ผู้หญิงของพ่อ 2.1

เมธาวีนั่งจ้องใบหน้าสวยของหญิงสาว เดิมทีรู้ว่าพ่อมีผู้หญิงที่เกี่ยวข้องด้วยสองคนแต่เขาพุ่งความสนใจไปที่อาริตามากกว่า เพราะบิดาเคยเอ่ยปากว่าจะแต่งงานกับเธอคนนั้น

ตอนที่บุษรินทร์วิ่งมาชน เมธาวีเธออยู่ในชุดสีเขียวดูน่ารัก ในตอนนี้เธอเปลี่ยนสวมกางเกงยีนแฟชั่นมีรอยขาดดูเก๋ตามสไตล์วัยรุ่น ดวงตาคมมองลอดผ่านเสื้อคลุมไม่ติดกระดุมสีดำ ซับในเป็นสายเดี่ยวคอกลมสีดำยาวลงมาถึงขอบเอวกางเกงพอดี ทรวดทรงภายใต้เนื้อผ้าหน้าท้องแบนราบ และส่วนนูนก็ดูสมส่วน

เธอไว้ผมยาวเส้นตรงสลวยดูมีน้ำหนัก ผิวกายขาวนวล ลำคอระหงดูกิ่วเล็กน่าทะนุถนอม ปลายคางเรียวสวย ริมฝีปากบางชุ่มชื้นด้วยลิปสติกสีพีช จมูกเล็กได้รูปดูออกว่าไม่ผ่านมีดหมอ ดวงตากลมโตเห็นตาดำชัดเจนและตอนนี้มันแวววาว มีเงาสะท้อนเป็นใบหน้าของเขาอยู่ในนั้น 

ไม่แต่งหน้าจัดทำให้ดูยังเด็ก รวมๆ แล้วเป็นผู้หญิงน่ารักที่มีเสน่ห์น่ามองมากกว่าอาริตาเสียอีก บุษรินทร์เกิดอาการประหม่า เพราะสายตาคมกริบของคนที่กำลังยืนประจันหน้า กำลังสำรวจเรือนร่าง คงดูว่ามีอะไรที่พ่อของเขาชอบ ซึ่งเธอไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ เมธีเคยหลงเสน่ห์เธอจริงๆ ชายหนุ่มมีสีหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา ไม่เหมือนตอนพบกันเมื่อกลางวันสักนิด

"นั่งสิ" เขาเชิญด้วยน้ำเสียงกระด้าง ก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ ตรงกันข้าม

"ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก เลขาผมบอกว่าคุณอ้างตัวเป็นผู้หญิงของพ่อ" 

"ไม่ได้อ้างค่ะ ฉันกับคุณเมธีคบกันจริงๆ "

"คุณยืนยันว่าเป็นเมียพ่องั้นเหรอ? " 

เมียคำนี้หมายถึงเธอมีอะไรกับเมธีแล้ว หญิงสาวรู้สึกเขินที่จะพูดคำนั้น เมธาวียังมีสีหน้าเคร่งขรึมจ้องลึกเข้าไปนัยน์ตาวูบไหวของหญิงตรงหน้า เขามองเธอด้วยแววตาเหยียด สวยขนาดนี้แต่ยอมเป็นของเล่นให้กับผู้ชายแก่คราวพ่อ แล้วยังกล้ายอมรับได้โดยไม่มีความละอายเลยสักนิด 

"ค่ะ ฉันเป็น...คนรักของคุณเมธี คุณก็เห็นนี่คะว่าท่านให้สร้อยมุกฉัน"  

"งั้นบอกผมหน่อยว่าอาริตาเป็นใคร? " 

"อาริตาเป็นผู้หญิงของเจ้าสัววิโรจน์ค่ะ ที่เธอไปไหนมาไหนกับคุณพ่อของคุณ ก็เพราะพวกเขาทำธุรกิจร่วมกัน"

"จุดประสงค์ที่คุณมา ก็เพราะเงินที่พ่อจะแบ่งให้ มันเป็นธรรมดาที่คุณจะอ้างว่าเป็นคนรักของท่าน ถ้าผมจ่ายให้คุณ เกิดวันหนึ่งมีคนอื่นมาแสดงตัวอีกจะว่ายังไง? " 

ดวงตาดุจับนิ่งที่ใบหน้างามอย่างหาพิรุธ

"ไม่มีแน่นอนค่ะ ฉันเองก็เคยหึงอาริตา แต่เท่าที่พูดคุยกับเจ้าสัววิโรจน์แล้ว ยืนยันว่าอาริตาเป็นผู้หญิงของเขา"

บุษรินทร์พยายามปั้นหน้ากลบเกลื่อนความละอายใจ ตอนนี้เธอโกหกคำโต และกลายเป็นมิจฉาชีพจริงๆ อย่างที่ถูกกลุ่มลูกแชร์ด่าทอ ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ หวังว่าวิญญาณของเมธีจะให้อภัย  ไหนๆ ก็จะให้เงินแล้วก็ขอละกัน สัญญาเลยว่าหลังจ่ายให้กับผู้เสียหายเหล่านั้น จะกรวดน้ำอุทิศผลบุญให้เขาให้ได้รับคืนกลับไปในภพภูมิหน้า ส่วนตัวเธอน่ะหรือคงตกนรกหมกไหม้เพราะมาหลอกลวงเอาเงินเขา

"คุณดูสนิทกับเพื่อนของพ่อนะ แล้วคุณหายหัวไปไหน ทำไมไม่ไปงานศพท่าน และทำไมไม่แสดงตัวก่อนหน้านี้"  

"ฉันอยากไปใจจะขาด แต่รู้ตัวว่าแค่คู่ควงของคุณเมธี ท่านไม่เคยพาไปแนะนำกับคุณเลยนี่คะ สิ้นท่านไปแล้วฉันก็ได้แต่ทำใจเท่านั้น"   แววตาของเธอแสดงออกซึ่งความเสียใจได้ชัด เพราะพูดออกมาจากใจ แต่คนของเมธาวีรายงานเขาว่า ก่อนมาที่นี่บุษรินทร์เพิ่งไปคุยกับวิโรจน์ หรือเธอแค่แสดงละครเก่งเท่านั้นเอง

"ถ้ายืนยันเป็นผู้หญิงของพ่อจริง คุณต้องเซ็นเอกสารสัญญานี้ด้วย" 

เมธาวีหยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาแล้วดึงเอกสารใบหนึ่งยื่นให้ ด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"สัญญา? " พอรู้ว่ามีสัญญา ทำให้หญิงสาวถึงกับหัวใจเต้นแรง และสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด

"สัญญาจ่ายค่าเลี้ยงดูนางบำเรอของนายเมธี ค่าตัวห้าล้านบาท..." 

อ่านข้อความแล้วรู้สึกลำคอตีบตัน ภาษาในหนังสือสัญญาช่างเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีดีแท้ บุษรินทร์กวาดสายตาอย่างละเอียด ถ้าตรวจสอบแล้วข้อมูลที่ให้เป็นเท็จ ผู้แอบอ้างจะต้องถูกดำเนินคดี และต้องจ่ายเงินคืนเท่าตัว

"คิดดีๆ ก่อนเซ็น" 

ใบหน้าตระหนกของบุษรินทร์ ทำให้ชายหนุ่มแสยะยิ้มสะใจ 

"เอกสารสั้นๆ ไม่กี่บรรทัดเอง ทำไมอ่านนานจังคุณมีปัญหาอะไรถึงดูลังเล"

"เปล่าค่ะ ไม่มีปัญหาอะไร ฉันไม่ชอบใจคำว่านางบำเรอ" 

เธอมองเขาอย่างนึกตำหนิ

"ถึงพ่อจะหย่ากับแม่ แต่ท่านทั้งสองยังรักและให้คำมั่นว่าจะไม่แต่งงานใหม่ เพราะงั้นผู้หญิงทุกคนของพ่อก็เป็นแค่นางบำเรอเท่านั้น" 

เธอไม่เคยมีอะไรกับเมธี ถ้าเซ็นไปแล้วเขาตรวจสอบพบว่าไม่ใช่อาจจะถูกปรับเงินสิบล้านบาท จะไปเอาที่ไหนมาให้ ถึงตอนนั้นตายซะยังดีว่า หรือเมธาวีมั่นใจว่าเธอไม่ใช่ ถึงได้มีสีหน้ายิ้มร้ายแบบนี้

"ฉันขอกลับไปคิดดูก่อนว่าจะรับเงินดีไหม"

ดูจากท่าทางแล้วบุษรินทร์แล้วแสดงว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงของเมธี ถ้าเพียงแต่เธอเซ็นเอกสารนั้น นอกจากเงินสิบล้านแล้วเขายังจะจัดการเธออย่างอื่นด้วย

"อะไรกัน คุณมาหาผมที่นี่ก็เพราะเงินไม่ใช่หรือ แค่เซ็นเอกสารแล้วผมโทร.ไปถามเลขา จากนั้นคุณก็ได้ห้าล้านในบัญชี แต่ถ้าไม่กล้าเซ็นผมจะถือว่าคุณเป็นมิจฉาชีพและจับตัวทันที"

น้ำเสียงช่วงท้ายดุดันและเอาจริง ทำให้บุษรินทร์ถึงกับตัวสั่น เซ็นก็ผิดไม่เซ็นก็ผิดอย่างนั้นหรือ ตายแล้วยัยบุษทำไมดวงซวยขนาดนี้ เพิ่งถูกกล่าวหาว่าฉ้อโกงแชร์ก็หนึ่งคดีแล้ว ถ้าเซ็นก็กลายเป็นคดีที่สอง ครั้งนี้ผิดจริงด้วยเซ็นไม่ได้เด็ดขาด

ตืด!!! เสียงโทรศัพท์มือถือเหมือนระฆังช่วยชีวิต บุษรินทร์มองชายหนุ่มเหมือนขออนุญาตก่อนรับสาย

"โรส! ยัยโรสฉันโทร.หาหลายสายทำไมไม่รับ? "

[บุษแกอยู่ไหน? ] เหมือนได้ยินเสียงสะอื้นจากคนโทร.หา

"ฉันมาธุระ แกเป็นอะไรเสียงเหมือนร้องไห้อยู่เลย? "

[พี่กฤษณ์แต่งงานแล้วเขาไม่บอกฉันเลย ไม่บอกเลิกฉันด้วย บุษฉันต้องการแกมาตอนนี้ได้ไหม]

"หา! เป็นไปได้ไง แกใจเย็นๆ ฉันจะรีบไปหานะ" 

เธอเก็บมือถือในกระเป๋าถือใบเล็ก ยื่นเอกสารคืนเมธาวี

"ฉันต้องรีบกลับบ้านก่อน ขอตัดสินใจก่อนว่าจะรับเงินพ่อคุณไหม ลาแล้วค่ะ" พนมมือไหว้แบบลวกๆ แล้วก้าวเท้าไวออกไป ไม่สนใจคนที่กำลังจะอ้าปากพูด เมธาวีหัวเราะในลำคอ ถ้าเขาไม่ปล่อยเธอไปก็แค่แจ้งแจ็คกี้เท่านั้น แต่ไม่อยากเสียเวลา เพราะตอนนี้มั่นใจแล้วว่าผู้หญิงของเมธีคืออาริตา ทำไมเธอถึงไม่มา หรือนายวิโรจน์จะจ่ายเงินมากกว่านะ