บทที่ 25 เล่นสนุก

โลล่าเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านไม้ในช่วงเช้าของวันใหม่ หญิงแก่สวมชุดที่ดูทะมัดทะแมงเหมือนดั่งเช่นทุกวัน กลิ่นหอมของขนมปังปิ้งลอยคละคลุ้งไปทั่วชั้นล่างของบ้าน หญิงแก่ย่างกรายเข้าไปในห้องครัวต่ออย่างเชื่องช้า วิเวียนกำลังจัดเตรียมอาหารเช้าแบบอเมริกันให้กับทุกคนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ภายในห้องครัว 

“อัญญายังไม่ลงมาอีกเหรอ” โลล่าเอ่ยถามขึ้นมา วิเวียนจึงหันหน้ากลับมามองเจ้านาย

“ยังค่ะ” วิเวียนตอบกลับ

“ไม่สบายหรือเปล่านะ ปกติเวลานี้เธอจะลงมาแล้วนะ” โลล่าคิดว่าวันนี้เธอลงมาช้ากว่าปกติแล้ว แต่อัญญาลงมาช้ากว่าเธออีก เมื่อคิดได้ดังนั้น โลล่าจึงเดินออกมาจากห้องครัว และกวาดสายตามองหาโซเฟีย

“โซเฟีย…โซเฟียจ้ะ” 

“ค่ะ มาแล้วค่ะๆ” เด็กสาวสวมชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีซีดรีบวิ่งมาหาโลล่าอย่างรวดเร็ว 

“ไปตามอัญญาลงมาหน่อยสิจ๊ะ” โลล่าบอกกล่าวเด็กสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ค่ะคุณหญิง” พูดจบ โซเฟียหันหลังกลับ แล้วเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที เวลาผ่านไปไม่นานสักเท่าไหร่ โซเฟียก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องของอัญญา เด็กสาวยกมือขึ้นมาเคาะประตูห้องนอนของอัญญาพร้อมกับตะโกนเรียกหญิงสาวที่อยู่ในห้อง

“คุณอัญญา! คุณอัญญา! คุณหญิงให้มาตามลงไปกินข้าว คุณตื่นหรือยังเนี่ย” โซเฟียทั้งเคาะทั้งตะโกนเรียกอยู่สักพักหนึ่ง แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับมา

อัญญาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงที่ดังมาจากหน้าประตูห้องนอนของเธอ เธอรู้สึกเมื่อยขบไปทั้งตัว เนื่องจากบทรักที่ป่าเถื่อนและดุดันเมื่อคืนนี้ ร่างอรชรเปลือยเปล่านอนซบหน้าอยู่บนอกแกร่งเปลือยเปล่า เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าชายหนุ่มถอดเสื้อเธอและของเขาออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ 

“คุณอัญญา!” เสียงของโซเฟียดังขึ้นมาอีกครั้ง 

“ฉะ…ฉันเพิ่งตื่น เดี๋ยวตามลงไป อีกสิบนาที” อัญญาตะโกนตอบกลับไป เพื่อให้คนด้านนอกเลิกเคาะประตูห้องเธอได้แล้ว

“อือออ” ลูเซียโน่ที่หลับอยู่ขมวดคิ้วย่นเข้าหากัน เมื่อเขาถูกรบกวนการนอนหลับ

“ปล่อยฉันได้แล้ว” เสียงหวานกระซิบบอกชายหนุ่มที่นอนหลับตาอยู่ แต่ลูเซียโน่ก็กอดรัดร่างแบบบางเอาไว้แน่นขึ้นมากกว่าเดิม

“ฉันบอกให้ปล่อยฉัน” หญิงสาวไม่พูดเปล่า เธอผลักเขาออกห่างตัวเอง อีกทั้งยังยกเท้าขึ้นมาถีบชายหนุ่มให้ร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้นห้อง

ผลัวะ!!

“โอ๊ย! ถีบฉันทำไมเนี่ย!” ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมาทันที เขาร้องโวยวายพร้อมกับลุกขึ้นนั่งตัวตรงอยู่บนพื้น ใบหน้าคมคายดูงัวเงียและผมเผ้าของเขายังยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

“เบาๆ หน่อยได้ไหม…ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว” อัญญากลัวว่าโซเฟียจะได้ยินเสียงเขา แต่เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเด็กสาวเดินออกไปจากหน้าห้องของเธอแล้ว 

ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งพลางยกมือขึ้นมาสะบัดผมอย่างหงุดหงิด เมื่อคืนยังร้องครางใต้ร่างเขาอยู่เลย พอเช้ามาก็อาละวาดใส่เขาอีกแล้ว ผู้หญิงนี่มันเข้าใจยากจริงๆ

“เดี๋ยวนี้!” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังนั่งนิ่งมึนงงอยู่ เธอจึงตะคอกใส่เขาอีกครั้ง

อัญญารีบหอบผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นมาปกปิดอกอวบอิ่มเอาไว้ จากนั้นหญิงสาวก้าวลงจากเตียงนอน และหอบผ้าห่มเข้าไปในห้องน้ำด้วยทันที 

“อะไรวะ” ชายหนุ่มเสยผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดพลางสบถออกมา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยร่างกายกำยำที่เปลือยเปล่า แก่นกายใหญ่แข็งขันชูชัน อีกทั้งยังมีคราบน้ำกามสีขาวขุ่นติดอยู่ เขาเดินหาเสื้อผ้าตัวเองหยิบขึ้นมาสวมใส่ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้องนอนอัญญาด้วยใบหน้าที่เบื่อหน่ายและหัวเสียเล็กน้อย

อัญญาใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานสักเท่าไหร่ เธอออกมาจากห้องนอนก็พบว่าลูเซียโน่ออกไปจากห้องนอนของเธอเรียบร้อยแล้ว อัญญาจึงรีบเดินออกมาจากห้องและเดินลงมาชั้นล่างทันที

“ขอโทษที่ลงมาช้านะคะ” หญิงสาวบอกกล่าวผู้ใหญ่ที่นั่งทานอาหารเช้ากันอยู่ตรงโต๊ะทานอาหาร 

“เป็นอะไรหรือเปล่า” โลล่าเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าค่ะ พอดีว่าเมื่อคืนนอนดึก” อัญญาตอบกลับพลางเดินมาย่อตัวนั่งลงข้างวิเวียน

ในขณะเดียวกัน โซเฟียถือแก้วน้ำออกมาเสิร์ฟให้อัญญาพอดี โซเฟียไม่ค่อยทานอาหารกับพวกผู้ใหญ่ เด็กสาวชอบแอบไปนั่งกินข้าวคนเดียวมากกว่า เนื่องจากโซเฟียกินข้าวไม่เป็นเวลา โซเฟียวางแก้วน้ำให้อัญญาพลางเหลือบมองหน้าอัญญาเล็กน้อย เธอกำลังจะเดินกลับไปในห้องครัว แต่ทว่าเธอก็ตวัดสายตาไปเห็นลูเซียโน่ที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านเสียก่อน

“ท่านลูเซียโน่! วันนี้ลงมาทานอาหารเช้าด้วยเหรอคะ” เสียงเจื้อยแจ้วของโซเฟียทำให้ทุกคนหันไปมองตรงบันไดบ้าน

ชายหนุ่มแค่พยักหน้าให้โซเฟียเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างมารดาของเขา ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับอัญญา เขาสบตากับอัญญาอยู่ชั่วครู่ โซเฟียรีบเดินไปจัดอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้ชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว 

“อาหารเช้าค่ะ” โซเฟียวางอาหารเช้าให้ลูเซียโน่ด้วยท่าทางกระตือรือร้นจนออกนอกหน้านอกตา

“โซเฟีย! ให้มันน้อยๆ หน่อย” วิเวียนกัดฟันบ่นหลานสาว เพื่อไม่อยากให้เด็กสาวทำเกินหน้าเกินตาจนเกินงาม แต่ดูเหมือนว่าโซเฟียจะไม่ได้สนใจคำพูดของวิเวียนเลยสักนิด

“ขอบใจนะ” ลูเซียโน่ส่งยิ้มบางๆ ให้เด็กสาว ก่อนที่เขาจะตวัดสายตามามองอัญญาที่นั่งก้มหน้างุดอยู่ตรงข้ามกับเขา 

“ค่ะ” โซเฟียยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้างโต๊ะอาหาร เธอไม่ยอมขยับไปไหนเสียที

“ไปทำงานของแกได้แล้วโซเฟีย” วิเวียนจึงต้องพูดขึ้นมา โซเฟียมองหน้าวิเวียนพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่เด็กสาวจะเดินปึงปังกลับเข้าไปในห้องครัว

“วันนี้ผมว่าจะไปดูงานในฟาร์มกับแม่ด้วย” ลูเซียโน่หันมาบอกกล่าวกับมารดาที่นั่งอยู่ข้างๆ ในขณะที่มือแกร่งกำลังหยิบมีดกับส้อมขึ้นมา

“ทำไมล่ะ” โลล่าเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะปกติลูเซียโน่จะอยู่แต่บนห้อง ไม่ค่อยจะเสนอตัวไปที่ฟาร์มด้วยสักเท่าไหร่

“อยู่แต่บนห้อง ผมก็เบื่อ” 

“เอาสิ” โลล่าตอบกลับ

จากนั้นพวกเขาทั้งสี่คนก็กินมื้อเช้าด้วยกันอย่างเงียบๆ ชายหนุ่มลอบมองหน้าอัญญาอยู่ตลอดเวลา เมื่อทุกคนทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว อัญญา ลูเซียโน่ และโลล่า ทั้งสามคนก็เดินออกมาจากบ้าน 

ลูเซียโน่เดินตามหลังผู้หญิงทั้งสองคนมาติดๆ เขามองแผ่นหลังแบบบางของอัญญาที่ดูเตี้ยกว่ามารดาตัวเองเพียงนิดเดียวเท่านั้น แสงแดดลอดผ่านใบไม้ ตกกระทบกับผิวหน้าใบหน้าของอัญญา ยิ่งทำให้เธอดูสวยสดและเปล่งประกาย เขาไม่รู้สึกเบื่อหน่ายกับการแอบมองหญิงสาวเลยสักนิด

เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วตลอดทางเดินที่พวกเขาเดินตรงไปยังโรงเรือน เมื่อมาถึงมุ่งหมายเรียบร้อยแล้ว อัญญาแยกตัวไปยังโรงเรือนที่ใช้ในการรีดนมของโคนม หญิงสาวทำเป็นไม่สนใจชายหนุ่มที่เดินวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ แทนที่จะไปอยู่กับมารดาของเขา

ช่วงเที่ยงแสงแดดเริ่มส่องจ้าขึ้นมาเล็กน้อย ลูเซียโน่นั่งๆ เดินๆ มองนั้นมองนี้อยู่ใกล้ๆ อัญญาตลอดเวลา จนกระทั่งโซเฟียเดินเข้ามาในลานรีดนมด้วยท่าทางสดใส โซเฟียเดินไปหาอัญญาที่ยืนดูคนงานรีดนมโคอยู่

“อาหารเที่ยงเสร็จแล้ว” โซเฟียบอกกล่าวอัญญาด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นเล็กน้อย 

“เดี๋ยวฉันไป” อัญญาหันมาตอบกลับด้วยท่าทางนิ่งเรียบ โซเฟียจึงสะบัดหน้าหนีและเดินไปหาลูเซียโน่ที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ห่างจากอัญญาสักเท่าไหร่

“ป้าให้มาตามไปกินข้าวค่ะ” โซเฟียเอ่ยพลางส่งยิ้มหวานให้ลูกชายเจ้าของฟาร์ม

“อือ” ลูเซียโน่พยักหน้าให้เด็กสาวเบาๆ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่อัญญาหันมามองโซเฟียพอดี 

“โซเฟีย” ลูเซียโน่เอ่ยเรียกเด็กสาว

“คะ?” เด็กสาวขมวดคิ้วอย่างสงสัย ก่อนที่มือแกร่งของลูเซียโน่จะเลื่อนมาหยิบบางอย่างออกจากเรือนผมโซเฟียอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน

“ใบไม้ติดที่ผมนะ” ชายหนุ่มยกเศษใบไม้มาให้เด็กสาวดูตรงหน้าของพวกเขา

“ขอบคุณค่ะ” โซเฟียม้วนตัวด้วยความเขินอายพลางหลบสายตาชายหนุ่ม

“ยินดีครับ” เขาเหลือบมองอัญญาเล็กน้อย ชายหนุ่มก็แค่อยากรู้ว่าอัญญาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร อีกอย่างเขายังไม่ได้ลงโทษเธอเลยที่ถีบเขาตกเตียงเมื่อเช้านี้ แต่ทว่าเขาก็เห็นว่าอัญญาไม่ได้สนใจหรือมองเขาเลยสักนิด

ทุกการกระทำของชายหนุ่ม อัญญาเห็นมันทั้งหมด แต่เธอแค่แกล้งทำเป็นไม่เห็นก็เท่านั้น ใจดวงน้อยมันรู้สึกวูบไหวแปลกๆ เมื่อเห็นเขาใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่น 

เธอหลงลืมไปสนิทเลย ผู้ชายคนนี้มันก็แค่คนที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นเพียงเท่านั้น

ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่ เขาต้องรู้เรื่องที่เธอพยายามปิดเอาไว้อย่างแน่นอน อีกอย่าง…เธอไม่สามารถปกปิดความรู้สึกตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว เธอรู้สึกกับผู้ชายคนนี้ และรู้สึกมากเกินไปแล้ว…