บทที่ 28 ไม่อยากให้ลำบาก

หนึ่งปีต่อมา

ร่างผอมบางของอัญญาสวมชุดรัดรูปสีดำ เสื้อกล้ามสีดำ กางเกงขายาวรัดแนบชิดทุกสัดส่วนเห็นส่วนโครงเว้าอย่างชัดเจน อัญญาเดินขึ้นไปยังอพาร์ตเมนต์ที่ดูเก่าและทรุดโทรม เนื่องจากสถานที่แห่งนี้เป็นชุมชนแออัด พื้นปูนและบันไดของอพาร์ตเมนต์ขรุขระ ผนังต่ำมีทั้งคราบน้ำและมองเห็นสายไฟ ระโยงระยางชัดเจน โคมไฟของตึกก็เล็กมากและมีเพียงแค่บางจุดเท่านั้น แสงสว่างจึงไม่เพียงพอสักเท่าไหร่

อัญญาสะพายกระเป๋าเป้สีดำบนไหล่แบบบางเพียงข้างเดียวเท่านั้น เรียวขาสวยก้าวเดินขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นสามของตึก ก่อนที่เธอจะเดินตรงไปยังห้องสุดทางเดินของชั้นสาม มือบางเอื้อมไปเปิดประตูห้อง ใบหน้าสวยคมหันมองซ้ายมองขวาเล็กน้อย จากนั้นเธอจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที

“กลับมาแล้วเหรอคะคุณเอเลน” เสียงของหญิงแก่อายุสี่สิบกว่าเอ่ยทักทายอัญญาขึ้นมา หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะทานอาหารขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอลุกขึ้นยืนทันที

“กลับมาแล้ว” อัญญาตอบกลับพลางหันกลับไปปิดประตูห้อง เธอย้ายที่อยู่บ่อย จึงไม่ได้บอกชื่อหรือตัวตนที่แท้จริงของตัวเองกับใคร สปายสาวต้องจ้างพี่เลี้ยงเด็กเพราะเธอต้องไปทำงานที่เสี่ยงอันตรายเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูเด็กน้อยคนหนึ่ง…นั่นก็คือ ลูกชายของเธอนั่นเอง

“อาร์โนด์ล่ะคะ” อัญญาถามถึงลูกชายวัยหกเดือนของตัวเองต่อ

“หลับอยู่ในห้องนอนค่ะ” พี่เลี้ยงเด็กตอบกลับ

“เดี๋ยวฉันต้องไปทำงานต่อ เดี๋ยวฉันจ่ายค่าจ้างเพิ่มให้” 

“ได้ค่ะ” ใบหน้าเหี่ยวย่นพยักหน้าให้อัญญาเบาๆ โดยที่หญิงแก่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่างานที่หญิงสาวทำ มันคืองานอะไร

พี่เลี้ยงเด็กอยู่ที่ชนบทแห่งนี้และมีประสบการณ์เลี้ยงเด็กทารก อัญญาจ้างหญิงแก่คนนี้มาดูแลลูกชายของเธอ ด้วยค่าตอบแทนที่เยอะอยู่พอสมควร และด้วยความที่สังคมของที่นี่ค่อนข้างที่จะเหลื่อมล้ำ พวกเขาจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อเงิน เหมือนกับอัญญาในตอนนี้นั่นแหละ

สปายสาวย้ายมาอยู่ที่เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ได้แค่สองเดือนกว่าเพียงเท่านั้น เพราะงานที่เธอ มันทำให้หญิงสาวต้องเปลี่ยนที่อยู่เป็นว่าเล่น ถึงแม้ว่าเธออยากจะลงหลักปักฐานแล้ว แต่เพราะงานที่เสี่ยงอันตรายแบบนี้ เธอจึงไม่สามารถอยู่เป็นหลักเป็นแหล่งได้

อัญญาได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถดังแว่วๆ เธอจึงเดินไปชะโงกหน้าดูตรงหน้าต่างของห้องนอนเธอ ดีที่เธอเลือกห้องริมสุด จึงทำให้เธอสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน

“มีคนมา” เสียงหวานที่แข็งกระด้างเอ่ยขึ้นมา ในขณะที่เธอกำลังเปิดแง้มม่านจ้องมองลงไปยังข้างล่างอยู่ มีรถตู้คันหนึ่งค่อยๆ ขับเคลื่อนมาจอดสนิทลงข้างอพาร์ตเมนต์

“คะ…ใครคะ?” พี่เลี้ยงเด็กเอ่ยถามอย่างสงสัย 

“รีบหนีลงไปทางประตูหนีไฟ…แล้วเดินไปด้านหลังตึก มีร้านขายของอยู่ ฉันบอกพวกเขาไว้แล้ว เธอไปอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่งก่อน รอให้พวกมันไป แล้วค่อยออกมา” อัญญาพูดอย่างรวดเร็ว จนพี่เลี้ยงแทบจะฟังไม่ทัน

“ทะ…ทำไมคะ” หญิงแก่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่งุนงง

“ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น พวกมันไม่รู้จักเธอ มันไม่ทำร้ายเธอหรอก” อัญญาตอบกลับพลางปิดม่านไว้เหมือนเดิม มือบางวางกระเป๋าเป้ลงบนหลังตู้ใกล้ๆ ก่อนที่เธอจะรูดซิปเปิดกระเป๋าและหยิบเงินสดปึกหนึ่งยื่นให้พี่เลี้ยงทันที คนด้านล่างตึกก็เริ่มลงจากรถตู้ลงมาอย่างจ้าละหวั่น

“รีบหนีไปซะ…เอาเงินก้อนนี้ไปด้วย” 

หญิงแก่เอื้อมมือมาหยิบเงินจากมืออัญญาไปถือเอาไว้ แต่หญิงแก่ก็ยังคงไม่ขยับตัวไปไหน อัญญาจึงต้องกระตุ้นพี่เลี้ยงของลูกชายอีกครั้งหนึ่งด้วยน้ำเสียงที่ดุดันเล็กน้อย

“ไปสิ!”

“ค่ะๆ” หญิงแก่พยักหน้ารัวๆ ถึงเธอจะมึนงงกับสถานการณ์ตอนหน้าอยู่ก็ตาม พี่เลี้ยงเด็กรีบก้าวขาตรงไปยังประตูห้องและเปิดประตูห้องออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อพี่เลี้ยงเด็กออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว อัญญาจึงรีบวิ่งไปในห้องนอนเพื่อที่จะอุ้มลูกชายของตัวเอง มือบางคว้าเป้อุ้มทารกแบบสะพายหน้าขึ้นมาสวมใส่ด้านหน้าของตัวเองก่อน ก่อนที่เธอจะค่อยๆ อุ้มลูกชายขึ้นมา แล้วสอดขาเล็กๆ ใส่เป้ตรงอกอวบอิ่มของเธออย่างระมัดระวัง 

เมื่อจัดแจงลูกชายเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบก้าวขาออกจากห้องด้วยท่าทางที่ทะมัดทะแมง ราวกับว่าครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอต้องหนีเช่นนี้

ใช่แล้ว! นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องหนีหัวซุกหัวซุนเช่นนี้ ที่ผ่านมาเธอย้ายประเทศมาจนนับไม่ถ้วน เธอทำงานเสี่ยงอันตราย รับจ้างขโมยเอกสาร ของมีค่า ทุกอย่างที่ได้เงินจากงานเสี่ยงอันตราย เธอต้องทำเพื่อลูกชายของเธอจะได้อยู่รอด โชคดีมากที่ลูกชายของเธอแข็งแกร่งและไม่ใช่เด็กที่ชอบร้องไห้งอแง จึงทำให้ทุกๆ ครั้งเธอถึงหนีได้อย่างสบายๆ 

กลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนเดินปรี่ขึ้นมาบนตึกจากทางบันไดที่อัญญาขึ้นมาเมื่อครู่นี้ มือบางโอบกอดลูกชายแนบชิดอกอวบอิ่มของตัวเองเอาไว้ เธอออกมาจากห้องและเดินลงไปทางบันไดหนีไฟ

“หาให้ทั่ว!!” เสียงทุ้มแข็งกระด้างออกคำสั่งให้ลูกน้องออกตามหาหญิงสาวที่ได้ไปกระตุกหนวดเสือของผู้ค้ายาที่ยิ่งใหญ่ของที่นี่ เหล่าชายฉกรรจ์หลายสิบชีวิตจึงรีบปรี่เข้าไปในห้องนอนของเธอ แล้วรื้อค้นห้องของหญิงสาวทันที

อัญญาถูกจ้างวานให้ไปขโมยเครื่องเพชรสะสมที่มูลค่าแพงที่สุดของพ่อค้ายา และที่สำคัญคือเขารักของสะสมชิ้นนี้มาก ทำให้พ่อค้ายาโกรธจัดและออกตามล่าเธอ อัญญารับงานเอง โดยที่เธอไม่ได้ขึ้นตรงกับใครทั้งนั้น พวกอุปกรณ์เทคโนโลยีทันสมัยต่างๆ เธอจึงไม่มี ทำให้แต่ละงานที่เธอรับมาจึงไม่ได้ง่ายสักเท่าไหร่ 

“แม่ขอโทษนะ…ที่ทำให้ลูกลำบากแบบนี้” สปายสาวพึมพำกับลูกชายที่อยู่ในอ้อมอกเธอ เธอลงมาจนถึงชั้นล่างสุดของตึกแล้ว เธอหันมองซ้ายมองขวาตลอดเวลาเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีคนตามมา 

อัญญาเดินอยู่ใต้เงามืดของตึกเก่าๆ ที่เรียงรายกันอยู่ เธอพยายามหลบเลี่ยงแสงไฟและเดินไปตามซอกตึกเรื่อยๆ ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในป่าเพื่อหลบหลีกกลุ่มผู้ร้ายต่อ 

“แม่ควรทำยังไงต่อดีนะ…” 

เธอไม่อยากหนีอีกแล้ว เธอเบื่อชีวิตแบบนี้ อีกทั้งยังห่วงความปลอดภัยของลูกชาย ถึงแม้ว่าจะสามารถหนีมาได้ทุกครั้ง แต่เธอก็คิดว่าถ้าหากสักวันเธอพลาดขึ้นมา ลูกชายของเธอจะเป็นอย่างไร อัญญาครุ่นคิดกับตัวเองมาตลอดทาง ขณะที่เธอกำลังเดินหนีเข้ามาในป่า 

สุดท้ายแล้ว อัญญาก็แค่อยากใช้ชีวิตตามปกติอย่างคนทั่วไป แต่การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งมันไม่ง่ายเลย เธอต้องใช้เงิน และไม่ใช่ว่าอัญญาไม่พยายามที่จะไปทำงาน แต่ลองไปทำงานที่สุจริตตามปกติแล้ว แต่เพราะเธอไม่มีวุฒิการศึกษาหรือข้อมูลส่วนตัวอย่างอื่นเลย มันจึงเป็นเรื่องยากที่จะมีคนรับเธอเข้าทำงาน เธอใช้ชีวิตแบบคนเถื่อนๆ มาตั้งแต่ที่จำความได้ ชีวิตที่เธอไม่ได้ต้องการ ไม่ได้เลือก และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือกทางเดินชีวิตตัวเองเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้เธอมีสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตแล้ว เด็กชายตัวน้อยนัยน์ตาสีเทาเข้มเหมือนกับผู้ชายคนนั้น เด็กน้อยยังคงหลับอยู่ภายในอ้อมกอดของมารดา อัญญาก้มมองลูกชายอยู่เป็นระยะ เธอพยายามไตร่ตรองหาวิธีต่อ หรือเธอควรที่จะติดต่อไปหาย่า พี่ชาย หรือพี่สาวของเธอดีนะ…แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอก็ต้องกลับไปเอาโทรศัพท์ของตัวเองก่อน โทรศัพท์ที่เธอเคยซ่อนเอาไว้ เมื่อคิดได้อย่างนั้น สปายสาวจึงรีบเดินหาทางออกจากป่าเพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบินทันที 

อัญญาขึ้นเครื่องที่สนามบินและบินตรงมาลงที่ฝรั่งเศสในเวลาต่อมา เธอมีพาสปอร์ตที่ปลอมที่ให้พวกตลาดมืดทำให้อยู่ จึงง่ายต่อการบินข้ามประเทศไปไหนมาไหนได้สะดวกขึ้น 

เมื่อมาถึงที่อิตาลี สปายสาวเอาลูกชายไปฝากไว้ที่สถานที่รับเลี้ยงเด็กชั่วคราวก่อน ก่อนที่เธอจะเช่ารถบิ๊กไบค์และขับมุ่งตรงไปยังสถานที่ ที่เธอเคยซ่อนโทรศัพท์เอาไว้

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ อัญญาขับเคลื่อนรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่มาจนถึงลานประมูลลับที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวต่างๆ ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นมันย้อนกลับเข้ามาฉายซ้ำในสมองของเธอ แต่อัญญาก็เลือกที่จะไม่สนใจมัน 

สปายสาวจอดรถไว้ในป่าลึก ก่อนที่เธอจะก้าวขาลงจากรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ แล้วเดินตรงไปยังข้างรั้วของสถานที่แห่งนี้ อัญญาจำได้ดีว่าเธอเก็บโทรศัพท์ไว้ตรงช่องไหนของซอกรั้ว

เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงรั้วที่เธอจำได้ ก่อนที่เธอจะก้มต่ำลงพร้อมกับมือบางที่ล้วงเข้าไปใต้ซอกเล็กๆ ซึ่งแน่นอนว่าซองกันน้ำที่เธอเคยใส่โทรศัพท์เอาไว้ก็ยังคงอยู่เช่นเดิม อัญญาหยิบมันขึ้นมาพร้อมกับเปิดซองออกมา เธอกดปุ่มพยายามจะเปิดเครื่องโทรศัพท์แต่มันไม่ยอมติด อาจจะเป็นเพราะว่าแบตหมดหรือเครื่องมันปิดเอาไว้นานเกินไป เดี๋ยวเธอค่อยไปหาทางแก้ไขเอาทีหลังได้ 

เมื่อหญิงสาวได้ของที่ต้องการเรียบร้อยแล้ว เธอก็หันหลังกลับและเดินไปตามทางรั้วอย่างเชื่องช้า แต่ในขณะที่ร่างผอมบางกำลังเดินตรงกลับไปหารถบิ๊กไบค์ของตัวเองอยู่นั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันหรูที่คุ้นเคยที่จอดอยู่หน้าตึกอาคารภายในรั้ว ร่างกำยำของผู้ชายที่เธอคุ้นเคยเดินลงมาจากรถยนต์คันสีดำเงาพร้อมกับหญิงสาวชุดราตรียาวสีดำรัดรูป มือบางของผู้หญิงคนนั้นเกี่ยวรัดคล้องแขนกำยำของชายหนุ่มและย่างกรายเข้าไปในอาคารด้วยท่าทางสนิทแนบชิดกันเป็นอย่างมาก

“คนแบบนี้…ไม่ควรจะเป็นพ่อคนจริงๆ” อัญญาบ่นพึมพำกับตัวเอง

เธอคิดถูกแล้วล่ะ ที่เธอหนีไปอีกครั้ง 

ผู้ชายที่เอาแต่รักสนุกและเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นอย่างเขา คงไม่ได้ทำเรื่องระยำแบบนั้นแค่กับเธอคนเดียวหรอก ทุกครั้งที่มีอะไรกัน เขาไม่เคยป้องกันและไม่คิดที่จะป้องกันเลยสักครั้ง สุดท้ายก็มีแต่ผู้หญิงที่ต้องมารับกรรมจากการกระทำของเขา เธอเกลียดเขา เกลียดจนรู้สึกขยะแขยง