บทที่ 43 เริ่มต้นกันใหม่

อัญญาสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้มรัดรูป เธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัว หลังจากที่เธอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว อัญญาเดินมาที่ห้องนอนช้าๆ เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง กว่าที่เธอกับลูเซียโน่จะออกมาจากห้องน้ำได้ 

ลูเซียโน่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแล็คสีเข้ากัน เขายืนกดโทรศัพท์อยู่กลางห้องนอนเพื่อรอให้หญิงสาวแต่งตัวเสร็จ เพราะเขาโดนไล่ออกมาจากห้องแต่งตัวทันทีที่เขาแต่งตัวเสร็จ ไม่รู้ว่าหญิงสาวหวงเนื้อหวงตัวอะไรหนักหนา เขาทั้งจับทั้งดูดเลียไปทั้งตัวของหญิงสาวหมดแล้ว อีกทั้งยังมีลูกชายตัวน้อยด้วยกันอีกด้วย

เมื่อหญิงสาวเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้ว ชายหนุ่มปรายตามองอัญญาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์และเก็บลงกระเป๋ากางเกงทันที

“เสร็จแล้วเหรอ…หิวหรือยัง” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับเรียวขาแกร่งที่เดินเข้ามาใกล้หญิงสาวมากขึ้น

“อือ” ใบหน้าสวยคมพยักหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ 

“งั้นลงไปกินข้าวกันเถอะ” มือแกร่งเอื้อมไปจับมือเล็กของหญิงสาว ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มให้เธอเล็กน้อย จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็เดินเคียงข้างกันออกมาจากห้องนอนอย่างช้าๆ 

เหล่าบรรดาสาวใช้และบอดี้การ์ดส่งยิ้มจางๆ ให้อัญญาตลอดทางเดิน ตั้งแต่หน้าห้องนอนจนกระทั่งอัญญากับลูเซียโน่มาถึงห้องอาหาร สาวใช้สามคนยืนอยู่ตรงมุมของห้องทานอาหารที่มีโต๊ะสุดหรูสีดำขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง

“คุณเอเลน่า” โคลอี้ยืนอยู่ข้างอาเกลกับสาวใช้อีกคนหนึ่ง เธอเรียกอัญญาด้วยท่าทางดีอกดีใจที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งเมื่ออัญญาเห็นเธอ อดีตสปายสาวก็ส่งยิ้มบางๆ ให้โคลอี้เช่นกัน

“ฉันบอกแล้วว่าคุณเอเลน่ากลับมาแล้ว” โคลอี้หันมากระซิบกับอาเกลต่อ แต่เป็นการกระซิบแบบที่ได้ยินกันหมดทุกคนในห้องเลยล่ะ

“โคลอี้” อาเกลกดเสียงต่ำเอ่ยเรียกโคลอี้ เพื่อห้ามปรามให้เธออยู่นิ่งๆ และเลิกทำท่าทางตื่นเต้นจนเกินหน้าเกินตาเช่นนี้

โคลอี้จึงหยุดการกระทำที่ดูเกินงามของตัวเองและเดินไปเลื่อนเก้าอี้ตรงหัวโต๊ะให้ลูเซียโน่ออกมาทันที ส่วนสาวใช้อีกคนก็เดินไปเลื่อนเก้าอี้ออกมาให้อัญญาฝั่งขวามือของโต๊ะทานอาหาร 

ลูเซียโน่จับมือหญิงสาวเดินมาจนถึงโต๊ะทานอาหารกลางห้อง เขาไม่ยอมปล่อยมือหญิงสาวและย่อตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหัวโต๊ะ อัญญาตั้งท่าจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งขวามือของชายหนุ่ม แต่ทว่าลูเซียโน่กลับกระตุกมือเล็กพร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างมาคว้าเอวบางให้นั่งลงบนตักแกร่งของตัวเอง

“ทำอะไรของคุณเนี่ย!” อัญญาตวาดใส่ชายหนุ่มเสียงดัง เธอมองไปยังสาวใช้ที่อยู่ในห้อง เหล่าบรรดาสาวใช้ทำเป็นก้มหน้างุด แต่อัญญาเห็นว่าพวกเธอก็แอบอมยิ้มกันอย่างชอบใจ

“ปล่อย” หญิงสาวกดเสียงต่ำใส่มาเฟียหนุ่ม แต่มือแกร่งกลับกอดรัดเอวบางแน่นขึ้นกว่าเดิม

“นั่งกินข้าวแบบนี้แหละ อร่อยดี” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีความสุข

“จะกินได้ไงล่ะ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“ฉันป้อน” 

“ไม่ต้อง”

“เธอป้อนฉันมาตั้งหลายวัน”

“ปล่อย” เสียงหวานกดเสียงต่ำใส่เขาอีกครั้ง

“ไม่เอา ขออยู่แบบนี้นะ…นะครับ” ชายหนุ่มออดอ้อนอย่างไม่สนใจสายตาของสาวใช้ภายในห้องเลยสักนิด

ลูเซียโน่ทำอย่างที่ตัวเองบอกกล่าวเอาไว้จริงๆ เขาป้อนอาหารหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักของเขา จนกระทั่งชายหญิงทั้งสองคนกินข้าวเสร็จ ในคราแรกอัญญามีอาการดีดดิ้นเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมคนหน้ามึนอย่างลูเซียโน่อยู่ดี

“เราไปรับลูกกันไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักแกร่งทันที เมื่อพวกเขาทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว และคนใช้ก็กำลังเก็บของบนโต๊ะอาหารอยู่ แต่ลูเซียโน่ยังไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระเลยสักนิด

“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะย้ายมาอยู่กับคุณ” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างพลางครุ่นคิดไปถึงเรื่องของพวกผู้หญิงของเขา

“ทำไมล่ะ” ใบหน้าหล่อเข้มขมวดคิ้วอย่างสงสัย มือแกร่งกอดรัดเอวคอดและลูบไล้เรียวขาสวยอยู่ตลอดเวลา

“เธอยังไม่เชื่อใจฉันอีกเหรอ?” ชายหนุ่มถามต่อ ดวงตาคมกริบมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตด้วยสายตาที่มั่นคงและแน่วแน่ ทำให้อัญญาต้องหลบตาชายหนุ่มชั่วครู่

“เอเลน่า…ตั้งแต่ฉันมีเธอเข้ามาในชีวิต ฉันก็ไม่ได้มีผู้หญิงคนอื่นเลยนะ” เสียงทุ้มเอ่ยพูดต่อพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

“โกหก” ครั้งนี้หญิงสาวกลับมาสบตากับชายหนุ่มเพื่อดูแววตาของเขา

“ไม่ได้โกหก”

“แล้วผู้หญิงที่คุณพาไปลานประมูลวันนั้นล่ะ” 

“ผู้หญิง?” ลูเซียโน่ครุ่นคิดอยู่สักพัก

“ก่อนหน้าที่คุณจะมาเจอกับฉันที่บ้านของเพื่อนคุณไง คุณพาผู้หญิงไปลานประมูล และท่าทางสนิทสนมกันแบบนั้นก็คงไม่ใช่แค่เพื่อนหรือลูกค้าหรอก” สิ้นเสียงหญิงสาว ชายหนุ่มนึกขึ้นมาได้ทันที ยังดีที่ตอนนี้เหล่าบรรดาคนใช้เก็บกวาดของบนโต๊ะอาหารไปเก็บในห้องครัวกันอยู่ ไม่งั้นพวกสาวใช้ก็คงจะได้ยินเรื่องที่พวกเขากำลังทะเลาะกันอยู่อย่างแน่นอน

“คือ…วันนั้น” ลูเซียโน่พูดอย่างตะกุกตะกัก เขาไม่รู้จะอธิบายเหตุการณ์ในวันนั้นให้หญิงสาวฟังอย่างไรดี

“ช่างเถอะ ฉันไม่อยากฟัง” หญิงสาวตั้งท่าจะลุกขึ้น แต่มือแกร่งกระชับกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมพร้อมกับเอ่ยขึ้นมา

“ไม่ได้! ฟังก่อนสิเอเลน่า” ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปชั่วครู่ สายตาของพวกเขาจับจ้องกันอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง อัญญาอยากจะรู้ว่าชายหนุ่มโกหกหรือเปล่า เพราะสายตาของคนมันไม่สามารถหลอกกันได้จริงๆ

“วันนั้น ฉันเอาผู้หญิงคนนั้นไปที่ลานประมูลจริงๆ …แต่ว่ายังไม่ได้ทำอะไรกันเลยนะเอเลน่า แค่ผู้หญิงคนนั้นมาแตะตัวฉัน ฉันก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว” 

“จะให้ฉันเชื่อว่าที่ผ่านมาคุณไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นเลย อย่างนั้นเหรอ?” หญิงสาวเลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม เธอเห็นความหนักแน่นในสายตาของเขาแล้ว แต่เธอแค่อยากจะลองใจเขาดูก็แค่นั้น

“ใช่” คำตอบของชายหนุ่มหนักแน่นและจริงใจ

“มันไม่ใช่เรื่องของฉัน” หญิงสาวเลิกสบตากับชายหนุ่มและเบี่ยงหน้าหนีเขา เธอแอบอมยิ้มเล็กน้อยแต่ชายหนุ่มไม่เห็น อัญญาเพิ่งจะเข้าใจว่าการดูเอาใจใส่และแคร์ความรู้สึกมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง

“ไม่เอาสิเอเลน่า…ฉันขอโทษ…ขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ” มือแกร่งเลื่อนขึ้นมาจับคางมนให้หันหน้ากลับมาและจับจ้องดวงตาคู่สวยนั้นอีกครั้ง ทั้งสองคนสบตากันอยู่สักพักหนึ่ง โดยที่ไม่มีคำพูดใดๆ เอ่ยออกมา

ในเวลาต่อมา รถคันหรูสีดำเงาหลายคันขับเคลื่อนเข้ามาในคฤหาสน์ของราฟาเอลที่อยู่ทางตอนเหนือของประเทศ เมื่อขบวนรถหรูจอดสนิทลงตรงลานจอดรถเรียบร้อยแล้ว ลูเซียโน่พาอัญญาลงมาจากรถและเดินจับมือหญิงสาวเข้าไปในคฤหาสน์ของราฟาเอลอย่างเชื่องช้า แล้วตามมาด้วยคนสนิทของลูเซียโน่ที่เดินตามมาติดๆ 

“หายดีแล้วเหรอ?” ราฟาเอลยืนรอเพื่อนอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน โดยมีเอวาที่อุ้มลูกชายของเธออยู่ข้างกายของราฟาเอล เขาเอ่ยทักทายขึ้นมาทันทีที่เจอหน้าลูเซียโน่

“เออ” ลูเซียโน่กระแทกเสียงตอบกลับ

“กลับมาแล้วเหรออัญญา” เอวาเอ่ยถามพลางส่งยิ้มให้น้องสาว

“เธอไม่ได้กลับมา พวกเราแค่มาพาลูกไปอยู่ที่คฤหาสน์ด้วยกัน” ลูเซียโน่กำมือเล็กแน่นขึ้น และบอกกล่าวกับเอวาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ดีกันสักทีนะ” เอวาพูดต่อ เธอไม่ได้คิดจะขัดขวางความรักของน้องสาวอยู่แล้ว ถ้าผู้ชายคนนั้นแสดงความจริงใจออกมาให้เธอเห็นและน้องสาวก็รักผู้ชายคนนั้นเหมือนกัน เอวาก็พร้อมที่จะสนับสนุนน้องสาวอย่างเต็มที่

“พี่เอวา…” อัญญามองตาพี่สาวด้วยดวงตาที่สั่นไหว

“ไม่ต้องพูดอะไรหรอก พี่เข้าใจหมดทุกอย่างนั่นแหละ พี่ดีใจนะที่เธอจะได้มีคนดูแลสักที…” 

หลังจากที่ทั้งสี่คนยืนคุยกันอยู่ตรงประตูคฤหาสน์ได้สักพักหนึ่ง ลูเซียโน่กับอัญญาก็ปลีกตัวขึ้นมาบนห้องของคุณชายโรลองด์เพื่อดูลูกชายของตัวเอง ลูเซียโน่กอบกุมมือเล็กมาตลอดทาง จวบจนพวกเขาเข้ามาในห้องของเด็กชาย 

ภายในห้องมีพี่เลี้ยงเหลืออยู่คนหนึ่งที่คอยดูแลลูกชายของอัญญา พี่เลี้ยงยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์หันหน้ามามองอัญญา ก่อนที่พี่เลี้ยงชุดดำจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“คุณอัญญา คุณชายตื่นแล้วนะคะ ดิฉันกำลังจะชงนมไว้ให้คุณชายค่ะ” 

“ขอบคุณค่ะ” อัญญาตอบกลับ ก่อนที่เธอจะเดินนำลูเซียโน่ไปหาลูกชายที่นอนลืมตาอยู่บนเปลนอน แต่มือของพวกเขาก็ยังคงจับกันเอาไว้อยู่ตลอดเวลา 

อาร์โนด์นอนดูดนิ้วมองอากาศตามประสาเด็กอยู่บนเปล เมื่อเด็กน้อยเจอหน้าแม่ที่ชะโงกลงมาดูเขา ใบหน้าเด็กน้อยปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่ค่อยรับรู้อะไร แต่เด็กน้อยก็สัมผัสถึงความรักที่มารดามีให้กับเขาได้

“อาร์โนด์ คิดถึงแม่ไหมลูก” อัญญาเอ่ยกับลูกชายที่นอนยิ้มกว้างให้เธออยู่ในเปล

“ฉันขออุ้มลูกหน่อยได้ไหม” ลูเซียโน่บอกกล่าวอัญญา

“อยากอุ้มก็อุ้มสิ” เธอตอบกลับ ก่อนที่หญิงสาวจะปล่อยมือชายหนุ่มและเอื้อมมือไปอุ้มเด็กชายขึ้นมาจากที่นอนเด็ก 

อัญญาเขย่าลูกชายเบาๆ พร้อมกับจุมพิตลงบนหน้าผากเล็กของอาร์โนด์ จากนั้นเธอก็ขยับตัวไปใกล้ลูเซียโน่มากขึ้น ชายหนุ่มเอื้อมมือไปรับลูกชายมาอุ้มอย่างกล้าๆ กลัวๆ และในวินาทีที่ผิวเนื้อของเด็กชายแตะกับมือของเขา ความรู้สึกมากมายก็ถาโถมเข้ามาในสมองของเขา แต่ส่วนใหญ่มันเป็นความรู้สึกที่สงสารอัญญา เธอต้องอุ้มท้องเด็กตัวใหญ่ขนาดนี้ และเธอต้องคลอดเด็กตัวขนาดนี้ออกมา อีกทั้งยังเลี้ยงดูเด็กน้อยมาคนเดียวอีก ที่ผ่านมาหญิงสาวคงจะเหนื่อยมามากเลย

“เธอคงเหนื่อยมากเลยใช่ไหม ที่ต้องลำบากคนเดียวมาตลอด” ลูเซียโน่อุ้มเด็กชายพลางเอ่ยถามอัญญา นัยน์ตาคมเข้มมองลึกเข้าไปในดวงตาหญิงสาวอย่างสั่นไหว จนหญิงสาวสัมผัสได้ถึงความห่วงใยในแววตาของเขา 

“ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยอมให้เธอกับลูกลำบากอีกแล้วนะ…ฉันสัญญา” มือแกร่งข้างหนึ่งเอื้อมไปลูบแก้มอัญญาอย่างแผ่วเบา ภาพบรรยากาศของครอบครัวที่ดูอบอุ่นทำให้พี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์แอบอมยิ้มตามพวกเขาเล็กน้อย