สวรรค์บนหาดทราย 9.4

“ว้าย! ” หญิงสาวหวีดร้องสุดเสียงตกใจ เมื่อเมธาวีสอดแขนใต้ข้อเข่าทั้งสองยกร่างขึ้นจนแผ่นหลังเล็กแนบชิดแผงอกของเขา บุษรินทร์ควานมือไปด้านหลังเกาะเขนเขาไว้แน่น กล้ามเนื้อของเขาแข็งแกร่งทำให้เธอไม่นึกหวาดกลัวว่าจะตก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนจะเมคเลิฟท่านี้ได้ ชายหนุ่มยกเธอค้างไว้แล้วเอนหลังกระทุ้งท่อนฟืนแข็งแกร่งเข้าออกในร่องอ่อนนุ่ม บ้างก็โยกโยนคนตัวเล็กขึ้นลง สอดรับกับความแข็งแกร่งที่โจนจ้วงเข้าทิ่มแทง เรือนกายสวยกระเพื่อมกลางอากาศ ทรวงอกสล้างไร้การเกาะกุม เหวี่ยงขึ้นลงตามแรงปะทะ 

“คะ คุณมาร์ก อ้าย! ” 

บุษรินทร์หวีดร้องเสียงหลง หลั่งน้ำรักไหลอาบผ่านร่องก้นของเธอหยาดลงสู่หน้าขาของชายหนุ่ม อะไรกันท่านี้ของเขาทำเธอเสียวซ่านมากที่สุดเท่าที่เคย ร่างอรชรอ่อนปวกเปียกในอ้อมแขน แต่เขายังไม่หยุดกระทำต่อเธอ 

“มีความสุขไหม บุษรินทร์ ผมจะ อะ อึ้มม...”

เมธาวีเพิ่มจังหวะรัวเร็ว เขาตัวเกร็งและคำรามเสียงดังเป็นสัญญาณว่าเขาใกล้ถึงฝั่ง นาทีต่อมามวลน้ำที่มากกว่าของเขาพุ่งเข้าสู่ร่องรักของหญิงสาว 

เขาปล่อยลึกและกดกายแกร่งแช่ขังเชื้อพันธุ์เหล่านั้นไม่ให้หยาดออกมาสักหยด ทั้งสองเคลื่อนไหวใบหน้าเสียดสีกันไปมาอย่างเป็นสุข นั่นทำให้ความเป็นชายแข็งดั่งท่อนฟืนขึ้นอีกครั้ง เมธาวีวางหญิงสาวให้นอนราบทำรักท่วงท่าต่อไป และปลดปล่อยธารรักในตัวเธออย่างหวังผล 

ครั้งแรกหญิงสาวเมามันจนลืมตัว แต่ครั้งต่อๆ ไป เธออ้อนวอนให้เขาควบคุมมัน เพราะไม่รู้ว่าต้องติดค้างบนเกาะนี้อีกนานเท่าไหร่ จะได้กลับไปกินยาคุมกำเนิดในแผงที่เหลืออีกไหม ให้ตายเถอะ เมื่อคืนเธอไม่ได้กินเสียด้วย เพราะคิดว่าหลังงานเลี้ยงจบจะกลับไปกินยาก่อนนอน

ตะวันเริ่มทองแสงแรงกล้า กองเพลิงเหลือเพียงถ่านที่ยังร้อนระอุ ควันไฟขาวปลายท่อนฟืนลอยสูงขึ้นเป็นระยะ ร่มเงาต้นหูกวางลากยาวห่างไกลออกไปจากจุดที่นอนพัก ตามองศาของดวงตะวันที่มุมขอบฟ้า 

บุษรินทร์นอนในท่าตะแคงตัวหันหน้าเข้าหาทะเล เธอตื่นขึ้นมาเพราะความเสียวซ่านคับแน่นภายในร่องรัก เปิดเปลือกตาจึงรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาช่วงสายแล้ว 

“อะ อา คุณมาร์ก กลางวันแสกๆ นะคะ”

หญิงสาวเอี้ยวตัวมองหน้าเขา

“แล้วไง ที่บ้านเราก็ทำกันทั้งวันมาแล้ว”

“แต่มันเป็นที่โล่งตอนกลางวันนะคะ”

“ดีออกได้เห็นท้องฟ้า ทะเล ป่าไม้ ที่นี่มีแค่เราสองคน”

เป็นอย่างที่เขาว่า เปิดโลกใหม่แห่งการร่วมรัก ทะเลหาดทรายเขาและเธอ ถึงจะเมื่อยล้ามาทั้งคืน บุษรินทร์ก็เต็มใจล้างหน้าไก่กับเขาในเช้าวันนี้ ความสุขร่วมกันทำให้ลืมความเครียดที่ว่าเขาและเธอติดค้างบนเกาะนี้ โดยที่ไม่รู้ว่าจะได้กลับขึ้นฝั่งเมื่อไหร่

จบเกมรักยามเช้าเมธาวีลงไปเก็บกู้ตาข่ายดักปลาที่วางไว้ ได้ปลาตัวขนาดเล็กสามตัว เขานำมาปิ้งไฟกินกัน ส่วนน้ำต้องอาศัยลูกมะพร้าวไปก่อน แดดร่มลมตกอีกครั้งจะเข้าสู่คืนที่สองแล้วที่ติดเกาะ เมธาวีคิดว่าคนบนฝั่งคงคิดว่าเขาพาบุษรินทร์มาขับเรือเล่นเป็นการส่วนตัว และกลับไปที่วิลล่าแล้ว อีกทั้งยังกำชับทุกคนไม่ให้มารบกวน กว่าจะมีใครรู้ว่านายหัวของพวกเขาหายไปคงอีกสักวันสองวัน 

เขาพาหญิงสาวเดินสำรวจชายหาดอีกรอบ สุดผืนทรายด้านขวามีเสาหลักเขตที่ดิน เมธาวีเดินไปอีกฝั่ง มีเสาเขตเช่นกัน เหมือนจะกินพื้นที่เข้าไปในป่าด้วย ซึ่งไม่รู้ว่ามากน้อยแค่ไหน เกาะแห่งนี้ไม่ใช่เกาะร้างแต่มีเจ้าของงั้นหรือ เป็นไปได้ยังไง เพราะเท่าที่ดูสภาพแล้ว ไม่น่าจะเป็นที่ดินที่สามารถจับจองกันได้ เสาหลักเขตยังอยู่ในสภาพใหม่มาก มิน่าเล่าถึงไม่มีชาวประมงผ่านมาเขตนี้เลย

“เกาะบริเวณนี้ไม่น่าจะมีใครครอบครองได้”

เขาพูดขึ้นมาลอยๆ

“แล้วจะมีหลักเขตได้ยังไงคะ”

“ผมจะเดินเข้าไปหาเสาเขตในป่า”

“ฉันไปด้วยค่ะ” 

บุษรินทร์เกาะแขนชายหนุ่มแน่น ประมาณเวลาจากองศาของดวงอาทิตย์ตอนนี้น่าจะสี่โมงเย็นโดยประมาณ ยังพอมีเวลาเดินสำรวจป่าเล็กน้อยก่อนจะมืด ป่าบนเกาะเป็นเนินสูงขึ้นเรื่อยๆ มีโขดหิน ที่เป็นตีนเขา ทั้งคู่ไม่มีรองเท้าใส่จึงต้องเดินอย่างระมัดระวัง เข้าไปไม่ลึกนักก็เห็นทางคนเดิน ต้นไม้เล็กๆ ถูกแหวกไว้ข้างทางซ้ายขวา ใบไม้แห้งถูกเหยียบแหลกจมดิน น่าจะมีการเดินเทียวไปเทียวกลับบ่อยๆ แต่ขอบชายป่ากลับดูเหมือนไม่มีทางเข้า 

ข้างบนเนินนั่นคงไม่ใช่ที่พักของชาวบ้านทั่วไป หรือที่นี่จะเป็นแหล่งกบดานของพวกทำผิดกฎหมาย ถ้าเป็นแบบนั้นเขาอาจได้รับอันตราย เมธาวีสองจิตสองใจระหว่างเดินหน้าให้รู้กับถอยกลับออกไป เพราะห่วงหญิงสาวที่ตามมา แต่ดูเหมือนว่าบุษรินทร์จะอยากรู้อยากเห็นมากกว่าเขา

“ที่นี่ต้องมีคนอยู่แน่เลยค่ะ เราค่อยๆ ย่องเข้าไปดูไหมคะ? ”

“ไม่ดีกว่า เกิดเป็นเส้นทางลำเลียงของผิดกฎหมาย ลำพังผมยังไม่รู้จะเอาตัวรอดได้ไหม เรากลับลงไปเถอะ อีกไม่กี่วันลูกน้องผมก็คงตามหาเรา” 

เขาฉุดข้อมือเธอให้กลับหลัง ปกติแล้วเมธาวีไม่นิ่งเฉยต่อสิ่งผิดกฎหมาย แต่ตอนนี้เขาไม่พร้อมจริงๆ ไม่มีคน ไม่มีอาวุธ และสำคัญไม่มีเรือหลบหนี เอาไว้เมื่อพร้อมค่อยส่งลูกน้องมาสืบดู

 “คุณมาร์กคะ เราแค่ย่องไปดู อาจเป็นบ้านคนก็ได้” 

บุษรินทร์รั้งมือเขาให้หยุด เมธาวีทำสีหน้าตึง แต่ยังปากหนักไม่บอกว่าห่วงเธอนั่นแหละถึงไม่อยากเสี่ยง

“ฉันมีความรู้สึกว่า เราอาจจะพบคนที่ช่วยให้เราขึ้นฝั่งได้”

“คุณไม่กลัวเหรอ? ” ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงจะเป็นฝ่ายดึงมือเขาให้พากลับลงไป แต่นี่อะไรทำไมถึงได้กล้านัก

“เชื่อในเซนส์ฉันสักครั้งนะคะ”

เธอกอดแขนคะยั้นคะยอ

“ไปก็ไป” อย่างที่เธอว่า ถ้าโชคดีเจอชาวบ้าน อย่างน้อยก็มีที่หลับที่นอนอย่างอุ่นใจ เมื่อคืนนี้ร่วมรักกันเกือบสว่าง ทำให้เธอดูอ่อนเพลีย เขาเดินนำหน้าขึ้นไปบนเนินได้ยินเสียงน้ำไหล แต่ไม่แรงนัก จนได้เห็นบ้านพักหลังเล็กสร้างด้วยไม้ เสาสูงไม่ถึงเมตร หลังคาสังกะสี มีรางรองน้ำฝนลาดชันลงที่ตุ่มน้ำข้างบ้าน

โฮ่งๆ! สุนัขพันธุ์ไทยสีด่างขาวดำ เห่าพร้อมกับวิ่งเข้าใส่ผู้มาเยือนทั้งสอง 

“คุณมาร์ก!” บุษรินทร์ล่าถอยมาซ่อนด้านหลังชายหนุ่ม เจ้าหมาตัวใหญ่เห่าไม่หยุดพร้อมคำรามดุร้าย