คนที่ซ่อนตัว 10.1

 “จุ๊ๆๆ เจ้าด่าง พวกฉันไม่ได้มาร้าย”

ชายหนุ่มพูดอย่างนุ่มนวล มือหนึ่งข้างจับแขนบุษรินทร์ไม่ให้ตื่นกลัวเกินเหตุ เพราะสุนัขมักจะรังแกคนที่กลัวและวิ่งหนี มันเห่าเบาลงหลังให้ยินเสียงเขา แต่พอก้าวถอยก็กลับมาเห่าเสียงดัง วิ่งเข้ามาใกล้กว่าเดิม

“พวกคุณเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่?! ”

การปรากกฎตัวของชายวัยกลางคนแววตาขึงขังใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา ยืนจังก้าถือปืนลูกซองเล็งมามาที่เมธาวี ทำเอาบุษรินทร์เข่าแทบทรุด เกาะแขนชายหนุ่มเอาไว้แน่น เจ้าด่างเห็นเจ้าของถือปืนก็รีบวิ่งปัดหางกลับเข้าบ้านไป

“ใจเย็นก่อนนะครับ เรือผมเกิดอุบัติเหตุ ทำให้เราติดเกาะที่นี่ตั้งแต่เมื่อวาน เลยลองเดินขึ้นมาเผื่อจะมีแอ่งน้ำจืดบนนี้”

ชายผู้นั้นมองสำรวจทั้งสอง ดูจากสภาพชุดที่สวม ไม่มีรองเท้าใส่ และท่าทางหวาดกลัวของหญิงสาวแล้วน่าเชื่อได้ว่าทั้งคู่ไม่ได้มาร้าย และประสบเหตุเรือล่มจริง 

“อย่าไปยิงเขานะพี่ทอง” เสียงหญิงวัยเดียวกันกับเจ้าของบ้านร้องห้ามสามีเป็นภาษาใต้ นางเดินออกมาหลังแน่ใจว่าผู้มาเยือนไม่ใช่คนร้าย นายทองจึงยอมลดปืนลง แต่ก็ไล่อย่างไม่ไยดี 

“งั้น พวกคุณก็กลับลงไปซะ”

“พี่ไล่เขาไปไหน เขาก็บอกอยู่ว่าเรือล่มติดเกาะ แล้วนี่ก็มีผู้หญิงด้วย” นางเพียงเอ็ดสามีเบาๆ 

“ไม่ไล่แล้วจะให้นอนไหน อีกห้องหนูตาพักอยู่”

“เอาเต็นท์พี่มากางให้เขาก่อนก็ยังดี ก็รู้อยู่ว่าในป่าไม่ปลอดภัย ไม่ถูกงูกัดตายก็บุญแล้ว มาๆ เข้าบ้านก่อน” สองหนุ่มสาวมองหน้ากัน เมธาวีพยักหน้าเป็นอันว่าเขาตกลงจะพาเธอเข้าไปในบ้าน ที่เรียกว่าขนำน่าจะถูกกว่า มีห้องเล็กๆ เพียงห้องเดียว พื้นบ้านเป็นแผ่นไม้ไม่เรียบนัก มีมุ้งสี่สายถูกม้วนเก็บไว้ข้างฝา 

“กินน้ำกินท่าก่อน” นางเพียงตักน้ำจากกระติกน้ำพลาสติกมาส่งให้ทั้งสอง เมธาวีรับมาดื่มก่อน เขาถือไว้ในมือสักพัก รู้สึกปลอดภัยจึงยื่นแก้วน้ำส่งให้บุษรินทร์ ถือเป็นครั้งแรกของการได้ดื่มน้ำจืดซึ่งต่างจากน้ำมะพร้าวที่ยิ่งกินยิ่งกระหายมากกว่า

“ขอบคุณน้าทั้งสองมากนะครับ ผมไม่คิดว่าจะมีคนอยู่บนเกาะ เพราะมันไม่มีชุมชน และไม่มีเรือด้วย” 

อยากบอกว่าทางเข้าจากชายหาดก็ไม่มียังไงผัวเมียคู่นี้ก็ดูไม่ชอบมาพากล ฝ่ายหญิงจะพูดอะไรก็ถูกสายตากำราบจากนายทองก่อน ชายหนุ่มยังไม่ยอมแสดงตัวว่าเขาเป็นใคร

“ไม่มีหรอก ฉันอยู่กันสองผัวเมียกับลูกสะใภ้ ลูกชายไปทำงานบนฝั่ง เอาอาหารมาตุนให้เดือนละสองครั้ง เราไม่ได้ออกไปหาปูหาปลาหรอก มีแต่ผัวฉันนี่แหละที่ไปล่าสัตว์บ้าง ว่าแต่ทั้งสองคนเป็นใครมาจากไหนล่ะ”

“เราเป็นนักท่องเที่ยว พอดีเรือที่ขับออกมาเที่ยวคืนก่อนถูกพายุฝนพลิกคว่ำ ผมกับ‘เมีย’ลอยคอกลางทะเล โชคดีที่คลื่นพัดเข้าฝั่ง ผมชื่อมาร์ก ส่วนเมียชื่อบุษครับ” 

เมธาวีอ้างตัวเป็นนักท่องเที่ยว ซึ่งน่าเชื่อถือเพราะหน้าตาลูกครึ่ง แต่ที่บอกว่าเธอเป็น‘เมีย’นี่สิ เขาพูดออกมาเต็มปากเต็มคำ หากเธอถูกยกย่องให้เป็นเมียเขาจริงก็ว่าไปอย่าง

“มีคนอยู่อีกหรือคะ? ” บุษรินทร์ถามพลางมองรอบๆ บ้าน ถ้ามีคนอยู่อีกทำไม่ไม่ออกมาดูว่ามีแขกคนมา 

“สะใภ้ฉันชื่อตา นอนอยู่ในห้อง หนูน่าจะใส่ชุดด้วยกันได้ เดี๋ยวน้าไปขอยืมชุดเขาให้” 

นางเพียงลุกขึ้นไปเคาะประตูเรียกหญิงผู้อยู่ในห้อง

“ตาๆ แม่ยืมเสื้อผ้าให้น้องเขาใส่หน่อย”

“ใครมาหรือคะ? ”

คนในห้องแง้มประตูชะโงกหน้ามาถามนางเพียง

“สองคนนี้ เขาเรือล่มติดเกาะมาสองวันแล้ว” ฟังคำบอกเล่าอาริตาก็ปรายตามาที่คนทั้งสอง เธอถึงกับผงะ รีบงับประตูปิดไว้

‘คุณมาร์ก บุษรินทร์’ “อาริตา!” 

บุษรินทร์อุทานออกมาเธอจำได้ดี เพราะเคยร่วมงานกันมาก่อน ส่วนเมธาวีแค่รู้สึกคุ้นหน้าแต่เห็นแวบเดียวเขาดูไม่ออก 

“อาริตาเหรอ คนเดียวกันใช่ไหม?! ” เมธาวีถามเสียงดังก่อนจะลุกขึ้นยืน  นายทองยกปืนจ่อศีรษะเขาทันที

“เฮ้ย! มึงเป็นใครกันแน่ ทำไมรู้จักกับตา”

“อย่านะคะน้า หนูเป็นพริตตี้ เคยทำงานกับพี่ตา แค่บังเอิญเจอกันเท่านั้นเอง”

“แล้วไอ้นี่เป็นใครกันแน่ ” ทองตะเบงเสียงถาม

“เคยได้ยินชื่อนายหัวเมธีไหม? ” เขาไม่ตอบแต่ถามกลับ ทองสีหน้าเลิ่กลั่ก 

“คุณเป็นอะไรกับนายหัวเมธี? ” 

“ผมชื่อมาร์ก ลูกชายนายหัวเมธี” 

คำแนะนำตัวทำให้นายทองลดปืนลงกับพื้น เขาไม่เคยลืมบุญคุณของเมธีในครั้งที่เคยช่วยเหลือชาวบ้านที่เกาะอีกฝั่ง จากการถูกนายทุนกว้านซื้อที่ดิน

“เรียกผู้หญิงในห้องมา เธอมีส่วนในการตายของพ่อผม”

“จริงหรือคะนายหัว” นางเพียงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะลูกชายพาอาริตามาอยู่กับนางในฐานะเมีย แม้จะสงสัยว่าทำไมถึงไม่เอาเมียไปอยู่ที่ทำงานด้วย แต่ลูกชายบอกเขาต้องเดินทางตลอดและงานเสี่ยงอันตราย ถึงไม่เซ้าซี้อะไร ตกลงความจริงคือยังไง อาริตาไม่ใช่เมียของปราบดาหรอกหรือ

“เรียกผู้หญิงคนนั้นออกมาหาผม” 

ช่วงไม่กี่วันมานี้บุษรินทร์ทำให้เขาลืมความเจ็บปวดเรื่องพ่อได้บ้าง แต่พอได้เจอหน้ากับผู้หญิงที่เป็นหนึ่งในตัวล่อให้เมธีเพลี่ยงพล้ำ ความโกรธแค้นก็คุกรุ่นขึ้นมาอีก

“คุณมาร์กคะ ฉันว่าค่อยๆ คุยกันดีกว่า”

“ผมจะคุยดีๆ นี่ไง เรียกผู้หญิงคนนั้นออกมา”

นางเพียงมองหน้าสามีเชิงถามว่าจะเอายังไงดี

“เพียงไปเรียกตามาถามให้รู้เรื่อง เร็วสิ! ”

นางเพียงเคาะประตูเรียกสักพักอาริตาจึงยอมเปิดออกมาพร้อมกับน้ำตานองหน้า

“คุณมาร์ก” เธอเรียกเขาอย่างหวาดกลัว

“ฉันตามหาเธอมานาน ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอโดยไม่ตั้งใจแบบนี้” น้ำเสียงของชายหนุ่มเคร่งขรึมเหมือนพยายามสกัดกั้นความรู้สึกอาฆาตแค้น อาริตาน้ำตาคลอหน่วยเพราะจับความรู้สึกของเขาได้

“คุณมาร์กคงคิดว่าฉันหนีความผิดสินะคะ”

“จะบอกว่าไม่ได้หนีเหรอ แล้วที่มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่คืออะไร?!”

เขาตะคอกถามเสียงดัง จนบุษรินทร์ขยับเข้ามาเกาะแขนเอาไว้ เป็นเชิงขอให้ใจเย็น แววตาแข็งกร้าวของเขาจึงค่อยๆ ผ่อนลง แต่ยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึมเช่นเดิม

“คุณมาร์กฟังฉันก่อนเถอะค่ะ ฉันสัญญาจะพูดความจริงทุกอย่าง ฉันไม่ได้หนีคุณไม่ได้หนีความผิดจริงๆ นะคะ ฉันถูกกำจัดแต่ไม่ตายต่างหาก”

“ถูกกำจัดยังไง? ”

“พี่ตาช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดเลยนะคะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง”