แม่...เขารังเกียจลูก

เมื่อความสัมพันธ์ของสองสามีภรรยาต้องสิ้นสุดลง คนที่น่าเห็นใจที่สุดคือคนที่อยู่ตรงกลางอย่างลู่หาน ลูกชายวัยสี่ขวบของคนทั้งสอง

หลังจากที่ได้เอ่ยคำหย่าขาดจากกัน ลู่หลานจึงเข้ามาพบลูกชายที่นอนซบเป็นไข้อยู่อีกห้อง

เธอกับชายคนนั้นตกลงกันว่าลูกชายจะอยู่ที่บ้านตระกูลลู่ต่อไป และลู่หลานสามารถเข้ามาพบลูกชายได้ตลอดเวลา แต่เขาไม่อนุญาตให้ลู่หานไปอยู่กับเธอ

เขาขู่เธอซึ่งเป็นอดีตภรรยาคนนี้ว่า หากว่าหญิงสาวยังดื้อด้านเขาจะไม่ยอมให้เธอพบหน้าลูกชายอีก และจะฟ้องหย่าโดยที่ลู่หลานไม่เหลืออะไรเลยในชีวิต

เลว!ผู้ชายคนนี้เลวเกินไป ทำไมนะ!ทำไมเธอถึงไม่เข้ามาอยู่ในร่างของลู่หลาน ในตอนที่คนทั้งสองยังไม่แต่งงานกัน หากว่าเป็นอย่างนั้นเธอจะไม่ยอมตกลงแต่งงานกับคนสารเลวแบบเขา

“มะแม่ครับ...” เสียงแหบแห้งร้องเรียกหาคนเป็นแม่ พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้หญิงสาวเข้าไปกอดได้ถนัด

“ลู่หานลูก” หลิงหลิงที่อยู่ในร่างของลู่หลานรีบถลาเข้าไปโอบกอดเด็กน้อยทันที

แม้ว่าความเป็นจริงแล้วเธอจะไม่ใช่แม่ตัวจริงของเด็กน้อย แต่ความรู้สึกที่หญิงสาวมีหลังจากที่เห็นหน้าลู่หาน มันเป็นความรู้สึกรัก

รักแบบที่บรรยายไม่ถูกว่าเกิดจากอะไร หรือเป็นเพราะสัมพันธ์แม่ลูกระหว่างลู่หลานและลูกชาย เมื่อเธอเข้ามาอยู่ในร่างของลู่หลานจึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกรักกับสายใยของตนเอง

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ภาพความทรงจำเดิมของลู่หลาน ทำให้เธอรับรู้ว่าเด็กตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเธอ ถูกสาวใช้รังแกโดยการผลักให้ตกน้ำ

หากว่าหญิงสาวไม่เข้าไปเห็น ปานนี้ลู่หานคงตายไปแล้ว คนที่ตายคงไม่ใช่ลู่หลาน

“ไม่ครับ” ดวงตากลมมองคนเป็นแม่ด้วยความเปล่งประกาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลู่หาน แม่ก็จะคอยเข้ามาช่วยเสมอเพียงแต่ครั้งนี้เหตุการณ์มันร้ายแรงเกินไป

“ลูกบอกแม่ได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” มือเรียวยาวกุมหน้าของลูกชาย ก่อนจะเอ่ยวาจาถามเด็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมหญิงรับใช้คนนั้นถึงได้มาผลักลู่หานลงน้ำแบบนี้

“แม่ เขารังเกียจลูก” รังเกียจที่ลู่หานเป็นแบบนี้ ทั้งที่เราก็เป็นคนเหมือนกัน ทำไมถึงได้รังเกียจคนอื่นเพียงเพราะรูปลักษณ์ภายนอก

ในบ้านหลังนี้มีแต่คนรังเกียจลู่หาน มีแค่แม่ลู่หลานคนเดียวเท่านั้นที่ใจดีกับเขาและรักเขา

มือน้อยน้อยของเด็กชายกอดคนเป็นแม่แน่น อยากให้แม่อยู่กับตัวเองแบบนี้ตลอด ลู่หานรู้สึกว่าการมีแม่อยู่ข้างกายมันทำให้เขาปลอดภัย

“ลู่หานลูก” เธอจะปล่อยให้ลูกทำอะไรแบบนี้ไม่ได้ ยิ่งเธอต้องออกไปจากบ้านหลังนี้แล้วด้วย จะต้องคุยกับเด็กน้อยให้เข้าใจ

หากว่าวันหนึ่งเธอหาทางพาลูกชายไปอยู่ด้วยได้แล้ว เธอสัญญาว่าจะกลับมารับลู่หานไปอยู่ด้วยกัน

“........” เด็กน้อยไม่พูดทว่ากลับเงยหน้ามองคนเป็นแม่ นั้นจึงบ่งบอกได้ว่า แม่เรียกลู่หานทำไมครับ แม่พูดมาได้เลยลู่หานกำลังฟังแม่อยู่ครับ

“ต่อไปนี้ลูกต้องระวังตัวให้มาก ห้ามใส่กระโปรงในตอนที่แม่ไม่อยู่เข้าใจไหม?” หากว่าคนพวกนั้นเห็นลูกของเธอใส่กระโปรงอีก คงต้องรังแกลู่หานอีกอย่างแน่นอน

มันผิดมากนักเหรอ? ที่ลูกของเธอมีใจเป็นหญิงแบบนี้ ต่อให้จิตใจลู่หานจะเป็นยังไง เขาก็ยังเป็นเด็กเป็นลูกคนเดียวของตระกูลลู่ หากแต่เพราะเป็นแบบนี้ใช่ไหม มีร่างกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง คนพวกนั้นถึงไม่ชอบใจเอาแต่รังเกียจลู่หาน

“แต่ว่าลู่หานอึดอัด” เด็กน้อยก้มหน้าพูดระคนไม่อยากจะยอมรับในสิ่งที่คนเป็นแม่พูด เขาชอบใส่กระโปรงมันผิดมากหรือไง

“ลู่หาน ลูกต้องห่วงความปลอดภัยของลูกก่อนเข้าใจไหม” มือเรียวลูบผมเด็กชายตัวน้อยอย่างเอ็นดู เด็กน้อยตัวขาวแก้มจ้ำม่ำน่าหยิกแบบนี้ช่างน่ารักจริงๆ

“ไม่ลู่หานไม่เข้าใจ!” ยังไงผมก็ไม่เข้าใจครับแม่ เด็กน้อยคิดในใจ

“เพราะอะไร ลูกบอกแม่ได้ไหม” ทำไมนะ ปกติในความทรงจำเดิม เด็กน้อยเป็นเด็กที่เชื่อฟังคนเป็นแม่อย่างลู่หลานมาก ลู่หลานบอกอะไรเด็กน้อยทำตามหมด ไม่แม้แต่จะถามอะไรเลย แล้วทำไมครั้งนี้เขาถึงไม่ได้พูดง่ายแบบนั้นแล้วล่ะ

หรือว่าเกิดจากความสัมพันธ์ที่เธอไม่ใช่แม่ที่แท้จริงของลู่หานกัน

“แม่พูดเหมือนกับจะไม่อยู่กับผมแล้ว” ลู่หานว่าตามความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้ ก่อนจะก้มหน้าซบลงตรงอกอุ่น อยากจะอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ แม่แค่จะออกไปทำงาน” เห็นแบบนี้แล้วเธอคงไม่สามารถพูดเรื่องเลิกราของเธอกับพ่อของลู่หานให้เด็กน้อยรับรู้

“อึก มะแม่ครับ” ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หลังสิ้นสุดเสียงของลู่หลานแล้ว เด็กน้อยจึงปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“ลู่หานลูกอย่าร้องไห้” หลิงหลิงที่อยู่ในร่างของลู่หลานเมื่อเห็นเด็กน้อยปล่อยโฮออกมาเธอจึงนั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะปลอบเด็กน้อยในอ้อมกอดยังไงให้หยุดร้องไห้ เธอไม่เคยมีลูกเลยไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง เพียงแค่กอดเด็กน้อยให้แน่นขึ้นเท่านั้น

“อึก แม่ครับลู่หานขอโทษ” เด็กน้อยเอ่ยคำขอโทษโดยที่คนเป็นแม่ยังมึนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ขอโทษ อะอึกนะครับ ที่ทำให้แม่ลำบาก” ที่แม่ต้องออกไปทำงานข้างนอกไม่ได้อยู่กับเขาเหมือนเดิม เป็นเพราะแม่ต้องไปหาเงินเลี้ยงลู่หานใช่ไหม

หากว่าลู่หานโตมากกว่านี้ ลู่หานสัญญาว่าจะเป็นคนออกไปทำงานเลี้ยงแม่เอง แม่จะได้สบายไม่ต้องไปทำงานลำบากแบบนี้

“ไม่เลยครับ แม่ไม่ได้ลำบากอะไร” แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่หญิงสาวก็รับรู้ว่าเด็กน้อยเป็นห่วงเธอมาก ลู่หลานโชคดีที่มีลูกที่น่ารักแบบลู่หาน แต่โชคร้ายที่เธอต้องมาตายจากไปก่อน

“ละลู่หานสัญญา อึก! ว่าถ้าโตแล้วจะทำงานเลี้ยงแม่เอง” เด็กน้อยว่าก่อนจะซบหน้าร้องไห้อย่างหนัก