสนอร่อยของมันได้เลย และทุกครั้งที่รู้ว่าหลินจิงซูจะมาที่บ้าน ทั้งเธอและลูกชายต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอคอยชานมอย่างใจจดใจจ่อ

สำหรับคำตอบของคำถามนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยเป็นผู้อาสาอธิบายเองว่า

“คุณจางหลานได้ดื่มชานมนั่นแล้วเคยสงสัยบ้างไหมคะว่า เม็ดดำๆที่เกาะกันอยู่ก้นแก้วมันคืออะไร? ฉันเองก็เพิ่งจะรู้มาจากซูซูว่า มันคือเม็ดไข่มุก เป็นหนึ่งในส่วนประกอบหลักของชานม ซูซูเป็นคนทำไข่มุกนั่นด้วยตัวเอง ด้วยสัมผัสที่นุ่มหนึบหนับของมัน ทำให้ชานมของเธอยิ่งดื่มก็ยิ่งอร่อย คุณจางหลานมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะ?”

จางหลานได้ฟังถึงกับงุนงง

“แล้วทำไมชานมที่ฉันเคยดื่มมันไม่มีไข่มุกล่ะ?”

หลินจิงซูเกาหลังศีรษะแก้เขิน พร้อมกับขยายความให้ฟังว่า

“แรกๆที่ลองทำดู หนูยังไม่ได้ซื้อส่วนผสมสำหรับทำไข่มุกมาค่ะ แต่พอมีเวลาว่างก็ได้ไปเดินตลาดหาซื้อของเพิ่มเติม ถึงได้ไปเจอกับวัตดุดิบสำหรับทำไข่มุกเข้า”    

หลินจิงซูหมุนตัวเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็วเพื่อไปเตรียมชานม แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ยกชานมร้อนออกมาในทันที แต่เลือกที่จะนำน้ำแข็งที่ซื้อมาใส่ลงไปเพื่อให้เย็นตัวลง ปิดท้ายด้วยไข่มุกเคลือบน้ำตาลที่เธอทำเอง

เท่านี้ก็จะได้ชานมไข่มุกสูตรปี 90 แล้ว!

หลังจากได้ดื่มจนหมด ทุกคนต่างก็เอ่ยปากชมชานมแก้วนี้กันไม่หยุดปาก   

แม้จู้หยานจะไม่วิจารณ์อะไรสักคำหลังจากที่ได้ลองดื่ม แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะมองออกว่าเขามีความสุขขนาดไหนผ่านฟันเขี้ยวน้อยๆที่โผล่ปรากฏให้เห็น ชานมไข่มุกแก้วนี้ของหลินจิงซูสามารถพิชิตใจอีกฝ่ายได้อย่างอยู่หมัด!

เมื่อเห็นว่าทุกคนชื่นชอบเครื่องดื่มชนิดนี้ของเธอเป็นอย่างมาก หลินจิงซูจึงได้ตัดสินใจประกาศต่อหน้าทุกคนด้วยจิตใจชื่นบาน ถึงสิ่งที่ตัวเธอเองอยากจะบอกมาโดยตลอด

“หนูตั้งใจจะเปิดร้านขายชานมไข่มุกค่ะ ทุกคนมีความเห็นยังไงกันบ้างคะ?”

แต่ทันทีที่คำถามประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของหลินจิงซู บรรยากาศภายในห้องรับแขกแห่งนี้ที่เคยมีชีวิตชีวา ก็พลันเงียบสงัดดุจป่าช้า ไอเย็นยะเยือกแทรกซึมให้ความรู้สึกหนาวจับใจ

ไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคน

จนกระทั่งจางหลานเป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นออกมา

“ฉันว่าต้องรุ่งแน่ๆ ชานมไข่มุกเป็นเครื่องดื่มที่ใหม่มาก ตลาดธุรกิจในประเทศเราก็ยังไม่มีเครื่องดื่มประเภทนี้เกิดขึ้นมาก่อน ด้วยทำเลที่อยู่อาศัยในตอนนี้ก็ยิ่งเกื้อหนุนเหมาะกับการวางขายเจ้าสิ่งนี้มาก แต่ละวันมีคนเดินพลุกพล่านไปมานับไม่ถ้วน ขอแค่ 20% ของจำนวนคนที่เดินถนนเส้นนี้ให้ความสนใจ ก็น่าจะทำกำไรได้ไม่ยาก”

            แต่ในเวลาเดียวกัน ป้าผางก็รีบทักท้วงขึ้นทันที

            “ก็นั่นล่ะประเด็นสำคัญเลย เพราะเครื่องดื่มชนิดนี้ยังนับว่าใหม่มาก ถึงแม้จะมีรสชาติที่อร่อย แต่ก็ไม่มีใครรู้เพราะไม่มีใครเคยได้ลองชิมมาก่อน ถ้าคิดแบบตรรกะแม่บ้านอย่างฉันนะ ฉันคนนึงก็ขอไม่ซื้อกินเหมือนกันกับสินค้าที่ยังไม่มีใครได้เคยใช้หรือทดลองมันมาก่อน ปัจจัยสำคัญเลยคือเราไม่รู้ว่า เรากำลังเสียเงินให้กับอะไรอยู่น่ะสิ?”

            ศาสตราจารย์หวังกลับเห็นต่าง ยกมือนุ่มนิ่มของตนขึ้นโบกไปมา

            “พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกสักทีเดียวนะคุณผาง คนหนุ่มสาวสมัยนี้มีนิสัยอยากรู้อยากเห็นไปหมด ไม่เหมือนกับยุคสมัยของเราที่ไม่กล้าลองอะไรใหม่ๆ โดยเฉพาะกับสิ่งที่เข้าถึงง่ายและราคาไม่แพงอย่างพวกเครื่องดื่ม การเปิดร้านชานมไข่มุกในเวลานี้ อาจสร้างกระแสโด่งดังเกินจินตนาการก็ได้!”

            ย่าหวังที่นั่งกอดอก วิเคราะห์ให้ฟังอย่างใจเย็นว่า

            “แต่นั่นน่าจะใช้ได้กับกรณีที่มีเงินทุนหมุนเวียน การเปิดธุรกิจในระยะแรกจำเป็นจะต้องอัดฉีดเม็ดเงินเพื่อประคองตัวไว้จนกว่าสินค้าจะเป็นที่รู้จัก เหมาะสำหรับคนที่มีเงินเย็นไม่มีภาระเรื่องค่าใช้จ่าย”

            ศาสตราจารย์หวังโต้สวนทันที

            “ขายชานมไข่มุกถือเป็นธุรกิจขนาดเล็ก ต่อให้ขาดทุนก็ใช่ว่าจะสูญเสียเงินทองมากมายอะไรเลย”

            ย่าหวังอดส่ายหัวไม่ได้กับคำพูดไม่คิดหน้าคิดหลังของสามีตัวเอง ก่อนจะพูดขึ้นปนน้ำเสียงติดเกรงใจเบาๆว่า

            “ตาแก่ สำหรับแกอาจจะเป็นเงินไม่มากมาย แต่สำหรับคนอื่นอาจไม่ใช่”

            เวลานี้ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่หลินจิงซูกับติงเสวี่ยเหม่ยเป็นทางเดียว เด็กกำพร้าพ่อกับแม่ม่ายสาวตรงหน้า ไม่มีพื้นที่สำหรับคำว่า ‘ขาดทุน’ กระทั่งเม็ดเงินที่จะอัดฉีดธุรกิจในระยะแรกยังมีแทบไม่พอด้วยซ้ำ

            ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันเพราะความเห็นที่ไม่ตรงกันอยู่นั้น หลินจิงซูก็พูดแทรกขัดจังหวะขึ้นกลางวง

            “ขึ้นชื่อว่าธุรกิจก็ต้องมีต้นทุน แต่ใช่ว่าเราจะไม่สามารถควบคุมต้นทุนที่ว่าได้”

            จะเป็นต้นทุนก็ดี เม็ดเงินที่ใช้อัดฉีดในโครงสร้างธุรกิจก็ดี ฟังแล้วอาจดูเหมือนเป็นจำนวนเงินที่สูง แต่ในความเป็นจริง หากเปรียบเทียบกับยุคสมัยในอนาคต สิ่งที่ต้องจ่ายในวันนี้ นับว่าไม่ใช่จำนวนเงินที่หนักหนาอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงปี 1990 ยังไม่มีกฎหมายเรื่องค่าเช่าพื้นที่ค้าขายออกมา นั่นหมายความว่า ต่อให้จะตั้งแผงขายของหน้าบ้าน เธอก็ไม่ต้องเสียเงินแม้สักหยวนเดียวด้วยซ้ำ

            สิ้นสุดคำพูดของเธอ หลินจิงซูก็กวาดสายตามองทุกคนที่นั่งนิ่งเงียบอยู่ภายในโต๊ะอาหาร จะมีก็เพียงจู้หยานที่หลบไปนั่งปลีกวิเวกดื่มชานมไข่มุกไม่สนใจใดๆตั้งแต่ต้นจนจบ

            ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย ต้องการจะเอ่ยปากขอความเห็นจากจู้หยาน แต่สุดท้ายก็กระดากเกินกว่าจะพูดออกมา การบังคับใครสักคนให้แสดงความคิดเห็นทั้งที่อีกฝ่ายไม่ต้องการ นี่นับเป็นเรื่องไม่สมควรเลย

            แม้ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองในเวลานี้จะนับว่าค่อนข้างสนิทกัน แต่เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่า โลกที่เขายืนอยู่ในตอนนี้นั้นแตกต่างจากโลกที่เธออยู่โดยสิ้นเชิง

            สักวันหนึ่งจู้หยานก็ต้องกลับไปเมืองหลวง ออกจากสถานที่ชนบทแห่งนี้ไป และเมื่อถึงวันนั้น เธอกับเขาก็จะกลายเป็นแค่คนเคยรู้จักกันเท่านั้น

            คนแรกที่ตอบสนองกับคำพูดของหลินจิงซูคงหนีไม่พ้นศาสตราจารย์หวัง เขาหันไปถามหลานชายด้วยความสงสัยใคร่รู้เช่นกัน

            “อาหยาน หลานคิดเห็นกับเรื่องนี้ยังไงบ้าง?”

            เมื่อได้ยินคำถามดังกล่าว จู้หยานก็วางชานมไข่มุกในมือลงบนโต๊ะ หันไปสบตากับหลินจิงซูเผยให้เห็นประกายสีอำพันเฉิดฉายงดงามคู่นั้น

            “ผมว่าเร็วเกินไป แต่จะลองดูก็ไม่เสียหายอะไร อีกอย่างเธอเองก็ได้ตัดสินใจไปแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนความคิดของเธอได้ สิ่งที่เธอต้องการจากคนอื่นไม่ใช่การขออนุมัติหรือขอความมั่นใจ แต่เธอต้องการความเห็นในหลากหลายมุมมองต่างหาก”

            หลินจิงซูแอบสัมผัสได้ลึกๆว่า แท้จริงแล้วจู้หยานเป็นคนที่สามารถอ่านใจคนได้เก่งมาก ราวกับว่าทุกความคิดของคนอื่นล้วนถูกเขียนแปะไว้บนใบหน้าทั้งสิ้น

            ขนาดเธอที่มีอายุจิตเกินผู้ใหญ่วัยสี่สิบปีไปแล้ว แต่ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับจู้หยาน เธอมักจะรู้สึกว่าตนเองเป็นแค่กระดาษบางเบาแผ่นหนึ่งเท่านั้น