บทที่ 44 ครอบครัว

ลูเซียโน่อุ้มเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพูด้วยมือเพียงข้างเดียว เขาเดินออกมาจากคฤหาสน์ของราฟาเอล ข้างกายของมาเฟียหนุ่มมีอัญญาเดินเคียงข้างอยู่ โดยที่มือแกร่งของลูเซียโน่จับมือเธอเอาไว้แน่น ถึงแม้ว่าเขาจะอุ้มลูกน้อยอยู่ก็ตาม 

“นายน้อยเหรอครับ” ริคิที่ยืนอยู่ข้างรถเอ่ยถามเจ้านาย เมื่อลูเซียโน่กับอัญญาเดินมาถึงรถเรียบร้อยแล้ว

“อือ” ใบหน้าหล่อคมพยักหน้าให้คนสนิทเบาๆ ทำให้ริคิอมยิ้มเล็กน้อย ต่อจากนี้ไปพวกเขาก็จะได้เลี้ยงลูกชายของเจ้านายแล้วสินะ

“เอาลูกมา ฉันอุ้มเอง” อัญญาเอ่ยขึ้นมา เพราะอาการบาดเจ็บที่แขนของชายหนุ่มยังไม่หายดี เธอไม่อยากให้แผลของเขาปริหรือฉีกมากไปกว่านี้

“ฉันอุ้มให้” ลูเซียโน่บอกกล่าวหญิงสาว เขานึกชื่นชมอัญญาอยู่ภายในใจ ขนาดเขาอุ้มเด็กชายยังไม่ถึงวัน เขายังปวดแขนแล้ว และที่ผ่านมาอัญญาต้องอุ้มอาร์โนด์คนเดียวมาโดยตลอด ลูเซียโน่ตั้งใจว่าต่อไปนี้เขาจะเป็นคนอุ้มลูกเอง

หญิงสาวปรายตามองแผลที่แขนของชายหนุ่มเล็กน้อย ยังดีที่เขาใช้อีกข้างหนึ่งในการอุ้มเด็กชาย และแขนข้างที่เจ็บอยู่คอยจับมือเธอเอาไว้

“ไปไหนต่อครับนาย” ริคิเอ่ยถาม 

“กลับคฤหาสน์เลย…แล้วก็มึงไปจัดการเรื่องห้องให้ลูกกูด้วย แล้วก็หาพี่เลี้ยงให้สักสี่คน”

“สองคนก็พอ” อัญญาพูดแทรกขึ้นมา จะต้องเว่อร์วังทุกอย่างเลยสิพ่อคุณ

“สองคนก็สองคน” ลูเซียโน่มองหน้าหญิงสาวพลางบอกกล่าวลูกน้อง ทำให้ริคิยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

หลังจากนั้นพวกเขาขึ้นไปยังรถคันหรูทันที ริคิประจำตำแหน่งคนขับรถเหมือนดั่งเช่นทุกครั้ง ลูเซียโน่นั่งอยู่หลังเบาะคนขับกับอัญญา และมีเด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บนตักของชายหนุ่ม 

ริคิลอบมองกระจกมองหลังอยู่เป็นระยะ เขาเห็นนายน้อยที่นั่งอยู่บนตักเจ้านายและเอื้อมมือคว้าอากาศหรือดูดนิ้วตัวเองเล่นบ้างตามประสาเด็กทารกที่กำลังเรียนรู้สิ่งต่างๆ แต่ที่ดูไม่เข้ากันกับเด็กตัวน้อยๆ ก็คงจะเป็นมาเฟียหนุ่มร่างกำยำคมเข้มนี่แหละ

“เอเลน่า” มาเฟียหนุ่มเอ่ยเรียกหญิงสาวขึ้นมา ขณะที่พวกเขากำลังนั่งรถมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ของลูเซียโน่อยู่ หญิงสาวจึงเลื่อนสายตามาสบตากับชายหนุ่ม

“เราไปหาแม่กันไหม แม่คงดีใจมากเลยที่ได้เจอเธอกับหลานชาย” สิ้นเสียงของมาเฟีย อัญญานิ่งเงียบไปชั่วครู่ เธอหลงลืมเรื่องของผู้มีพระคุณของเธอไปสนิทเลย ทั้งๆ ที่แม่ของชายหนุ่มช่วยเหลือเธอไว้ตั้งมากมาย

“ฉันยังไม่พร้อม” เสียงหวานตอบกลับไปพลางจ้องมองลูกชายเล็กน้อย

“ทำไมไม่พร้อม” ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัย มีอะไรที่หญิงสาวยังไม่พร้อมอีกเหรอ? ตัวเขายังไม่ชัดเจนหรือว่าเธอยังไม่เชื่อใจเขา

“ไม่ทำไม…แค่ยังไม่พร้อม” พูดจบ หญิงสาวก็เลื่อนมือไปเล่นกับเด็กชายที่นั่งอยู่บนตักแกร่ง โดยที่มีมือแกร่งจับตัวเด็กชายเอาไว้อยู่ตลอดเวลา 

ลูเซียโน่มองหญิงสาวที่ทำหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา เขาไม่รู้ความคิดของอัญญาเลย ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกหรือคิดอะไร เขาไม่เคยรู้มันอย่างแท้จริงเลย

“กลับมาแล้วเหรอครับนายท่าน” เสียงของอาเกลเอ่ยทักทายเจ้านาย เมื่อลูเซียโน่กับอัญญามาถึงคฤหาสน์และเดินขึ้นมายังบันไดหินอ่อนก่อนถึงประตูบ้าน สาวใช้ที่ยืนอยู่หน้าประตูก้มศีรษะให้เจ้านายอย่างพร้อมเพรียงกัน ซึ่งมีโคลอี้ยืนอยู่ข้างอาเกลด้วย

“เด็กชายคนนั้น…” อาเกลมองเด็กทารกในอ้อมแขนของเจ้านาย และยังไม่ทันที่หญิงแก่จะได้เอ่ยจบประโยค โคลอี้ก็เอ่ยพึมพำกับตัวเองขึ้นมา

“หน้าเหมือนนายท่านมากๆ เลยนะคะ” 

“เด็กคนนี้ชื่ออาร์โนด์ เป็นลูกชายของฉันกับเอเลน่า” สิ้นเสียงลูเซียโน่ เหล่าบรรดาสาวใช้ต่างก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยท่าทางดีอกดีใจ

“ฉันฝากทุกคนดูแลเมียกับลูกของฉันด้วยนะ”

“ค่ะนายท่าน!” สาวใช้ตอบรับอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ…มาดาม” อาเกลเอ่ยกับมาดามของคฤหาสน์หลังนี้ 

อัญญาได้แต่ส่งยิ้มบางๆ ให้เหล่าบรรดาสาวใช้ ส่วนโคลอี้ที่เคยเป็นเหมือนสาวใช้ประจำตัวของหญิงสาวก็เอาแต่ส่งยิ้มหวานมาให้อัญญาอยู่ตลอดเวลา ก่อนที่ลูเซียโน่จะจับมือบางเดินเข้าไปในคฤหาสน์พร้อมกับลูกชายที่อยู่ในอ้อมแขนของมาเฟีย

ภายในคฤหาสน์กำลังวุ่นวายกับการเตรียมห้องนอนให้คุณชายของบ้าน ลูเซียโน่จึงพาอัญญากับลูกมาที่ห้องนอนของตัวเองก่อน เขาอุ้มลูกไปนอนบนที่นอนของเขา จากนั้นอัญญาก็เข้ามากล่อมลูกชายนอนต่อ 

ชายหนุ่มร่างกำยำจึงปลีกตัวไปนั่งอยู่ตรงโซฟาพร้อมกับหยิบแล็ปท็อปขึ้นมาเปิดทำงานอย่างเงียบที่สุด อัญญานอนตะแคงมองลูกชายพลางใช้มือบางตบตูดเด็กเบาๆ ชายหนุ่มนั่งทำงานอยู่บนโซฟาแต่ก็ปรายตามองหญิงสาวอยู่เป็นระยะ 

จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง เด็กน้อยเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างง่ายดาย เมื่อหญิงสาวเห็นว่าลูกหลับสนิทแล้ว เธอจึงค่อยๆ ผละออกมาจากเด็กชายและลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างช้าๆ 

“ลูกหลับแล้วเหรอ” ลูเซียโน่ละสายตาออกจากหน้าจอแล็ปท็อปพลางเอ่ยถามหญิงสาว

“ใช่” อัญญาจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ เธอตอบกลับชายหนุ่มสั้นๆ 

“มานี่มา” ลูเซียโน่เอ่ยเรียกให้อัญญามานั่งลงข้างๆ เขา หญิงสาวจึงเดินไปใกล้ๆ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงโซฟา

“แผลคุณ” เธอสังเกตเห็นผ้าพันแผลสีขาวที่มีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย” ชายหนุ่มตอบกลับเหมือนกับว่าเขาไม่ได้สนใจบาดแผลของตัวเองสักเท่าไหร่ เขาปิดหน้าจอแล็ปท็อปลง ก่อนที่ร่างกำยำจะลุกขึ้นยืนและเลื่อนตัวไปกอดรัดหญิงสาวจากด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนไหล่แบบบางอย่างออดอ้อน

“เอเลน่า มีเรื่องที่ฉันอยากรู้” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมา

“เรื่องอะไร” เธอเอ่ยถาม

“ที่เธอตามไปช่วยฉันวันนั้น เธอเป็นห่วงฉันใช่ไหม” เขาเอ่ยกระซิบถามข้างหูของหญิงสาว

“เปล่า” อัญญาไม่ยอมบอกความจริงชายหนุ่ม ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้วเธอเป็นห่วงเขามากๆ

“ตอบให้มันตรงกับใจตัวเองบ้างสิครับคุณภรรยา” 

“ใครภรรยาของคุณ”

“คนนี้ไง” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า เขาจุมพิตลงบนไหล่บางเพื่อตอกย้ำคำพูดของตัวเอง

“ไม่ใช่” หญิงสาวยังคงเอ่ยคัดค้านชายหนุ่มอยู่

“จะไม่ใช่ได้ยังไงล่ะ ก็มีอยู่คนเดียวนี่แหละ ไหนจะมีเจ้าตัวเล็กด้วยกันแล้วอีก” สิ้นเสียงชายหนุ่ม หญิงสาวเงียบไปชั่วครู่ 

“ฉันดีใจนะ…ที่สุดท้ายแล้วมันเป็นเธอ ในที่สุดฉันก็มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเหมือนคนอื่นเขาสักที” มือแกร่งเคลื่อนไปจับมือประสานกับมือเล็กของหญิงสาวเอาไว้ในขณะที่เขายังโอบกอดเธอเอาไว้อยู่ น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความจริงใจและอ่อนโยน

“เธอไม่ดีใจเลยเหรอ?” เขาเอ่ยถามต่อ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ตอบกลับอะไรมา

“ดีใจ” เสียงหวานตอบกลับอย่างนิ่งเรียบและแผ่วเบา

“อะไรนะ” เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วขยับใบหน้าหล่อเหลามาเบียดเสียดใบหน้าของหญิงสาวมากขึ้น

“ก็บอกว่าดีใจไง” 

“หึๆ …ฉันรักเธอนะ” สิ้นเสียงชายหนุ่ม ใจดวงน้อยเต้นตุบๆ ขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำว่ารักจากชายหนุ่ม เธอจึงไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำตัวอย่างไรหรือตอบกลับชายหนุ่มไปแบบไหนดี

“อือ” หญิงสาวขานรับในลำคอ ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้เซ้าซี้ให้เธอบอกรักกลับ เพราะเขารู้จักนิสัยของอัญญาดี ถ้าเธออยากพูดเธอก็จะพูดมันออกมาเอง

“ที่รัก” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกหญิงสาว

“ที่รัก?” ใบหน้าสวยคมขมวดคิ้ว

“ใช่ ต่อไปนี้ฉันจะเรียกเธอว่าที่รัก”

“อย่ามาทำตัวหวานไปหน่อยเลยคุณ”

“ไม่ได้ทำตัวหวาน แต่หวานจริงๆ ลองชิมไหมล่ะ” น้ำเสียงของชายหนุ่มที่เคยจริงจังเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“หยุดเลย…ฉันหิวข้าว” ใบหน้าสวยคมขยับหนีชายหนุ่มเล็กน้อย

“อยากกินอะไรครับ” 

“อะไรก็ได้” หญิงสาวตอบกลับ 

“งั้นเดี๋ยวสามีให้พี่เลี้ยงเข้ามาดูลูกแทนนะ แล้วเราไปกินข้าวข้างนอกกัน”

“อือ” ใบหน้าสวยคมพยักหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ 

ลูเซียโน่จึงคลายอ้อมกอดออกจากเอวคอดกิ่ว แล้วเลื่อนมือไปหยิบโทรศัพท์ในกางเกงมากดโทรออกหาใครบางคน แต่มือหนาอีกข้างก็ยังคงกอบกุมมือเล็กเอาไว้ราวกับว่าเขากลัวว่าเธอจะหายไปจากเขาอีก