บทที่ 53 รอยต่อแห่งสองโลก

“แต่ยังไม่ใช่ทางที่ข้ารอคอย”

ถ้อยคำจากอีกฟากของม่านพลังเลือนหายไปพร้อมกับหมอกที่เคลื่อนผ่านหุบเขา ไม่มีผู้ใดรู้ว่าผู้พูดเป็นใคร และไม่มีใครอาจยืนยันได้ว่าสิ่งที่กำลังตื่นขึ้นนั้นต้องการเปิดทางออก หรือกำลังรอให้ใครบางคนเดินเข้าไปหา

ภายในป้อมมังกรทางเหนือ เฟิงอ้าวเทียนกลับมานั่งอยู่หน้าแผนที่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืดสนิท แผ่นกระดาษหลายแผ่นถูกวางเรียงตามตำแหน่งที่พบความผิดปกติ แต่ละจุดเชื่อมโยงกับแนวเขาด้านตะวันออกและเส้นทางที่ไม่ปรากฏอยู่ในแผนที่เดิม

หลินซีเหยานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นางกำลังเปรียบเทียบร่องรอยพลังที่บันทึกไว้ระหว่างการสำรวจ

“ถ้าความผิดปกติเกิดจากการซ้อนทับของเส้นทางจริง จุดที่เราพบวันนี้ไม่น่าจะเป็นจุดเดียวที่ได้รับผลกระทบค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนเลื่อนแผนที่อีกแผ่นมาให้นาง

“ข้าก็คิดเช่นนั้น หลักเขตสามแห่งที่สั่นไหวอยู่ในแนวเดียวกัน แต่ระยะห่างระหว่างแต่ละแห่งไม่สอดคล้องกับระยะทางที่หน่วยลาดตระเวนรายงาน”

“แสดงว่าพื้นที่บางส่วนอาจเชื่อมต่อกันผ่านเส้นทางที่เราไม่รู้จัก”

“หรือมีเส้นทางเก่าที่ถูกปิดไว้กำลังปรากฏขึ้นอีกครั้ง”

หลินซีเหยานิ่งคิด ก่อนใช้นิ้วแตะตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่

“ถ้าเป็นเช่นนั้น เราไม่ควรรีบซ่อมหลักเขตทุกแห่งพร้อมกัน เพราะอาจเป็นการปิดเส้นทางที่กำลังพยายามเชื่อมต่อกันอยู่”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ข้าจะสั่งให้หยุดการซ่อมแซมชั่วคราว เฉพาะบริเวณที่พบความผิดปกติ ส่วนจุดอื่นยังคงตรวจสอบตามปกติ”

“ดีค่ะ อย่างน้อยเราจะไม่ทำให้สถานการณ์แย่ลงเพราะรีบร้อน”

เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง

“เจ้าดูเหนื่อยแล้ว พักก่อนเถอะ”

“ข้าจะพักเมื่ออ่านบันทึกชุดนี้เสร็จค่ะ”

“นั่นหมายความว่าเจ้าจะยังไม่พัก”

“พระองค์เองก็ยังนั่งอยู่ตรงนี้เหมือนกันไม่ใช่หรือคะ?”

เฟิงอ้าวเทียนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนปิดแผนที่ตรงหน้าตนเอง

“ก็ได้ เราจะอ่านอีกเพียงชุดเดียว”

หลินซีเหยาหัวเราะเบา ๆ

“พระองค์ควรใช้คำสั่งนี้กับตัวเองให้บ่อยขึ้นนะคะ”

“ข้าจะพิจารณา”

คำตอบนั้นทำให้นางยิ้ม ก่อนทั้งคู่จะกลับไปสนใจบันทึกตรงหน้า

แต่ความสงบในห้องทำงานอยู่ได้ไม่นาน

ประตูถูกเคาะสามครั้ง มู่ชางเดินเข้ามาพร้อมรายงานฉบับใหม่ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าตอนกลับจากการสำรวจ

“องค์ชาย มีความผิดปกติเกิดขึ้นที่ลานฝึกพะยะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนลุกขึ้นทันที

“มีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

“ไม่มีพะยะค่ะ แต่เสาหินที่ใช้กำหนดขอบเขตลานฝึกหายไปหนึ่งต้น”

หลินซีเหยาขมวดคิ้ว

“หายไป?”

“เสาหินยังอยู่ในตำแหน่งเดิมเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน แต่เมื่อทหารกลับมาตรวจอีกครั้ง ตำแหน่งนั้นกลับว่างเปล่า พวกเขาค้นทั่วบริเวณแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยการเคลื่อนย้าย”

เฟิงอ้าวเทียนหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวม

“พาเราไปดู”

ลานฝึกมังกรอยู่ทางทิศใต้ของป้อม เป็นพื้นที่เปิดกว้างที่ใช้ฝึกควบคุมพลังและทดสอบความแข็งแกร่งของทหารมังกร เสาหินแต่ละต้นฝังอยู่ในตำแหน่งที่กำหนดไว้อย่างแม่นยำ เพื่อสร้างขอบเขตป้องกันไม่ให้พลังจากการฝึกกระจายออกไปภายนอก

เมื่อเฟิงอ้าวเทียนไปถึง เหล่าทหารได้หยุดการฝึกทั้งหมดแล้ว

เสาหินต้นที่หายไปตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของลาน ตำแหน่งเดิมเหลือเพียงรอยวงกลมบนพื้นหิน ไม่มีเศษหินแตกหัก ไม่มีร่องรอยการขุด และไม่มีพลังตกค้างที่บ่งบอกว่ามีผู้ใดใช้กำลังนำมันออกไป

มู่ชางชี้ไปยังพื้น

“ทหารที่อยู่ใกล้ที่สุดยืนยันว่าไม่มีผู้ใดเข้าใกล้เสาต้นนี้ก่อนที่มันจะหายไปพะยะค่ะ”

หลินซีเหยาคุกเข่าลงตรวจสอบรอยวงกลม นางวางฝ่ามือเหนือพื้นเพียงเล็กน้อย โดยไม่สัมผัสพลังใด ๆ ในทันที

ครู่หนึ่ง นางก็สัมผัสได้ถึงความเย็นบางเบา

ไม่ใช่ความเย็นจากน้ำแข็ง แต่เป็นความรู้สึกคล้ายกำลังยืนอยู่ในพื้นที่ที่ห่างไกลจากโลกปัจจุบัน

“องค์ชายคะ ตรงนี้มีร่องรอยของเส้นทางซ้อนทับอยู่”

เฟิงอ้าวเทียนเดินเข้ามาใกล้

“เหมือนบริเวณแนวเขาหรือไม่?”

“คล้ายกันค่ะ แต่ต่างกันตรงที่บริเวณนี้มีพลังของป้อมมังกรอยู่ด้วย”

นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“เสาหินอาจไม่ได้ถูกทำลายหรือเคลื่อนย้าย แต่อาจถูกส่งไปยังอีกเส้นทางหนึ่ง”

ทหารที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ

เฟิงอ้าวเทียนกลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก

“หากเป็นเช่นนั้น เราต้องตรวจสอบว่าขอบเขตป้องกันส่วนอื่นยังทำงานอยู่หรือไม่ มู่ชาง ให้ทหารตรวจเสาหินทุกต้น แต่ห้ามใช้พลังโจมตีเพื่อทดสอบ”

“รับคำสั่ง!”

หลินซีเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้น

“ข้าขอลองใช้พลังเงินตรวจสอบรอยต่อเพียงเล็กน้อยได้หรือไม่คะ? หากเรารู้ว่ามันเชื่อมต่อกับที่ใด อาจตามหาเสาหินต้นนั้นได้โดยไม่ต้องเปิดเส้นทาง”

เฟิงอ้าวเทียนมองนางอย่างพิจารณา

“เจ้ามั่นใจหรือ?”

“ข้าไม่มั่นใจทั้งหมดค่ะ แต่ข้าจะหยุดทันทีหากพลังตอบสนองผิดปกติ”

เขาพยักหน้า

“ข้าจะอยู่ข้างเจ้า”

หลินซีเหยาค่อย ๆ หลับตา ปล่อยประกายสีเงินออกจากปลายนิ้ว พลังนั้นแผ่กระจายไปตามรอยวงกลมบนพื้น ก่อนค่อย ๆ ไหลลงสู่ร่องลึกที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

ครู่ต่อมา อากาศเหนือพื้นหินก็สั่นไหว

ภาพของลานฝึกปรากฏขึ้นอีกชั้นหนึ่ง แต่ภาพนั้นไม่เหมือนลานฝึกที่พวกเขากำลังยืนอยู่

เสาหินทุกต้นยังอยู่ครบ ทว่าท้องฟ้าเหนือพื้นที่นั้นกลับเป็นสีเทาเข้ม และมีแนวภูเขาทอดยาวอยู่ไกลออกไป

หลินซีเหยาลืมตาขึ้นทันที

“นั่นไม่ใช่ภาพความทรงจำค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนจับความผิดปกติได้เช่นกัน ภาพตรงหน้าไม่ได้เลือนหายเหมือนภาพที่เกิดจากพลังบันทึก แต่มีการเคลื่อนไหวของหมอกและใบไม้จริง ๆ

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าคิดว่าเรากำลังมองเห็นพื้นที่อีกแห่งหนึ่งผ่านรอยต่อ”

ทันใดนั้น เสาหินต้นหนึ่งในภาพก็สั่นสะเทือน ก่อนมีบางสิ่งเดินผ่านด้านหลังมัน

เงาร่างนั้นมีรูปร่างคล้ายมังกร แต่ลำตัวผอมยาวและมีเกล็ดสีเทาปกคลุมทั่วร่าง

หลินซีเหยอาสูดหายใจเบา ๆ

“อวิ๋นฮุย?”

เงาร่างในภาพหยุดเคลื่อนไหวทันที ราวกับได้ยินเสียงของนาง

มันหันศีรษะกลับมา

แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน ภาพทั้งหมดก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

เฟิงอ้าวเทียนรีบปล่อยพลังสีดำทองประคองขอบเขตไว้ ขณะที่หลินซีเหยาถอนพลังเงินกลับอย่างระมัดระวัง

ภาพตรงหน้าดับลง

ลานฝึกกลับคืนสู่สภาพเดิม เหลือเพียงรอยวงกลมบนพื้นหิน

หลินซีเหยาถอยหลังหนึ่งก้าว เฟิงอ้าวเทียนรีบประคองแขนของนางไว้

“เจ็บตรงไหนหรือไม่?”

“ไม่ค่ะ เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าจะมีสิ่งมีชีวิตอยู่ในพื้นที่นั้นจริง ๆ”

เขาปล่อยมือเมื่อนางทรงตัวได้แล้ว แต่ยังคงยืนอยู่ใกล้ ๆ

“เราไม่ควรทดลองต่อในตอนนี้”

หลินซีเหยาพยักหน้า แม้จะมีคำถามมากมาย แต่การฝืนเปิดรอยต่ออีกครั้งอาจทำให้เส้นทางทั้งสองเสียหาย

สิ่งที่พวกเขาเห็นอาจเป็นอวิ๋นฮุยจริง หรืออาจเป็นมังกรเกล็ดสีเทาตัวอื่นที่มีรูปร่างคล้ายกันก็ได้

พวกเขายังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะสรุป

เมื่อกลับถึงลานด้านใน อวิ๋นฮุยกำลังพักอยู่ใต้ชายคา มันเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา ก่อนขยับปีกข้างที่ไม่บาดเจ็บเล็กน้อย

หลินซีเหยาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้มันฟัง พร้อมวาดภาพเสาหินและแนวภูเขาที่เห็นผ่านรอยต่อ

อวิ๋นฮุยจ้องภาพนั้นอยู่นาน ก่อนใช้กรงเล็บแตะเสาหินที่หายไป แล้วลากเส้นไปยังภูเขา

จากนั้นมันส่ายหน้า

“เจ้าไม่แน่ใจว่านั่นคือสถานที่ที่เจ้าเคยอยู่หรือ?” หลินซีเหยาถาม

อวิ๋นฮุยพยักหน้า

มันขีดเส้นอีกเส้นหนึ่ง คราวนี้เส้นทางไม่ได้มุ่งไปยังภูเขา แต่เบี่ยงออกไปทางด้านข้าง แล้วหยุดตรงสัญลักษณ์คล้ายปีกที่ยังไม่สมบูรณ์

เฟิงอ้าวเทียนมองภาพนั้นอย่างตั้งใจ

“เจ้ากำลังบอกว่าพื้นที่ที่เราเห็นอาจเชื่อมต่อกับเส้นทางของเจ้า แต่ไม่ใช่สถานที่เดียวกันทั้งหมด?”

อวิ๋นฮุยพยักหน้าอีกครั้ง

หลินซีเหยาถอนหายใจเบา ๆ

“ดูเหมือนเราจะต้องแยกเรื่องเส้นทางที่ซ้อนทับออกจากเรื่องหุบเขาเมฆาเสียแล้วค่ะ ทั้งสองอาจเกี่ยวข้องกัน แต่เราไม่ควรถือว่าเป็นเรื่องเดียวกันตั้งแต่ต้น”

“ข้าเห็นด้วย” เฟิงอ้าวเทียนตอบ “ต่อจากนี้เราจะบันทึกความผิดปกติแต่ละแห่งแยกกัน และไม่เชื่อมโยงเข้าด้วยกันจนกว่าจะมีหลักฐาน”

อวิ๋นฮุยดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย มันไม่ต้องการให้ใครรีบร้อนเดินทางตามหาเส้นทางของตน และดูเหมือนจะพอใจที่พวกเขาไม่ได้ตัดสินใจออกเดินทางทันที

หลงเยี่ยซึ่งยืนฟังอยู่ไม่ไกล หยิบเกล็ดมังกรสีแดงออกมาดูอีกครั้ง

เส้นสีเงินที่ขอบเกล็ดจางลงแล้ว แต่มีรอยเล็ก ๆ ปรากฏตรงกลาง รอยนั้นไม่ใช่รอยแตก หากเป็นเส้นโค้งคล้ายขอบของประตู

เขาขมวดคิ้ว ก่อนเก็บมันกลับเข้าที่เดิมโดยไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนก

“ข้าจะรายงานหากมันเปลี่ยนแปลงอีก” เขากล่าว

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ดี อย่าพยายามหาคำตอบด้วยการใช้พลังของเจ้าเพียงลำพัง”

หลงเยี่ยยิ้มมุมปาก

“ข้าเรียนรู้แล้วว่าไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ทุกอย่างในวันเดียว”

คำตอบนั้นทำให้หลินซีเหยามองเขาด้วยความพอใจ

บางทีนี่อาจเป็นความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดของการเดินทางที่ผ่านมา ไม่ใช่เพียงการค้นพบพลังใหม่หรือเส้นทางลึกลับ แต่เป็นการที่ทุกคนเริ่มรู้จักหยุดก่อนจะก้าวไปไกลเกินกว่าที่ตนเองเข้าใจ

คืนนั้น เฟิงอ้าวเทียนกับหลินซีเหยากลับมาที่ห้องทำงานอีกครั้งเพื่อสรุปรายงาน

เสาหินที่หายไปยังไม่กลับคืนมา แต่ขอบเขตป้องกันส่วนอื่นยังทำงานตามปกติ มู่ชางได้สั่งให้เพิ่มการตรวจสอบโดยไม่ใช้กำลัง ขณะที่ซูเหวินกำลังค้นบันทึกเก่าเกี่ยวกับการเคลื่อนย้ายวัตถุผ่านเส้นทางมิติ

หลินซีเหยาปิดสมุดบันทึก ก่อนหันไปมองเฟิงอ้าวเทียน

“พระองค์คิดว่าเราควรบอกเรื่องภาพที่เห็นให้ท่านพ่อของพระองค์ทราบหรือไม่คะ?”

“ควรบอก แต่ข้าจะรายงานเฉพาะสิ่งที่เราพบจริง ส่วนเรื่องที่ยังไม่แน่ใจจะระบุไว้ชัดเจนว่าเป็นข้อสันนิษฐาน”

“ดีค่ะ อย่างน้อยเราจะไม่ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกโดยไม่จำเป็น”

เฟิงอ้าวเทียนมองนางด้วยแววตาอ่อนลง

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อก่อนข้าคงสั่งให้คนค้นหาเสาหินต้นนั้นทันที”

“แล้วตอนนี้ล่ะคะ?”

“ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าการไม่รีบร้อน ไม่ได้หมายความว่าเรากำลังเสียเวลา”

หลินซีเหยายิ้ม

“พระองค์เปลี่ยนไปมากจริง ๆ”

“เพราะมีคนคอยเตือนข้าอยู่ตลอด”

“ข้าจะถือว่านั่นเป็นคำชมค่ะ”

“มันเป็นคำชม”

นางหลบสายตาเล็กน้อย ก่อนรวบรวมรายงานให้เป็นระเบียบ

ภายนอกหน้าต่าง ลมกลางคืนพัดผ่านยอดไม้ตามปกติ ทว่าที่แนวเขาด้านตะวันออก เสาหินต้นหนึ่งซึ่งไม่ปรากฏอยู่ในแผนที่กลับตั้งอยู่บนพื้นหินสีเทา

มันไม่ได้แตกหัก และไม่มีพลังมืดเกาะอยู่ตามพื้นผิว

เพียงมีรอยสลักเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นตรงฐาน เป็นสัญลักษณ์ปีกสามเส้นที่ยังไม่สมบูรณ์

หลังจากนั้นไม่นาน เสาหินก็สั่นไหวเพียงครั้งเดียว

รอยสลักสีเงินสว่างขึ้น ก่อนมีเส้นสีแดงบาง ๆ ปรากฏตามขอบ

ไม่มีผู้ใดอยู่ตรงนั้นเพื่อเห็นเหตุการณ์

แต่ในส่วนลึกของหุบเขาเมฆา ชายเสื้อคลุมสีเทาหยุดเดินทันที

เขาก้มมองรอยแตกบนข้อมือของตนเอง ซึ่งมีประกายสีแดงสว่างขึ้นอย่างชัดเจนกว่าทุกครั้ง

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

“เป็นไปไม่ได้...”

เขาหันกลับไปมองม่านหมอกที่ปกคลุมหุบเขา

“เสาหินต้นนั้นไม่ควรข้ามไปถึงที่นั่นได้”

อวิ๋นจงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกำมือปิดรอยแตกบนข้อมือ

คราวนี้เขาไม่ได้เดินต่อไปตามเส้นทางเดิม

แต่หันไปยังทางแยกที่ถูกปิดตายมานานหลายร้อยปี

เพราะหากเสาหินต้นนั้นไปปรากฏอยู่ในดินแดนมังกรจริง สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอาจไม่ใช่เพียงการซ้อนทับของเส้นทางอีกต่อไป

บางสิ่งกำลังเคลื่อนย้ายขอบเขตของโลกทั้งสองเข้าหากัน

และครั้งนี้ แม้แต่อวิ๋นจงก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะหยุดมันได้ทันหรือไม่