บทที่ 65 ผู้ล่าจากห้วงกำเนิด

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนมาจากปลายบันได

เฟิงอ้าวเทียนหยุดเดินทันที มือข้างหนึ่งยกขึ้นขวาง

หลินซีเหยา ขณะที่พลังมังกรทองไหลคลุมแขนอีกข้างอย่างระมัดระวัง

ความมืดเบื้องหน้าขยับตัวราวกับมีชีวิต เงาขนาดใหญ่ค่อย ๆ คลานออกมาจากผนังหิน เผยร่างอสูรเกล็ดสีดำสนิทซึ่งมีเขาสามคู่ ดวงตาสีแดงเรียงอยู่บนหน้าผาก และกรงเล็บยาวราวกับดาบ

สิ่งที่ทำให้เฟิงอ้าวเทียนขมวดคิ้วไม่ใช่รูปร่างของมัน แต่เป็นรอยแผลกลางอกที่มีลักษณะคล้ายหัวใจผลึกของเขา

“นั่นไม่ใช่มังกร” หลินซีเหยากระซิบ “แต่มีพลังสายเลือดมังกรอยู่ในร่างมากกว่าสัตว์อสูรทั่วไปหลายเท่า”

อสูรเงยหน้าขึ้น สูดลมหายใจเข้าอย่างช้า ๆ ก่อนจะหันดวงตาทั้งหกมาจับจ้องเฟิงอ้าวเทียน

“ผู้สืบทอด...”

เสียงแหบพร่าดังก้องในทางเดิน

“ส่งหัวใจคืนมา”

เฟิงอ้าวเทียนก้าวออกไปข้างหน้า

“หัวใจนี้หลอมรวมกับข้าแล้ว หากเจ้าต้องการมัน จงบอกเหตุผลมา”

อสูรแสยะเขี้ยว รอยแผลกลางอกเปิดออก เผยแก่นพลังสีแดงคล้ำที่เต้นเป็นจังหวะ

“เหตุผลของผู้บุกรุก...ไม่มีความหมาย”

มันพุ่งเข้ามาโดยไม่ให้โอกาสโต้ตอบ

เฟิงอ้าวเทียนยกแขนรับกรงเล็บ เสียงปะทะดังสนั่น แรงมหาศาลผลักเขาถอยไปหลายก้าว พื้นหินใต้เท้าแตกร้าวเป็นทาง ขณะที่หลินซีเหยาอ้อมไปด้านข้างเพื่อโจมตีจุดอ่อน

นางสะบัดมือ เรียกคมพลังสีฟ้าขาวสามสายพุ่งเข้าหาข้อต่อขาหน้าของอสูร แต่ก่อนคมพลังจะถึงเป้าหมาย เกล็ดสีดำบนร่างมันกลับแยกออกเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วหมุนวนเป็นโล่

คมพลังทั้งหมดถูกเบี่ยงออก

“มันปรับตัวตามรูปแบบการโจมตี!” หลินซีเหยาตะโกน “อย่าใช้วิธีเดิมซ้ำ!”

เฟิงอ้าวเทียนหลบกรงเล็บที่ฟาดลงมา ก่อนปล่อยพลังสีทองกระแทกใส่พื้นเพื่อเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนไหวของตน เขาพุ่งผ่านใต้ลำตัวอสูรและฟาดกรงเล็บมังกรใส่รอยแผลกลางอก

ประกายทองกระจายออก แต่รอยแผลกลับดูดกลืนพลังของเขาเข้าไป

หัวใจผลึกในอกเฟิงอ้าวเทียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นจากกลางอกไปถึงปลายนิ้ว เขารีบถอนพลังกลับ ทว่ามีเส้นสีดำเส้นหนึ่งเลื้อยออกจากรอยแผลของอสูร พุ่งเข้าพันข้อมือเขาไว้แน่น

“อ้าวเทียน!”

หลินซีเหยาพุ่งเข้าหาเส้นพลัง แต่พื้นใต้เท้ากลับระเบิดขึ้นก่อน เสาหินสีดำผุดขึ้นเป็นกรงล้อมนางไว้ อักขระสีแดงสว่างวาบบนผนังกรง ขัดขวางไม่ให้นางส่งพลังออกไปด้านนอก

อสูรออกแรงกระชาก เฟิงอ้าวเทียนถูกดึงเข้าใกล้มันทีละน้อย

“หัวใจที่เจ้าครอบครอง...เป็นของต้นกำเนิด”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น เหตุใดมันจึงเลือกหลอมรวมกับข้า”

เฟิงอ้าวเทียนฝืนยกศีรษะขึ้น

“หรือเจ้าเพียงต้องการทำลายผู้ที่ถือครองมัน เพราะกลัวว่าข้าจะควบคุมพลังได้”

ดวงตาสีแดงทั้งหกหรี่ลงพร้อมกัน

อสูรคำรามแล้วกระแทกเขาลงกับพื้น แรงปะทะทำให้เลือดไหลออกจากมุมปากของเฟิงอ้าวเทียน เส้นสีดำบนข้อมือเริ่มไต่ขึ้นสู่แขน ขณะที่หัวใจผลึกถูกบีบให้เต้นผิดจังหวะ

หลินซีเหยอไม่เสียเวลาพยายามทำลายกรง นางคุกเข่าลงตรวจสอบอักขระบนพื้นอย่างรวดเร็ว เส้นพลังทุกเส้นมุ่งเข้าสู่เสาหินต้นเดียวกัน ซึ่งตั้งอยู่หลังอสูร

นางวางฝ่ามือบนพื้นและปล่อยพลังเพียงเล็กน้อยเพื่อทดสอบ

อักขระสีแดงตอบสนองทันที จากนั้นเส้นแสงก็ไหลย้อนกลับไปยังเสาหินต้นนั้น

“เจอแล้ว!”

หลินซีเหยาหยิบมีดสั้นออกมา กรีดปลายนิ้วให้เลือดหยดลงบนอักขระวงนอก แล้วใช้เลือดของตนเป็นตัวนำพลังแทนการปล่อยพลังโดยตรง

วงอักขระชั้นแรกดับลง

กรงหินสั่นสะเทือน แต่ยังไม่แตก

นางเปลี่ยนตำแหน่งมีดอย่างรวดเร็ว ตัดเส้นเชื่อมระหว่างอักขระสองจุด ทำให้พลังที่เคยไหลเข้าสู่กรงหยุดชะงัก

รอยแตกปรากฏขึ้นบนเสาหิน

“อ้าวเทียน! เส้นสีดำที่แขนเจ้าไม่ได้ยึดร่างเจ้าเพียงอย่างเดียว มันกำลังดึงหัวใจผลึกออกจากแก่นมังกรด้วย อย่าปะทะกับมันตรง ๆ!”

เฟิงอ้าวเทียนได้ยินเสียงนางชัดเจน แม้ร่างจะถูกกดติดกับพื้น เขาหยุดพยายามดึงเส้นสีดำออก แล้วหันไปควบคุมพลังทองให้ไหลเวียนรอบหัวใจผลึกแทน

เขาไม่ผลักพลังออกไปอีก แต่สร้างวงป้องกันชั้นบางไว้ภายในร่าง

เส้นสีดำที่กำลังไต่ขึ้นแขนชะงักลง

อสูรส่งเสียงคำรามอย่างไม่พอใจ ก่อนยกกรงเล็บขึ้นเตรียมแทงลงกลางอกเขา

ทันใดนั้น กรงหินที่ขังหลินซีเหยาก็ระเบิดออก

นางพุ่งออกมาพร้อมกระแสพลังสีฟ้าขาว แล้วฟันอาวุธใส่เสาหินต้นที่เป็นศูนย์กลางของอักขระ

ฉัวะ!

เสาหินขาดออกเป็นสองท่อน

เส้นสีดำบนข้อมือเฟิงอ้าวเทียนคลายตัวทันที อสูรชะงักกลางการโจมตี ดวงตาทั้งหกสั่นไหวอย่างรุนแรง

เฟิงอ้าวเทียนใช้จังหวะนั้นพลิกตัวหลบกรงเล็บ ก่อนลุกขึ้นยืนและเรียกหอกมังกรทองขึ้นมาในมือ

“ซีเหยา ถอยออกไป!”

หลินซีเหยากระโดดหลบไปด้านข้าง ขณะที่เฟิงอ้าวเทียนแทงหอกเข้าหารอยแผลกลางอกของอสูร แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ปล่อยพลังทองเข้าไปในแก่นสีแดงคล้ำ

เขาใช้ปลายหอกกดรอบขอบรอยแผล แล้วปล่อยพลังสีแดงจากหัวใจผลึกเพียงเส้นบาง ๆ เข้าไปแตะขอบแก่นพลัง

อสูรหยุดเคลื่อนไหวทันที

เสียงกรีดร้องดังออกจากลำคอของมัน ไม่ใช่เสียงของสัตว์ที่กำลังบาดเจ็บ แต่เป็นเสียงของบางสิ่งที่ถูกปลดพันธนาการจากภายใน

เกล็ดสีดำเริ่มหลุดออกทีละแผ่น เผยให้เห็นลวดลายสีเงินซึ่งซ่อนอยู่ใต้เกราะหนา เส้นพลังสีดำที่เคยยึดร่างมันค่อย ๆ แตกสลาย

“หยุดเดี๋ยวนี้!” อสูรคำราม “หากแก่นนี้เป็นอิสระ ผนึกชั้นนอกจะสูญเสียผู้เฝ้าประตู!”

หลินซีเหยาหันไปมองเสาหินที่พังลง

“ผู้เฝ้าประตูหมายถึงเจ้าใช่หรือไม่”

อสูรไม่ตอบ มันสะบัดร่างอย่างรุนแรงจนหอกมังกรทองหลุดจากมือเฟิงอ้าวเทียน แต่การเคลื่อนไหวนั้นกลับทำให้แก่นพลังสีแดงคล้ำหลุดจากการยึดเกาะของเส้นสีดำมากขึ้น

เฟิงอ้าวเทียนคว้าแก่นพลังไว้ด้วยมือเปล่า

ความร้อนแผดเผาฝ่ามือจนผิวหนังแตกร้าว เขากัดฟันอดทน แล้วใช้พลังทองสร้างวงแหวนล้อมแก่นพลัง ขณะที่หลินซีเหยาปล่อยอักขระสีฟ้าขาวเข้าประคองอีกด้าน

“ข้าจะดึงพลังที่ควบคุมเจ้าออกมา” เฟิงอ้าวเทียนกล่าว “แต่เจ้าต้องหยุดต่อต้าน”

อสูรทรุดลงกับพื้น ดวงตาสีแดงคล้ำเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเงิน

“เจ้าคิดว่าทำได้หรือ...”

“ข้าไม่ได้คิดว่ามันง่าย”

เฟิงอ้าวเทียนเพิ่มแรงประคองเพียงเล็กน้อย

“แต่ข้าจะไม่ทำลายแก่นของเจ้าเพื่อให้ตัวเองผ่านทางนี้ไปได้”

คำพูดนั้นทำให้อสูรนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนมันจะค่อย ๆ ลดกรงเล็บลง

หลินซีเหยารีบสร้างวงอักขระสามชั้นล้อมแก่นพลัง พลังสีดำถูกดึงออกมาจากรอยแผลกลางอกเป็นเส้นยาว ก่อนสลายเป็นควันและถูกวงอักขระกักไว้

เมื่อเส้นสุดท้ายหลุดออก อสูรก็ล้มลงกับพื้น

ร่างขนาดมหึมาหดเล็กลงทีละน้อย เกล็ดดำหลุดออกจนเหลือเพียงเกราะสีเงินหม่น ดวงตาทั้งหกเหลือเพียงสองดวง มันหอบหายใจอย่างหนัก ก่อนเงยหน้ามองเฟิงอ้าวเทียน

“ข้าคือผู้เฝ้าประตูชั้นแรก...ถูกคำสั่งเก่าบังคับให้กำจัดทุกคนที่เข้าใกล้แก่นต้นกำเนิด”

“ใครเป็นผู้สร้างคำสั่งนั้น” หลินซีเหยาถาม

ผู้เฝ้าประตูส่ายหน้า

“ข้าจำผู้สร้างไม่ได้ สิ่งที่เหลืออยู่ในความทรงจำมีเพียงคำสั่งให้ปกป้องแก่นพลัง และกำจัดผู้ที่นำหัวใจมังกรเข้ามา”

เฟิงอ้าวเทียนมองแก่นพลังสีแดงคล้ำในมือ มันไม่ใช่หัวใจผลึกของเขา แต่มีความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างเชื่อมโยงอยู่กับพลังในอก

“ทางข้างหน้ามีอะไร”

ผู้เฝ้าประตูยกกรงเล็บที่สั่นเทาขึ้น ชี้ไปยังประตูเหล็กสีเงินซึ่งค่อย ๆ ปรากฏหลังเสาหินที่พังลง

“ห้องต้นกำเนิดอยู่หลังประตูนั้น แต่ข้าขอเตือนเจ้า...หัวใจที่กลับคืนสู่ร่าง ไม่ได้หมายความว่าต้นกำเนิดจะยอมรับผู้สืบทอด”

มันหยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ

“เมื่อเจ้าเปิดประตู พลังทุกสายเลือดที่หลับใหลอยู่ในอาณาจักรจะตอบสนอง และผู้ที่ถือครองสายเลือดเหล่านั้นอาจสูญเสียการควบคุม”

หลินซีเหยาขมวดคิ้ว

“หากพลังตื่นขึ้นพร้อมกัน คนจำนวนมากอาจได้รับอันตราย”

“ใช่” ผู้เฝ้าประตูตอบ “และหากผู้สืบทอดไม่อาจควบคุมหัวใจมังกรได้ พลังต้นกำเนิดจะเลือกผู้ครอบครองคนใหม่ด้วยวิธีของมันเอง”

เฟิงอ้าวเทียนกำมือแน่น ความหมายของคำเตือนนั้นชัดเจน หากเขาเปิดประตูโดยไม่เตรียมพร้อม ผลกระทบอาจไม่ได้จำกัดอยู่แค่ใต้พระราชฐาน

เขาหันไปหาหลินซีเหยา

“เราต้องหาวิธีจำกัดผลกระทบก่อนเปิดประตู”

หลินซีเหยาพยักหน้า

“ข้าจะตรวจสอบอักขระรอบประตู ส่วนเจ้าควบคุมหัวใจผลึกไม่ให้ตอบสนองเกินขอบเขต หากพบว่าพลังเริ่มไหลออกไปถึงอาณาจักร เราต้องหยุดทันที”

เฟิงอ้าวเทียนเริ่มประคองพลังในอกให้สงบลง ขณะที่หลินซีเหยาเดินเข้าไปตรวจสอบลวดลายบนประตูเหล็ก

นางพบอักขระเจ็ดชั้นเรียงซ้อนกัน แต่ละชั้นเชื่อมกับเสาหินที่พวกเขาเพิ่งผ่าน หากเปิดประตูโดยทำลายอักขระทั้งหมด พลังต้นกำเนิดจะไหลออกไปอย่างไม่มีสิ่งกั้น

“ข้าเจอทางแล้ว” นางกล่าว “เราไม่จำเป็นต้องทำลายผนึกทั้งเจ็ดชั้น แค่เปิดช่องทางให้พลังของเจ้าเข้าไปถึงห้องด้านใน โดยคงชั้นนอกไว้เป็นตัวกั้น”

เฟิงอ้าวเทียนเดินมาหยุดข้างนาง

“ทำได้หรือไม่”

“ถ้าเราประสานพลังกันได้แม่นยำพอ”

ทั้งสองเริ่มลงมือ เฟิงอ้าวเทียนส่งพลังทองผ่านอักขระชั้นนอก ส่วนหลินซีเหยาควบคุมพลังสีฟ้าขาวให้ไหลตามช่องว่างระหว่างลวดลาย เพื่อแยกเส้นทางของพลังแดงออกจากวงจรหลัก

ประตูเหล็กสั่นสะเทือน เส้นแสงสีทองค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงกลาง

แต่ก่อนช่องเปิดจะสมบูรณ์ พลังสีแดงจากส่วนลึกกลับพุ่งสวนออกมา กระแทกทั้งคู่จนถอยไปคนละด้าน

หัวใจผลึกในอกเฟิงอ้าวเทียนเต้นแรงจนเขาทรุดเข่าลง

หลินซีเหยาพยายามลุกขึ้น ทว่าพื้นหินใต้เท้ากลับเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม อักขระทั้งหมดดับลงพร้อมกัน

เสียงหนึ่งดังออกมาจากหลังประตูเหล็ก

“ผู้สืบทอดหยุดผู้เฝ้าประตูได้...แต่ยังไม่ผ่านการทดสอบ”

ประตูสั่นอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำปรากฏตรงกลาง ก่อนมีกรงเล็บขนาดใหญ่แทงทะลุออกมาและฉีกประตูเหล็กให้เปิดออกครึ่งหนึ่ง

แรงกดดันที่หนักหน่วงกว่ามังกรเจ็ดเศียรหลายเท่าระเบิดออกจากด้านใน

ผู้เฝ้าประตูสีเงินเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว

“เป็นไปไม่ได้...มันไม่ควรตื่นขึ้นในเวลานี้!”

เฟิงอ้าวเทียนฝืนลุกขึ้นยืน ขณะที่หลินซีเหยาเข้ามาประคองแขนเขา ทั้งสองจ้องผ่านช่องประตูที่เปิดออก

ภายในห้องมืดสนิท มีดวงตาสีทองคู่หนึ่งลืมขึ้นเหนือแท่นหิน และเสียงคำรามต่ำก็ดังก้องไปทั่วเขตแดนต้นกำเนิด

“ในที่สุด...ข้าก็ได้กลิ่นของหัวใจที่หายไป”