บทที่ 42 หายกัน

ภายในคฤหาสน์ของตระกูลเก่าแก่ ตระกูลดีอาฟาต์ ชายแก่นัยน์ตาสีฟ้าครามเหมือนกับราฟาเอลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีผิดเพี้ยน ราอูลยืนเท้าโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ด้านหน้าของเขามีชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ด้วยความท่าทางหวาดกลัว

“มันเกิดอะไรขึ้นซานโดร!!” เสียงของราอูลตะโกนใส่ลูกชายคนที่สองเสียงดังลั่นห้องทำงานของตัวเอง

“ผะ…ผมขอโทษครับ” ซานโดรตอบกลับอย่างกล้าๆ กลัวๆ 

“แกเพิ่งจะเปิดสนามแข่งรถได้ไม่นานเท่าไหร่ ก็โดนไฟไหม้หมดแบบนี้ แกบริหารยังไง! หะ! ไม่ได้เรื่อง!!” ราอูลเอาแต่ต่อว่าซานโดร โดยไม่ฟังคำอธิบายหรือข้อแก้ตัวอะไรจากเขาทั้งนั้น 

“ต้องมีคนแกล้งผมแน่ๆ” ซานโดรพูดต่อด้วยสายตาที่สั่นไหว ต้องเป็นลูเซียโน่กับราฟาเอลอย่างแน่นอน เพราะเขาให้คนไปเผาโกดังของพวกมัน ทั้งสองคนเลยเอาคืนเขาแบบนี้

“ใครจะกล้าแกได้ ถ้าแกยังเป็นคนของตระกูลอยู่ ทุกคนต่างก็กลัวพี่ชายของแกทั้งนั้น” 

“พี่ชาย…” ซานโดรพึมพำกับตัวเอง คำพูดของบิดาทำให้ลูกชายจุกอยู่ที่อก มันเหมือนเป็นปมของซานโดรมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่เคยชนะราฟาเอล ไม่ชนะตั้งแต่ชาติกำเนิดแล้ว พอได้เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ เขาพยายามทำทุกอย่างให้ดีเหมือนราฟาเอล แต่ก็เทียบกับราฟาเอลไม่ได้เลยสักนิด เพราะราฟาเอลมีปู่ของเขาที่คอยสอนและหนุนหลังอยู่ตลอดเวลา

อีกแล้วเหรอ? พี่ชายงั้นเหรอ?

“เขาเคยเห็นผมเป็นน้องด้วยเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาต่ออย่างตัดพ้อ ไม่ว่าจะทั้งกับราฟาเอลหรือกับพ่อ เขาไม่เคยมีคุณค่าในสายตาใครเลยทั้งนั้น

“พูดอะไรของแก” ราอูลขมวดคิ้วถามกลับอย่างสงสัย 

ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนพ่อลูกจะได้พูดคุยอะไรกันต่อ อยู่ดีๆ ประตูห้องทำงานของราอูลเปิดแง้มออกอย่างฉับพลันพร้อมกับเสียงเอ๊ะอ๊ะโวยวายที่ตามเข้ามาด้วย

“ท่านราฟาเอลครับ! ยังเข้าไม่ได้นะครับ” บอดี้การ์ดของราอูลเอ่ยห้ามปรามราฟาเอลที่พรวดพราดเข้ามาในทำงานของราอูล 

ราฟาเอลเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับมองจ้องไปที่พ่อของตัวเองสลับกับซานโดรอยู่ชั่วครู่ บอดี้การ์ดชุดดำก้มหน้าก้มตาอย่างยอมรับผิดเมื่อตัวเองไม่สามารถห้ามปรามท่านราฟาเอลได้

“ราฟาเอล” ราอูลหันมามองหน้าลูกชายคนโตพลางเอ่ยเรียกชื่อราฟาเอล

“ผมขอโทษครับท่าน” บอดี้การ์ดก้มศีรษะพร้อมกับบอกกล่าวราอูล

“ไม่เป็นไร” ชายแก่ตอบกลับลูกน้อง จากนั้นราอูลกำลังจะเอ่ยถามราฟาเอล แต่ทว่าลูกชายคนโตของเขากลับล้วงหยิบปืนขึ้นมาและลั่นไกใส่ซานโดรทันที

ปัง!!

“อ๊ากก!!” เสียงร้องของซานโดรดังขึ้นมาท่ามกลางความตื่นตกใจของทุกคนในห้อง ยกเว้นเพียงแต่คนที่ถือปืนเท่านั้นเพราะราฟาเอลตั้งใจเอาไว้แล้ว มือหนาของซานโดรยกขึ้นมาจับต้นแขนข้างที่เขาถูกยิงจากลูเซียโน่เมื่อวันนั้น บาดเก่ายังไม่หายดี เขาก็โดนราฟาเอลซ้ำแผลใหม่ให้เขาอีกแล้ว อีกทั้งยังเป็นฝั่งแขนข้างเดียวกันอีกด้วย

“ทำอะไรของแก!! ราฟาเอล!” บิดาร้องขึ้นมาเสียงดัง

“ก็แค่สั่งสอนน้องชาย” ราฟาเอลยืนถือปืนจ่อไปทางซานโดรอยู่พลางตอบกลับบิดาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

“แล้วแกยิงมันทำไมล่ะ!” ราอูลถามต่อ ในขณะเดียวกันเลือดจากบาดแผลของซานโดรค่อยๆ ไหลเยิ้มออกมาจากง่ามนิ้วของซานโดร

“ลูกชายของพ่อ แอบส่งคนมาแฝงตัวอยู่กับบอดี้การ์ดของผม แล้วก็เผาโกดังเก็บสินค้าของพวกเรา” มาเฟียหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าครามพูดด้วยสายตาที่ดุดันและจับจ้องไปยังซานโดรอย่างโกรธเคือง แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือการที่เพื่อนของเขาต้องมาเจ็บตัวนี่แหละ มันทำให้ราฟาเอลรู้สึกโกรธมากที่สุด

“แกมีหลักฐานอะไรมาปรักปรำฉัน” ซานโดรตอบกลับอย่างไม่ยอมรับความจริง

“นี่ไงหลักฐาน” ราฟาเอลใช้มือแกร่งข้างที่วางอีกข้างหนึ่งล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาและยกขึ้นมาตรงหน้า ราอูลจึงเดินไปหาราฟาเอลและคว้าโทรศัพท์มาดูหลักฐาน

หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏทั้งคลิปที่ซานโดรกับเดวิดอยู่ที่โกดัง และเดวิดที่โดนจับมัดอยู่กับเก้าอี้ เดวิดรับสารภาพทั้งหมดว่าใครเป็นคนจ้างเขามา จากนั้นคนของลูเซียโน่ก็ยิงเดวิดทิ้งทันที พวกเขาจับตัวเดวิดมาในตอนที่มันกำลังจะนั่งเรือหนีไปประเทศอื่น มาเฟียหนุ่มทั้งสองคนให้บอดี้การ์ดไปตรวจสอบและตามจับเดวิดมาจนได้ 

“ซานโดร…แกทำแบบนี้ทำไม” ราอูลหันหน้ากลับมามองซานโดรด้วยสายตาดุดัน ในตอนนี้ชายแก่ไม่แปลกใจแล้วล่ะ ที่ราฟาเอลลงมือกับซานโดรเช่นนี้ แต่ก็ถือว่าราฟาเอลยังปรานีมากแล้ว

“ให้ผมฆ่ามันทิ้งเลยไหม” เสียงทุ้มของมาเฟียหนุ่มถามต่อ

“ราฟาเอล แกใจเย็นๆ ก่อน” บิดาเอ่ยห้ามปรามลูกชาย

ราฟาเอลไม่ได้สนใจพ่อของตัวเองสักเท่าไหร่ เพราะความเจ้าชู้และเห็นแก่ตัวของพ่อเขานั่นแหละ เขายังสนิทกับปู่มากกว่าพ่อเสียอีก ราอูลต่างหากที่ต้องเกรงใจราฟาเอล เพราะยุคสมัยของราอูล ชายแก่ไม่สามารถทำให้ตัวเองขึ้นมาเป็นใหญ่ได้ ต่างจากราฟาเอลกับเพื่อนที่ขึ้นมายังจุดสูงสุดได้ขนาดนี้

“ผมแค่มาเตือน ถ้ามันยังทำอะไรแบบนี้อีก ผมจะไม่เตือนอีกแล้วนะ…ส่วนครั้งนี้ก็ถือว่าเราหายกันแล้วกัน” พูดจบ ราฟาเอลหันหลังกลับและเดินออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

“โธ่เอ๊ย! แกนี่มันหาแต่เรื่องจริงๆ!!” ราอูลยกมือขึ้นมาขยี้หัวตัวเองพลางต่อว่าลูกชายคนเล็กที่ไม่เคยได้เรื่องเลยสักครั้ง

“ถ้าแกยังควบคุมลูกของตัวเองไม่ได้ ก็ไล่มันออกไปจากบ้านนี้ ราฟาเอลมันไม่ได้ใจดีให้โอกาสคนซ้ำๆ หรอกนะ” โรดอลฟ์ ปู่ของราฟาเอลเดินเข้ามาในห้องทำงานของราอูล ผู้อาวุโสที่สุดในบ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เพราะเสียงปืนที่ดังลั่นบ้านทำให้โรดอลฟ์ต้องเข้ามาตรวจสอบเสียหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น 

“พ่อ” ราอูลหันมามองตามเสียงของโรดอลฟ์ 

โรดอลฟ์ไม่ได้พูดอะไรต่อ ชายแก่ปรายตามองซานโดรที่มีเลือดไหลออกเต็มแขนและหยดลงพื้นเต็มไปหมด ก่อนที่ชายแก่จะเดินออกไปจากห้องทำงานของราอูลทันที

“ยืนทำอะไรอยู่! แกรีบไปหาหมอสิ!!” ราอูลทิ้งท้ายประโยคกับซานโดร ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้องอีกคนอย่างหัวเสีย

“โธ่เว้ย!!” ซานโดรสบถขึ้นมาเสียงดังลั่นห้อง เมื่อชายหนุ่มเหลืออยู่เพียงคนเดียวในห้อง บาดแผลที่เขาโดนลูเซียโน่ยิงยังไม่ทันจะหายดีเลย วันนี้เขาก็โดนราฟาเอลยิงเข้าที่แขนข้างเดิมอีก ทำไมเขาต้องแพ้ราฟาเอลตลอดเลย

ราฟาเอลออกมาจากคฤหาสน์เก่าแก่และเดินตรงไปยังลานจอดรถของคฤหาสน์ มาเฟียนัยน์ตาสีฟ้าครามขึ้นไปบนรถยนต์คันสีดำของตัวเองที่มีคนสนิทประจำตำแหน่งคนขับรถอยู่ 

“เป็นไงบ้างคะ” เสียงหวานของเอวาเอ่ยถามสามีขึ้นมา เมื่อชายหนุ่มขึ้นไปนั่งบนรถข้างๆ กายของเธอเรียบร้อยแล้ว 

“ครั้งนี้แค่เตือนมันก่อน ถ้ามันยังทำตัวลอบกัดไม่เลิก ก็คงต้องฆ่ามันทิ้งซะ” ราฟาเอลตอบกลับภรรยา 

ทางด้านลูเซียโน่ 

ชายหนุ่มร่างเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันรอบเอวสอบเอาไว้ เขากำลังยืนคุยโทรศัพท์กับราฟาเอลอยู่ตรงปลายเตียงนอน พลางมองจ้องร่างแบบบางที่นอนขดตัวร่างกายเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มบนที่นอนนุ่ม ลูเซียโน่ยกโทรศัพท์แนบหูอยู่ด้วยใบหน้านิ่งเรียบอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนที่เขาจะกดวางสายของราฟาเอลไป เมื่อพวกเขาคุยโทรศัพท์กันเสร็จแล้ว

ลูเซียโน่ถือโทรศัพท์เอาไว้ในมือ เขาจับจ้องมองที่อัญญาที่นอนหลับตาพริ้มพลางนึกถึงบทรักที่ร้อนแรงของพวกเขาเมื่อวานนี้ ลูเซียโน่ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเขากับอัญญาทำบทรักอันร้อนแรงกันไปกี่รอบ แต่เมื่อเสร็จสมไปในสองรอบแรก พวกเขาก็พากันนอนหลับไปเกือบชั่วโมง และเมื่อเขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขาก็จับเธอกินต่ออีกซ้ำๆ ให้สมกับการรอคอยที่เขารอเธอมานานเป็นปีๆ

“ปวดเอวชะมัด” ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่ร่างเล็กจะค่อยๆ ขยับตัวและเปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆ 

“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวขึ้นมาทันที

“กี่โมงแล้ว” ดวงตากลมโตมองหน้ามาเฟียหนุ่มพลางเอ่ยถาม น้ำกามสีขาวขุ่นเปียกเยิ้มหลายจุดบนที่นอน อีกทั้งยังเลอะอยู่เต็มระหว่างเรียวขาสวย

“บ่ายโมงแล้ว” ลูเซียโน่เดินมาข้างๆ เตียงอย่างช้าๆ อัญญาที่ยังงัวเงียอยู่ไม่ได้ตอบกลับอะไรออกไป เธอรู้สึกปวดเมื่อยตามตัวไปหมด

“ไปอาบน้ำกัน เหนียวตัวจะแย่แล้ว” ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาจุมพิตหน้าผากมนเกลี้ยงเกลาอย่างแผ่วเบา

“คุณก็ไปอาบก่อนสิ” หญิงสาวตอบกลับ

“ไปอาบด้วยกัน” ไม่พูดเปล่า มือหนาดึงรั้งผ้าห่มออกจากร่างผอมบางเปลือยเปล่าอย่างรวดเร็ว ร่างกำยำรีบช้อนอุ้มร่างเล็กขึ้นมาในท่าเจ้าสาวด้วยวงแขนแกร่ง เขายืนขึ้นเต็มความสูง และก้าวขาเดินตรงไปยังห้องน้ำอย่างเชื่องช้า

“ฉันเดินเองได้! นี่ฟังกันบ้างไหมเนี่ย! คุณ!” เสียงของอัญญาบ่นชายหนุ่มตลอดทาง จนกระทั่งพวกเขาหายเข้าไปในห้องน้ำ จากนั้นไม่นาน จากเสียงเอ๊ะอ๊ะโวยวายของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นเสียงร้องครวญครางของชายหญิงสลับกันที่ดังระงมไปทั่วทั้งห้องน้ำ