บทที่ 61 บัลลังก์มังกรเรียกหา

ประกายสีทองที่พุ่งออกจากหุบเขาลอยผ่านท้องฟ้าราวกับดาวตก ก่อนแยกตัวเป็นเส้นแสงหลายสายที่มุ่งไปยังทิศทางเดียวกัน เฟิงอ้าวเทียนยืนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านแก่นพลังมังกรของเขา ราวกับมีบางสิ่งกำลังเรียกหาเลือดเนื้อของตนเองจากดินแดนอันห่างไกล

หลินซีเหยาสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเขา

“เจ้าได้ยินเสียงอะไรหรือ”

“ไม่ใช่เสียง แต่เป็นแรงเรียกจากสายเลือด”

เฟิงอ้าวเทียนยกมือแตะบริเวณเหนือหัวใจ ลวดลายสีแดงใต้เกล็ดทองเต้นเป็นจังหวะช้า ๆ

“มันมาจากทางตะวันออกเฉียงเหนือ และดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับอาณาจักรเฟิงหลง”

อวิ๋นจงได้ยินดังนั้นก็รีบเปิดแผนที่โบราณ เขากวาดตามองเส้นทางอยู่หลายครั้ง ก่อนหยุดนิ้วลงตรงบริเวณใจกลางอาณาจักร

“หากทิศทางไม่ผิดพลาด จุดที่สายเลือดตอบสนองอาจเป็นนครหลวง”

มู่ชางขมวดคิ้ว

“แต่เหตุใดพลังจึงเพิ่งปรากฏหลังจากผนึกใต้ภูเขาสั่นสะเทือน หรือมีสิ่งใดในนครหลวงเกี่ยวข้องกับมังกรดำ”

“ข้ายังตอบไม่ได้”

อวิ๋นจงกล่าวตามตรง

“แต่มีบันทึกเก่าชิ้นหนึ่งกล่าวถึงสถานที่ที่เรียกว่าแท่นบัลลังก์มังกร เป็นสถานที่ซึ่งจักรพรรดิองค์แรกใช้ประกอบพิธีรับรองสายเลือดของราชวงศ์ หลังจากนั้นแท่นดังกล่าวก็ถูกปิดตายและไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าไปอีก”

หลินซีเหยาหันมองเฟิงอ้าวเทียน

“ถ้าแท่นนั้นตอบสนองต่อสายเลือดของเจ้า เราอาจพบคำตอบเกี่ยวกับพลังสีแดงได้”

“หรืออาจพบอันตรายที่เรายังไม่เข้าใจ”

เฟิงอ้าวเทียนกล่าว

“แต่ไม่ว่าอย่างไร เราต้องไปดูด้วยตาตัวเอง”

ซูเหวินเก็บอุปกรณ์ที่เหลือ ขณะที่มู่ชางตรวจสอบอาวุธก่อนออกเดินทาง ทุกคนรู้ดีว่าหลังเหตุการณ์ในหุบเขา สถานการณ์ย่อมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

พวกเขามุ่งหน้าไปตามเส้นทางสู่เมืองใหญ่ ระหว่างทาง เฟิงอ้าวเทียนพยายามควบคุมพลังทั้งสองสายตามที่ได้เรียนรู้ แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ทิศทางของนครหลวง ลวดลายสีแดงเหนือหัวใจก็จะส่องประกายแรงขึ้น

เมื่อเดินทางผ่านสันเขาสุดท้าย กำแพงเมืองสูงตระหง่านก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ธงมังกรทองโบกสะบัดเหนือหอคอย ทว่าบรรยากาศรอบเมืองกลับผิดปกติ ทหารจำนวนมากประจำการอยู่บนกำแพง ประตูเมืองปิดสนิท และม่านแสงสีทองจาง ๆ ปกคลุมพื้นที่เหนือกำแพงเป็นวงกว้าง

มู่ชางชะลอฝีเท้า

“นครหลวงกำลังป้องกันบางสิ่ง”

อวิ๋นจงยกแผ่นหยกขึ้นตรวจสอบ แสงบนผิวหยกกะพริบถี่ขึ้นทันทีที่หันไปทางเมือง

“ไม่ใช่เพียงการป้องกันจากศัตรูภายนอก ม่านแสงนี้มีรูปแบบเดียวกับพลังที่เราเห็นในหุบเขา เพียงแต่มีพลังมังกรทองเป็นแกนกลาง”

เฟิงอ้าวเทียนรู้สึกได้เช่นกัน พลังในร่างของเขาตอบรับกับม่านแสงจนเกิดเสียงสั่นสะเทือนเบา ๆ ภายในอก

ก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้าใกล้ ประตูเมืองก็เปิดออกอย่างกะทันหัน

ทหารในชุดเกราะสีทองเดินออกมาเป็นสองแถว ตามด้วยชายวัยกลางคนในชุดคลุมปักลายมังกร เขามีท่าทางสุขุม แต่แววตาแฝงความเร่งรีบอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อชายผู้นั้นมองเห็นเฟิงอ้าวเทียน เขาก็หยุดเดินทันที

“ท่านคือเฟิงอ้าวเทียนใช่หรือไม่”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ตอบในทันที

“ท่านเป็นใคร และเหตุใดจึงรู้จักชื่อข้า”

ชายวัยกลางคนประสานมือคำนับ

“ข้าชื่อหลัวจิ้ง เป็นผู้ดูแลหอพิทักษ์ราชวงศ์ ข้าได้รับคำสั่งให้ออกมาตามหาผู้ที่มีสายเลือดมังกรตอบสนองต่อแท่นบัลลังก์”

เขาเงยหน้าขึ้นมองเฟิงอ้าวเทียนอีกครั้ง

“เมื่อครู่แท่นบัลลังก์มังกรส่องแสงขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี และแสงนั้นกำลังเรียกหาท่าน”

คำพูดดังกล่าวทำให้ทุกคนหันมองหน้ากัน

หลินซีเหยาก้าวมาข้างหน้า

“มีใครเข้าไปใกล้แท่นบัลลังก์ก่อนเกิดเหตุการณ์หรือไม่”

หลัวจิ้งส่ายหน้า

“แท่นถูกปิดอยู่ภายในเขตพระราชฐาน ไม่มีผู้ใดเข้าไปได้ แต่หลังจากแสงปรากฏ พื้นพระราชฐานก็เริ่มสั่นสะเทือนและมีเสียงคำรามดังออกมาจากใต้ดิน”

เฟิงอ้าวเทียนกำมือแน่น เสียงคำรามที่ชายผู้นี้กล่าวถึงทำให้เขานึกถึงมังกรดำใต้ภูเขาทันที

“มีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือไม่”

“มีทหารเฝ้าประตูห้องใต้ดินหลายคนถูกแรงกระแทกซัดจนหมดสติ แต่ยังไม่มีผู้เสียชีวิต สิ่งที่น่ากังวลกว่านั้นคือรูปสลักมังกรทองในพระราชฐานเริ่มมีรอยร้าว และไม่มีใครสามารถเข้าใกล้แท่นได้โดยไม่ถูกพลังผลักออกมา”

หลินซีเหยาหันมองเฟิงอ้าวเทียน

“ดูเหมือนว่าเราจะไม่มีเวลาพัก”

เขาพยักหน้า

“นำทางไป”

หลัวจิ้งพาพวกเขาผ่านประตูเมืองและมุ่งตรงสู่เขตพระราชฐาน ระหว่างทาง เฟิงอ้าวเทียนสังเกตเห็นทหารจำนวนมากกำลังช่วยกันอพยพผู้คนออกจากอาคารใกล้กำแพงชั้นใน บนพื้นหินมีรอยแตกร้าวเป็นเส้นยาว และบางจุดมีแสงสีทองลอดออกมาจากใต้ดิน

ยิ่งเข้าใกล้พระราชฐาน พลังในร่างของเขาก็ยิ่งตอบสนองรุนแรงขึ้น

ทันใดนั้น เสียงระฆังดังขึ้นจากหอคอยกลางเมืองสามครั้งติดกัน

เหล่าทหารหยุดชะงักพร้อมกัน ก่อนคุกเข่าลงกับพื้นราวกับได้รับคำสั่งที่มองไม่เห็น

หลัวจิ้งหน้าซีดลง

“ระฆังบัลลังก์...มันดังขึ้นเองอีกแล้ว”

เสียงระฆังครั้งที่สี่ดังตามมา

แรงกดดันมหาศาลแผ่จากใจกลางพระราชฐาน พื้นดินใต้เท้าของเฟิงอ้าวเทียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ลวดลายสีแดงเหนือหัวใจของเขาส่องประกายจนทะลุผ่านเสื้อผ้า ขณะที่เกล็ดสีทองตามแขนปรากฏขึ้นทีละชิ้น

ทหารบางคนเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

“มังกร!”

เงามังกรทองขนาดมหึมาปรากฏเหนือพระราชฐาน ลำตัวของมันทอดยาวข้ามหลังคาตำหนัก แต่แทนที่จะมีรูปร่างสมบูรณ์ เงานั้นกลับขาดหายไปตรงกลางอก ราวกับแก่นพลังส่วนสำคัญถูกดึงออกไป

เฟิงอ้าวเทียนรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก เขาทรุดลงเล็กน้อย หลินซีเหยารีบจับแขนของเขาไว้

“อ้าวเทียน!”

“ข้าไม่เป็นไร”

เขาฝืนยืนขึ้น ดวงตาจับจ้องเงามังกรเหนือพระราชฐาน

“มันไม่ได้เรียกข้าเพียงเพื่อเปิดแท่นบัลลังก์”

เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเศร้าสร้อยที่แฝงอยู่ในพลังนั้น คล้ายกับเสียงสะท้อนจากสิ่งมีชีวิตที่สูญเสียส่วนหนึ่งของตัวเองไปนานแสนนาน

เงามังกรทองก้มศีรษะลงมองเขา ก่อนส่งเสียงที่ดังสะท้อนเข้าไปในจิตใจ

“ทายาท...จงนำหัวใจที่หายไปกลับคืนสู่บัลลังก์”

เสียงนั้นทำให้ลวดลายสีแดงบนหน้าอกของเฟิงอ้าวเทียนสว่างวาบ

ในเวลาเดียวกัน เสียงคำรามอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากใต้พระราชฐาน

เงามังกรดำปรากฏเพียงชั่วขณะบนพื้นหิน ก่อนพุ่งผ่านรอยแตกร้าวลงสู่ส่วนลึกของพระราชวัง

แสงสีทองเหนือเมืองสั่นไหวอย่างรุนแรง

หลัวจิ้งตะโกนสั่งให้ทหารถอยออกจากบริเวณนั้น ขณะที่อวิ๋นจงรีบตรวจสอบแผ่นหยก แต่สัญลักษณ์ทั้งหมดบนผิวหยกกลับดับลงพร้อมกัน

“พลังจากใต้ดินกำลังแทรกเข้าไปในแท่นบัลลังก์!”

อวิ๋นจงร้องเตือน

“ถ้ามันยึดแกนกลางได้ ม่านป้องกันของนครหลวงจะพังลงทั้งหมด!”

เฟิงอ้าวเทียนหันไปหาหลินซีเหยา

“เราต้องลงไปที่แท่นบัลลังก์”

นางพยักหน้าโดยไม่ลังเล

“ข้าจะไปกับเจ้า แต่เราต้องหาทางแยกพลังที่กำลังแทรกเข้ามาออกจากแกนกลางก่อน ไม่เช่นนั้นเจ้าอาจถูกดึงเข้าไปในพลังของมังกรดำอีกครั้ง”

“ข้าจะไม่ปล่อยให้มันควบคุมข้า”

เฟิงอ้าวเทียนมองแสงสีทองที่กำลังริบหรี่เหนือพระราชฐาน

“และข้าจะไม่ยอมให้มันใช้หัวใจของมังกรทองทำลายเมืองนี้”

ทั้งสองเร่งฝีเท้าตามหลัวจิ้งไปยังทางลงใต้ดิน เบื้องหลังพวกเขา เสียงระฆังบัลลังก์ดังขึ้นเป็นครั้งที่ห้า

คราวนี้เสียงระฆังไม่ได้ดังก้องอยู่เพียงในนครหลวง

มันแผ่ขยายไปทั่วอาณาจักรเฟิงหลง

ไกลออกไปตามแนวเทือกเขา มังกรทองที่สลักอยู่บนยอดวิหารโบราณเริ่มขยับปีก ส่วนรูปสลักมังกรตามป้อมปราการเก่าแก่ก็ปรากฏรอยแสงสีแดงขึ้นพร้อมกัน

เหนือบัลลังก์ใต้ดิน เงามังกรดำค่อย ๆ เลื้อยพันรอบแท่นหิน ขณะที่แก่นแสงสีทองตรงกลางแท่นเริ่มถูกกลืนกินทีละน้อย

เสียงของมันดังขึ้นท่ามกลางความมืด

“ในที่สุด...ประตูก็เปิดออกจากอีกฟากหนึ่งแล้ว”

และคราวนี้ สิ่งที่กำลังตื่นขึ้นไม่ได้อยู่ใต้ภูเขาเพียงแห่งเดียวอีกต่อไป