บทที่ 26 เธอไปแล้ว

ช่วงเที่ยงของวัน ทั้งสามคนกลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้านไม้ ลูเซียโน่นั่งตรงข้ามกับอัญญาเหมือนกับเมื่อเช้านี้ อาหารที่วิเวียนจัดเตรียมไว้ให้มีประมาณสี่จาน 

“เป็นไงบ้างลูก” โลล่าเอ่ยถามลูกชายขึ้นมา ในขณะที่พวกเขากำลังกินข้าวกันเที่ยงกันอยู่

“สนุกดีครับ” ไม่พูดเปล่า ลูเซียโน่ใช้เท้าเคลื่อนไปเขี่ยเรียวขาสวยของอัญญาใต้โต๊ะ 

อัญญาตวัดสายตามองหน้าชายหนุ่มด้วยสายตาแข็งกร้าว แต่เขากลับเลิกคิ้วสูงด้วยท่าทางยียวนใส่เธอ เมื่อกี้เขายังอ่อยโซเฟียอยู่เลย ตอนนี้มาทำตัวแบบนี้ใส่เธอต่อ เป็นผู้ชายแบบไหนของเขากันนะ คนแบบนี้เหรอที่เป็นพ่อของลูกเธอ เธอไม่มีทางให้เขาได้รับรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน เรียวขาสวยเบี่ยงหลบปลายเท้าของชายหนุ่มเล็กน้อย

“เป็นอะไรหรือเปล่าอัญญา” โลล่าสังเกตเห็นสีหน้าที่แปลกไปของหญิงสาว เธอจึงเอ่ยถาม

“ไม่มีอะไรค่ะ” อัญญาตอบกลับ

หลังจากที่พวกเขากินอาหารเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขากลับมาทำงานต่อ ซึ่งลูเซียโน่ก็วอแวอยู่ใกล้ๆ อัญญาตลอดเวลา แต่หญิงสาวพยายามที่จะไม่คุยกับเขา

ช่วงเย็นของวัน อัญญากลับมาที่ห้องของตัวเอง เธอแอบกลัวว่าชายหนุ่มจะเข้ามาในห้องของเธออีก แต่เมื่อเธออาบน้ำเสร็จ หญิงสาวก็ไม่ได้พบกับความผิดปกติใดๆ 

ร่างผอมบางเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนอย่างครุ่นคิด อัญญาถอนหายใจออกด้วยความอัดอั้นที่เกาะกินอยู่ภายในใจ ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่ต่อไป สักวันหนึ่งคนที่นี่ก็ต้องรู้ว่าเธอท้องอย่างแน่นอน เธอไม่สามารถปิดเรื่องนี้ไปได้ตลอด

เช้าวันต่อมา โลล่าเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน เธอเห็นว่าอัญญายังไม่ลงมาเมื่อดั่งเช่นเมื่อวาน แต่หญิงแก่ก็ยังไม่ได้ให้ใครขึ้นไปตามอัญญา เนื่องจากช่วงนี้งานที่ฟาร์มค่อนข้างที่จะยุ่งและเยอะเป็นพิเศษ หญิงแก่จึงคิดว่าอัญญาน่าจะเหนื่อยและอยากพักผ่อน 

“ตื่นแล้วเหรอคะ” วิเวียนเอ่ยทักทายโลล่ายามเช้า ในขณะที่เธอกับโซเฟียกำลังช่วยกันจัดโต๊ะอาหารให้เจ้านายอยู่

“ให้หนูไปตามคุณอัญญาไหมคะ” โซเฟียเอ่ยถามโลล่าที่เดินมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะทานข้าว

“อีกสักพักหนึ่งค่อยไปตามก็ได้จ้ะ” โลล่าตอบกลับ ก่อนที่หญิงแก่จะย่อตัวนั่งลง

“กาแฟค่ะ” โซเฟียวางกาแฟดำให้เจ้านาย

“ขอบใจจ้ะ” 

เวลาผ่านพ้นไปสักพักหนึ่ง จนกระทั่งโลล่าจิบกาแฟหมดแก้ว เธอก็ยังไม่เห็นวี่แววของอัญญาที่จะลงมาสักที โลล่าเหลือบไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงผนังห้อง 

“ทำไมอัญญายังไม่ลงมาอีกนะ” โลล่าบ่นพึมพำ

“เดี๋ยวหนูไปตามให้ค่ะ” โซเฟียจึงเอ่ยขึ้นมา

“เดี๋ยวฉันไปเอง จะได้ดูลูเซียโน่ด้วย” 

“ค่ะ” เด็กสาวพยักหน้าให้เจ้านายเบาๆ

โลล่าวางแก้วกาแฟในมือลงบนโต๊ะ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรียวขายาวก้าวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน แล้วตรงไปยังห้องของอัญญาทันที 

“อัญญา…ตื่นหรือยังจ๊ะ อัญญา…ได้ยินหรือเปล่า” โลล่าเอ่ยเรียกอัญญาพร้อมกับเคาะประตูห้องนอนเบาๆ สองสามครั้ง แต่ทว่าก็ไร้เสียงตอบกลับจากภายในห้องนอนของอัญญา โลล่าเริ่มรู้สึกแปลกๆ เธอเป็นห่วงหญิงสาวขึ้นมาจับใจ มือเหี่ยวย่นจึงเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูอย่างเชื่องช้า และเธอก็พบว่าประตูห้องไม่ได้ล็อกอยู่

“อัญญา! อยู่หรือเปล่าจ๊ะ” โลล่าเปิดแง้มประตูเข้าไปในห้องนอนของอัญญาและเอ่ยเรียก ใบหน้าเหี่ยวย่นชะโงกหน้าเข้าไปในห้องนอน แต่ก็ไม่พบใคร

โลล่าจึงเปิดประตูอ้าออกกว้างและเดินเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า สายตาของหญิงแก่กวาดไปทั่วห้อง ก่อนที่เธอจะเดินไปดูในห้องน้ำต่อ เมื่อไม่เจออะไรในห้องน้ำ โลล่าเดินออกมาหยุดอยู่ตรงปลายเตียงต่อพลางยกมือขึ้นมาเท้าเอวไว้ทั้งสองข้าง ดวงตาของโลล่ายังคงกวาดสายตามองหาสิ่งผิดปกติอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างหัวเตียง โลล่าจึงหยิบขึ้นมาเปิดอ่านทันที

ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว ขอบคุณที่ดูแลฉันมาตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ฉันมีความสุขมากๆ กับการที่ฉันได้ใช้ชีวิตที่นี่ ทุกคนที่นี่น่ารักมาก ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ ถ้ามีโอกาสฉันจะกลับมาตอบแทนพวกคุณอย่างแน่นอน…อัญญา

“อัญญา” โลล่าอ่านกระดาษแผ่นเล็กที่อัญญาเขียนทิ้งไว้ หญิงแก่เอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกเอ็นดูอัญญาเป็นพิเศษ อยู่ดีๆ อัญญาจากไปแบบนี้ หญิงแก่เองก็รู้สึกใจหายเช่นกัน

“ทำอะไรอยู่ครับแม่” ลูเซียโน่เดินเข้ามาในห้องนอนของอัญญา พลางเอ่ยถามมารดาขึ้นมา เขากำลังจะเดินลงไปด้านล่าง แต่เห็นประตูห้องนอนของเธอเปิดทิ้งไว้อยู่ ชายหนุ่มจึงเดินมาดู

“ผู้หญิงคนนั้นล่ะครับ” ชายหนุ่มมองไปรอบๆ ห้องพร้อมกับเอ่ยถามมารดาต่อ

“เธอไปแล้ว” โลล่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

“ไปแล้ว?” ใบหน้าหล่อคมคายขมวดคิ้วย่นเข้าหากัน

“ใช่ เธอไปแล้ว แม่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน” 

ลูเซียโน่นิ่งเงียบไปชั่วขณะ เมื่อคืนเขาไม่ได้ไปหาเธอที่ห้อง เพราะว่าเขาคุยโทรศัพท์เรื่องงานกับพวกเพื่อนทั้งสองคนอยู่ แต่ไอ้ราฟาเอลมันหายหัวไปไหนของมันก็ไม่รู้ ไม่ยอมเข้าร่วมประชุมหรือตอบกลับข้อความของเพื่อนเลย

“แม่ครับ ผมกลับก่อนนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมา

“ทำไมรีบกลับจังล่ะลูก” โลล่าถามต่อ อยู่ดีๆ ก็จะทิ้งเธอไปกันหมดเลย

“ผมนึกขึ้นมาได้ว่าผมมีงานด่วนวันนี้ เดี๋ยวผมมาหาใหม่นะ” สิ้นเสียงลูกชาย คนเป็นแม่ทำได้เพียงพยักหน้าให้ลูกเบาๆ ถ้าลูกจะกลับ เธอก็คงห้ามอะไรไม่ได้ 

ลูเซียโน่รีบกลับมาที่ห้องนอนของตัวเองในเวลาต่อมา มือแกร่งกดโทรศัพท์โทรออกหาคนสนิท ก่อนที่เขาจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูเอาไว้ รอสายไม่นานสักเท่าไหร่ ปลายสายก็รับสายอย่างรวดเร็ว

“มารับกูหน่อย” เสียงทุ้มของมาเฟียหนุ่มบอกกล่าวกับปลายสาย เขากดวางสายทันทีที่เขาพูดจบ

“เพิ่งเจอกันไม่กี่วัน ก็หนีฉันไปอีกแล้ว” ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ริคิขับรถคันหรูสีดำเงามารับเจ้านายที่ฟาร์มอย่างรวดเร็ว ลูเซียโน่รออยู่หน้าบ้านไม้ เมื่อรถคันหรูจอดสนิทลง มาเฟียหนุ่มเปิดประตูรถและก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังราคาแพงทันที

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับนาย ทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้กลับกะทันหันแบบนี้” ริคิถามเจ้านาย เมื่อเจ้านายขึ้นมานั่งบนรถตรงเบาะหลังคนขับเรียบร้อยแล้ว 

“กูเจอเธอแล้ว” ลูเซียโน่เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“ใครครับ” ริคิมองกระจกหลังพลางเอ่ยถามเจ้านาย

“เอเลน่า…แต่เธอหนีไปอีกแล้ว” มาเฟียหนุ่มถอนหายใจออกแรงๆ ด้วยความเบื่อหน่าย ผู้หญิงกว่าครึ่งประเทศอยากจะได้เขาจนตัวสั่น มีแต่เธอนี่แหละที่พยายามจะหนีไปจากเขาตลอดเวลา

“ให้ผมตามหาเธอไหมครับ” ลูกน้องคนสนิทถามต่ออย่างรู้ใจเจ้านาย 

“กูไม่รู้” แต่คำตอบของลูเซียโน่ มันก็ทำให้ริคิเงียบลงไปทันที 

ริคิไม่เคยเห็นเจ้านายสับสนเช่นนี้มาก่อน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลูเซียโน่เป็นคนที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากทำอะไรก็ทำ และที่สำคัญเจ้านายของเขาไม่เคยลังเลกับการตัดสินใจของตัวเองเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้ริคิไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายถึงมีอาการเช่นนี้

ลูเซียโน่รู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเองอยู่ไม่ใช่น้อย เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำกับอัญญา เขาทำมันลงไปทำไม แล้วทำไมเขาต้องพยายามตามหาเธอมาตลอดแบบนี้ หรือเขาแค่ติดใจเธอ แล้วถ้าเขาไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นเพื่อลืมเธอล่ะ เขาจะลืมเธอได้สนิทใจจริงๆ ใช่ไหม

“ไอ้ราฟาเอลอยู่ไหน” มาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง เนื่องจากเขาไม่ต้องการที่จะมาคิดเรื่องของอัญญาตอนนี้อีก ที่ผ่านมาตลอดหนึ่งเดือนเขาก็เอาแต่คิดถึงเรื่องของเธอมาตลอดแล้ว

“อยู่ที่เมืองไทยครับ” ริคิตอบกลับ

“มันไปทำอะไร” ถึงว่าทำไมมันถึงไม่ยอมเขาประชุม

“ไม่มีใครทราบแน่ชัดเลยครับ ว่าทำไมท่านราฟาเอลถึงไปที่ประเทศไทย” 

“มีงานอะไรที่เร่งด่วนไหม” ลูเซียโน่พยายามที่จะคุยเรื่องงานหรือเรื่องอะไรก็ได้ เขาไม่อยากที่จะคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว ตอนแรกเขาก็อยากจะตามหาเธออยู่ แต่ความรู้สึกเขาตอนนี้มันตีกันจนวุ่นวายไปหมด

“ยังไม่มีครับนาย” 

“อือ…กลับกันเถอะ กูอยากพักผ่อน”