บทที่ 52 เส้นทางที่ไม่ปรากฏบนแผนที่

หมอกเหนือแนวเขาด้านตะวันออกยังคงปกคลุมยอดไม้หนาทึบ แม้จะเข้าสู่ช่วงสายแล้วก็ตาม

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่หน้าแผนที่ป้อมมังกรทางเหนือ ขณะที่มู่ชางกำลังรายงานตำแหน่งที่เกิดความผิดปกติเมื่อคืนที่ผ่านมา จุดทั้งสามแห่งอยู่ห่างกันหลายสิบลี้ แต่มีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน คือมังกรลาดตระเวนทุกตนต่างรู้สึกว่าระยะทางบนเส้นทางเดิมเปลี่ยนแปลงไปชั่วขณะ

“มีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?” เฟิงอ้าวเทียนถาม

“ไม่มีพะยะค่ะ แต่หน่วยลาดตระเวนสองหน่วยเดินทางกลับช้ากว่ากำหนดเกือบหนึ่งชั่วยาม ทั้งที่พวกเขายืนยันว่าไม่ได้ออกนอกเส้นทาง”

“แล้วหลักเขต?”

“ยังอยู่ครบทุกหลัก แต่พลังที่ใช้ระบุตำแหน่งกลับสั่นไหวเป็นระยะ”

เฟิงอ้าวเทียนก้มมองแผนที่ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

หากเป็นเพียงพลังคุ้มกันอ่อนกำลัง เขาสามารถส่งผู้เชี่ยวชาญไปซ่อมแซมได้ แต่ถ้าระยะทางภายในพื้นที่เปลี่ยนแปลงจริง การซ่อมแซมโดยไม่เข้าใจสาเหตุอาจทำให้เส้นทางเสียหายหนักกว่าเดิม

“เตรียมคนเพียงพอสำหรับการสำรวจหนึ่งวัน เราจะไม่เข้าไปลึกกว่าหลักเขตชั้นนอก”

“กระหม่อมจะจัดกำลังให้พร้อม”

มู่ชางรับคำสั่ง ก่อนเหลือบมองหญิงสาวที่ยืนอ่านบันทึกอยู่ใกล้หน้าต่าง

“แม่นางหลินจะร่วมเดินทางด้วยหรือ?”

หลินซีเหยาวางบันทึกลง

“ข้าจะไปค่ะ เมื่อคืนแผ่นศิลาตอบสนองต่อพลังของข้า หากมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงอีก อย่างน้อยข้าอาจช่วยแยกแยะได้ว่าเป็นพลังชนิดใด”

มู่ชางพยักหน้า แม้จะยังเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้คัดค้าน

เฟิงอ้าวเทียนหันมามองนาง

“เตรียมเสื้อคลุมให้หนาพอ ทางด้านตะวันออกมีหมอกเย็นกว่าบริเวณอื่น”

“ข้าทราบค่ะ”

“แล้วอย่าลืมพกยาฟื้นพลังด้วย”

หลินซีเหยาหรี่ตามองเขาเล็กน้อย

“พระองค์กำลังเตรียมตัวไปสำรวจเส้นทาง หรือกำลังเตรียมสัมภาระให้ข้ากันแน่?”

มู่ชางก้มหน้าทันที ราวกับไม่ต้องการรับรู้บทสนทนานี้

เฟิงอ้าวเทียนกลับตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

“ทั้งสองอย่าง”

“ข้าดูแลตัวเองได้ค่ะ”

“ข้ารู้ แต่การดูแลตัวเองไม่ได้หมายความว่าต้องปฏิเสธความช่วยเหลือทุกครั้ง”

หลินซีเหยาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง ๆ

“เช่นนั้นข้าจะรับยาไว้ แต่พระองค์ก็ต้องพกยาของตัวเองด้วย”

“ตกลง”

มู่ชางฟังแล้วรู้สึกว่าการเตรียมกำลังออกสำรวจครั้งนี้คงไม่ได้มีเพียงเรื่องเส้นทางให้ต้องระวังเท่านั้น

เมื่อขบวนเดินทางออกจากป้อม ทุกคนมุ่งหน้าไปยังแนวเขาด้านตะวันออกตามเส้นทางที่บันทึกไว้ในแผนที่

หลงเยี่ยร่วมเดินทางมาด้วย โดยพกเกล็ดมังกรสีแดงไว้ในกระเป๋าด้านในเสื้อ เขาไม่ได้รับหน้าที่ใช้พลังเพลิงทดสอบสิ่งใด เพียงได้รับอนุญาตให้สังเกตความเปลี่ยนแปลง หากเกล็ดตอบสนองก็ให้รายงานทันที

ส่วนอวิ๋นฮุยยังคงพักรักษาตัวที่ป้อม เนื่องจากปีกซ้ายยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ ก่อนออกเดินทาง มันใช้กรงเล็บวาดเส้นสามเส้นลงบนพื้น พร้อมทำเครื่องหมายตรงจุดที่เส้นสีเทาเบี่ยงออกจากเส้นสีเงิน

หลินซีเหยาจดจำตำแหน่งนั้นไว้

นางไม่แน่ใจว่าอวิ๋นฮุยต้องการเตือนเรื่องใด แต่ท่าทางของมันแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเส้นทางที่กำลังจะไปสำรวจอาจไม่ใช่เส้นทางธรรมดา

หลังเดินทางได้ประมาณครึ่งชั่วยาม ขบวนก็มาถึงหลักเขตหินที่ตั้งอยู่ริมป่า

เฟิงอ้าวเทียนยกมือให้ทุกคนหยุด

“ตรวจสอบบริเวณโดยรอบก่อน”

ทหารมังกรกระจายกำลังออกไปอย่างระมัดระวัง มู่ชางเดินไปตรวจหลักเขต ส่วนหลงเยี่ยสังเกตเกล็ดมังกรในมือ

ทุกอย่างดูปกติในตอนแรก

กระทั่งหลินซีเหยาสังเกตเห็นใบไม้แห้งใบหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศโดยไม่ตกลงสู่พื้น

นางยกมือขึ้นห้ามคนที่กำลังจะเดินผ่าน

“อย่าเพิ่งเข้าไปค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนหันกลับมาทันที

“พบอะไร?”

นางชี้ไปยังใบไม้ใบนั้น

“ดูเหมือนพื้นที่ตรงนั้นจะมีบางอย่างผิดปกติ”

เฟิงอ้าวเทียนปล่อยพลังสีดำทองออกไปเพียงเล็กน้อย พลังมังกรเคลื่อนผ่านพื้นดิน แต่แทนที่จะไหลไปตามแนวเขา กลับวกกลับมาหาเขาเหมือนถูกเส้นทางที่มองไม่เห็นบิดทิศทาง

เขาหรี่ตาลง

“ไม่ใช่ม่านพลังธรรมดา”

มู่ชางเข้ามาสมทบหลังตรวจสอบหลักเขตเสร็จ

“หลักเขตยังทำงานอยู่ แต่พลังที่เชื่อมระหว่างหลักเขตแต่ละต้นกลับไม่ต่อเนื่องพะยะค่ะ”

“แสดงว่ามีช่องว่างเกิดขึ้นระหว่างเส้นทาง” หลินซีเหยากล่าว

“หรือมีเส้นทางอื่นแทรกอยู่” เฟิงอ้าวเทียนเสริม

ไม่มีใครรีบร้อนเดินเข้าไป พวกเขาเริ่มวางเครื่องหมายไว้ตามตำแหน่งที่ตรวจสอบแล้ว และใช้เชือกพลังมังกรเชื่อมต่อระหว่างกัน เพื่อให้สามารถย้อนกลับได้หากระยะทางเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง

หลงเยี่ยก้มมองพื้น ก่อนหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาวางขวางเส้นทางข้างหน้า

กิ่งไม้ตกลงพื้นตามปกติ

แต่เมื่อเขาเดินถอยกลับไปสามก้าว กิ่งไม้กลับปรากฏอยู่ด้านหลังเขา ทั้งที่ไม่มีใครเคลื่อนย้ายมัน

“นี่มัน...” หลงเยี่ยขมวดคิ้ว

“อย่าเพิ่งลองซ้ำ” เฟิงอ้าวเทียนสั่ง “เรารู้แล้วว่าพื้นที่นี้มีความผิดปกติ ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเพื่อยืนยันสิ่งเดิม”

หลงเยี่ยพยักหน้าและถอยกลับเข้ามาในเขตปลอดภัย

หลินซีเหยาหลับตาลงชั่วครู่ นางไม่ได้พยายามส่งพลังเข้าไปในพื้นที่ แต่ใช้พลังเงินเพียงเล็กน้อยสัมผัสความเคลื่อนไหวรอบตัว

ไม่นานนัก นางก็พบว่าความผิดปกตินี้ไม่ได้เกิดจากพลังที่กำลังโจมตีพวกเขา

มันเหมือนพื้นที่สองแห่งกำลังซ้อนทับกัน โดยมีบางช่วงที่เส้นทางเชื่อมต่อกันไม่สมบูรณ์

“ข้าคิดว่าเราไม่ควรพยายามทำลายมันค่ะ” นางกล่าว “หากสิ่งที่เห็นเป็นเส้นทางสองสายซ้อนกัน การทำลายม่านพลังอาจทำให้ทั้งสองเส้นทางเสียหายพร้อมกัน”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“เช่นนั้นเราจะหาวิธีแยกเส้นทางออกจากกัน โดยไม่ทำลายสิ่งใดก่อน”

เขาหันไปสั่งทหารให้ถอยกลับไปยังหลักเขตต้นทาง เหลือเพียงตนเอง หลินซีเหยา มู่ชาง และหลงเยี่ยอยู่ในบริเวณนั้น

พวกเขาต้องการข้อมูลเพิ่มเติม แต่จะไม่แลกข้อมูลนั้นด้วยความเสี่ยงที่ไม่จำเป็น

หลินซีเหยาค่อย ๆ เดินไปยังตำแหน่งที่ใบไม้ลอยค้างอยู่ นางหยุดห่างจากมันหลายก้าว ก่อนยกมือขึ้นเหนือพื้น

ประกายเงินบาง ๆ ปรากฏขึ้นรอบปลายนิ้ว

คราวนี้นางไม่ได้ส่งพลังเข้าไปในม่านพลัง แต่ปล่อยให้ประกายเงินลอยอยู่กับที่ เพื่อสังเกตว่ามันจะเคลื่อนที่ไปในทิศทางใด

ประกายเงินแบ่งออกเป็นสองสาย

สายหนึ่งเคลื่อนไปทางหลักเขตที่พวกเขาเดินผ่านมา ส่วนอีกสายกลับทอดยาวเข้าไปในหมอกหนาทึบทางด้านขวา

หลินซีเหยาลืมตาขึ้นทันที

“มีเส้นทางที่สองอยู่จริง ๆ”

เฟิงอ้าวเทียนมองตามทิศทางนั้น

“เส้นทางนี้มีอยู่ในแผนที่หรือไม่?”

มู่ชางหยิบแผนที่ออกมาตรวจสอบ ก่อนส่ายหน้า

“ไม่มีพะยะค่ะ บริเวณนั้นถูกระบุว่าเป็นหน้าผาหินต่อเนื่อง ไม่มีทางผ่าน”

หลงเยี่ยล้วงเกล็ดมังกรสีแดงออกมา

เกล็ดไม่ได้ปลดปล่อยเปลวไฟ แต่มีเส้นสีเงินบาง ๆ ปรากฏอยู่ตรงขอบอีกครั้ง

“มันกำลังตอบสนองต่อเส้นทางนั้น” เขาบอก “แต่ข้าไม่รู้ว่ามันกำลังเตือนหรือเพียงรับรู้ถึงพลังบางอย่าง”

“เราไม่จำเป็นต้องสรุปตอนนี้” หลินซีเหยาตอบ “เก็บเกล็ดไว้ก่อน อย่าใช้พลังของเจ้าเรียกการตอบสนองจากมัน”

หลงเยี่ยทำตามโดยไม่โต้แย้ง

เฟิงอ้าวเทียนมองเส้นทางในหมอกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจให้ทุกคนถอยกลับไปยังจุดปลอดภัย แล้วใช้เวลาบันทึกตำแหน่งและความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดอย่างละเอียด

พวกเขายังไม่เข้าไปในเส้นทางที่ไม่ปรากฏบนแผนที่ เพราะไม่มีข้อมูลว่ามันจะนำไปสู่ที่ใด และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทางนั้นเปิดอยู่ตลอดเวลาหรือเพียงปรากฏขึ้นชั่วคราว

ก่อนกลับ หลินซีเหยาหันไปมองหมอกอีกครั้ง

ชั่วขณะหนึ่ง นางรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังม่านสีขาว แต่เมื่อเพ่งมองกลับไม่พบสิ่งใด

นางไม่ได้บอกใคร เพราะยังไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนั้นเกิดจากพลังของพื้นที่ หรือเป็นเพียงผลจากการสัมผัสม่านพลังนานเกินไป

สิ่งที่นางมั่นใจมีเพียงข้อเดียว

เส้นทางแห่งนี้ไม่ได้พังทลายทั้งหมด

มันกำลังเปลี่ยนแปลง

และการเปลี่ยนแปลงนั้นอาจมีเหตุผลของมันเอง

ขากลับถึงป้อมมังกรทางเหนือ อวิ๋นฮุยรออยู่ในลานด้านใน มันรีบเดินเข้ามาหาเฟิงอ้าวเทียน ก่อนมองไปยังหลินซีเหยาและเกล็ดมังกรสีแดงในมือของหลงเยี่ย

หลินซีเหยาวาดภาพเส้นทางสองสายลงบนกระดานไม้ แล้วทำเครื่องหมายบริเวณที่พบความผิดปกติ

อวิ๋นฮุยจ้องภาพนั้นอยู่นาน

จากนั้นมันใช้กรงเล็บแตะเส้นทางที่สอง ก่อนเลื่อนลงไปยังตำแหน่งซึ่งอยู่เหนือแนวเขาทางเหนือของป้อม

เฟิงอ้าวเทียนมองตามการเคลื่อนไหวของมัน

“เจ้ากำลังบอกว่าเส้นทางนี้ไม่ได้สิ้นสุดที่หน้าผา แต่เชื่อมต่อไปยังอีกบริเวณหนึ่งหรือ?”

อวิ๋นฮุยพยักหน้า

มันพยายามขยับปีกซ้ายเล็กน้อย ทว่าความเจ็บปวดยังคงทำให้มันต้องหยุด

หลินซีเหยารีบประคองมันให้นั่งลง

“ไม่ต้องฝืนค่ะ เราเข้าใจแล้วว่าเจ้าอยากบอกอะไร ที่เหลือเราจะตรวจสอบต่อเอง”

อวิ๋นฮุยเงยหน้ามองนาง ก่อนผ่อนคลายลง

เฟิงอ้าวเทียนยืนมองแผนที่ที่เพิ่งวาดเสร็จ ความผิดปกติของเส้นทางเริ่มเชื่อมโยงกันเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้น แต่ก็ยังไม่มีคำตอบว่าใครหรือสิ่งใดเป็นต้นเหตุ

เขาหันไปหามู่ชาง

“เพิ่มแนวลาดตระเวนรอบเขตชั้นนอก แต่ห้ามให้ผู้ใดเข้าไปในเส้นทางที่ไม่ปรากฏบนแผนที่จนกว่าจะมีคำสั่งใหม่”

“รับคำสั่งพะยะค่ะ”

จากนั้นเฟิงอ้าวเทียนจึงหันกลับมาหาหลินซีเหยา

“วันนี้เจ้าทำได้ดีมาก”

นางเลิกคิ้ว

“พระองค์ชมข้าหรือคะ?”

“หรือเจ้าอยากให้ข้าตำหนิ?”

หลินซีเหยาหลุดหัวเราะ

“ไม่ค่ะ ข้าเพียงไม่ค่อยได้ยินพระองค์ชมใครตรง ๆ”

“เช่นนั้นต่อไปเจ้าคงต้องฟังให้ชิน”

นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าจะพยายามชินค่ะ”

ท่ามกลางปัญหาที่ยังไม่มีคำตอบ ทั้งคู่กลับรู้สึกได้ว่าพวกเขาเริ่มเข้าใจกันมากขึ้น ไม่ใช่เพราะพลังของทั้งสองตอบสนองต่อกัน แต่เพราะต่างฝ่ายต่างเรียนรู้ที่จะเชื่อใจการตัดสินใจของอีกคน

คืนนั้น รายงานจากแนวเขาด้านตะวันออกถูกจัดเก็บไว้ในห้องทำงานของเฟิงอ้าวเทียน พร้อมแผนที่เส้นทางที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

ไม่มีใครออกคำสั่งให้เปิดเส้นทาง

ไม่มีใครถูกบังคับให้เดินเข้าไป

แต่ทุกคนรู้แล้วว่า พวกเขาไม่อาจมองข้ามมันได้อีกต่อไป

และในเวลาเดียวกัน ณ หุบเขาที่ถูกหมอกปกคลุม เส้นสีเทาบนแผ่นหินเก่าแก่ค่อย ๆ สว่างขึ้น

รอยแตกสีแดงไม่ได้ขยายตัวเหมือนก่อนหน้า

กลับมีเส้นบาง ๆ ปรากฏขึ้นข้างรอยแตกนั้น ราวกับมีเส้นทางใหม่กำลังค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากสิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่

เสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากอีกฟากของม่านพลัง

“พวกเขาพบทางแล้ว”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

ก่อนที่เสียงเดิมจะกล่าวต่อ

“แต่ยังไม่ใช่ทางที่ข้ารอคอย”