บทที่ 62 ใต้บัลลังก์มังกร

บันไดหินทอดลึกลงไปใต้พระราชฐาน แสงจากคบเพลิงสองข้างทางสั่นไหวตามแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาจากส่วนลึก เสียงระฆังบัลลังก์ยังคงดังก้องเป็นระยะ แต่ละครั้งที่เสียงกระทบผนัง เฟิงอ้าวเทียนจะรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่พยายามแทรกเข้ามาในแก่นมังกรของตน

หลินซีเหยาเดินอยู่ข้างเขา นางสังเกตเห็นว่าลวดลายสีแดงเหนือหัวใจของเขาส่องแสงทุกครั้งที่เสียงระฆังดังขึ้น

“พลังที่อยู่ใต้บัลลังก์กำลังตอบสนองต่อเจ้า หากมันดึงพลังสีแดงออกไปมากกว่านี้ อาจส่งผลต่อการควบคุมแก่นมังกรของเจ้า”

“ข้ารู้สึกได้”

เฟิงอ้าวเทียนตอบพลางชะลอฝีเท้า

“แต่สิ่งที่เรียกข้าไม่ได้มีเพียงพลังสีแดง ข้ายังสัมผัสได้ถึงพลังทองที่กำลังอ่อนแรงลงด้วย”

อวิ๋นจงเดินตามหลังพร้อมแผ่นหยกโบราณ เขาพยายามกระตุ้นอักขระหลายครั้ง แต่แสงบนแผ่นหยกยังคงริบหรี่

“สถานที่แห่งนี้สร้างขึ้นก่อนการสถาปนาอาณาจักรเฟิงหลงเสียอีก ตามบันทึกที่ข้าเคยอ่าน ใต้พระราชฐานมีห้องบรรจุแก่นพลังของมังกรทองผู้พิทักษ์ ทว่าห้องนั้นถูกปิดตายมานานจนไม่มีใครทราบตำแหน่งที่แน่นอน”

มู่ชางมองรอยแตกบนผนัง

“ถ้าห้องนั้นถูกปิดตาย แล้วสิ่งที่กำลังทำลายพระราชฐานอยู่ตอนนี้มาจากไหน”

“อาจเป็นเพราะผนึกที่หุบเขาทางตะวันออกเปลี่ยนแปลงไป”

หลินซีเหยากล่าว

“เมื่อผนึกหนึ่งอ่อนกำลังลง สิ่งที่เชื่อมโยงกันอาจได้รับผลกระทบทั้งหมด แต่เรายังต้องเห็นต้นตอด้วยตาตัวเองก่อนจะสรุป”

พวกเขาเดินลงไปอีกช่วงหนึ่ง บันไดที่เคยตรงเริ่มแยกออกเป็นทางเดินสองสาย ทางซ้ายมีแสงสีทองส่องออกมาจากรอยต่อของหิน ส่วนทางขวากลับปกคลุมด้วยหมอกดำที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต

หลัวจิ้งหยุดอยู่ตรงทางแยก

“ตามแผนผังของพระราชฐาน ทางซ้ายจะนำไปสู่ห้องพิธี ส่วนทางขวาเป็นเขตหวงห้ามซึ่งถูกปิดมาหลายชั่วอายุคน”

เฟิงอ้าวเทียนมองไปทางซ้าย เขาสัมผัสได้ถึงพลังมังกรทองที่อ่อนแรงอยู่ปลายทาง แต่เสียงคำรามจากมังกรดำกลับดังมาจากทางขวาอย่างชัดเจน

“เราต้องไปทางขวา”

หลัวจิ้งมีสีหน้าลังเล

“แต่ทางนั้นไม่มีผู้ใดเข้าไปได้ หากเกิดเหตุไม่คาดคิด ข้าไม่อาจรับประกันความปลอดภัยของพวกท่าน”

“หากเราปล่อยให้มันเดินหน้าต่อไป ไม่มีทางใดปลอดภัยอยู่แล้ว”

หลินซีเหยาตอบแทน ก่อนหันไปมองเฟิงอ้าวเทียน

“ข้าจะตรวจสอบหมอกดำ ส่วนเจ้าคอยควบคุมพลังมังกร อย่าให้มันดึงเจ้าเข้าไปโดยไม่ตั้งตัว”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า ทั้งสองก้าวเข้าสู่ทางเดินด้านขวาพร้อมกัน

ทันทีที่พ้นทางแยก หมอกดำก็พุ่งเข้าหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว หลินซีเหยายกมือสร้างม่านพลังสีฟ้า แสงของนางแผ่เป็นชั้นบาง ๆ ห่อหุ้มทุกคนไว้ แต่หมอกกลับไม่พยายามโจมตีโดยตรง มันเลื้อยผ่านพื้นและผนัง ก่อนรวมตัวเป็นเส้นสายมุ่งตรงไปยังหน้าอกของเฟิงอ้าวเทียน

เขายกมือขึ้น ปล่อยพลังมังกรทองตัดเส้นหมอกออกเป็นสองส่วน

หมอกที่ถูกตัดสลายตัวเพียงชั่วครู่ ก่อนกลับมารวมกันใหม่

“มันไม่ได้มีร่างที่แน่นอน!”

ซูเหวินร้องเตือนจากด้านหลัง

หลินซีเหยาจ้องดูทิศทางการเคลื่อนไหวของหมอก แล้วพบว่าทุกครั้งที่มันแยกตัวออกจากผนัง จะมีอักขระสีดำปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที

“อย่าโจมตีตัวหมอก มันกำลังใช้รอยสลักบนผนังเป็นทางผ่าน!”

นางปล่อยพลังสีฟ้าพุ่งไปแตะอักขระจุดหนึ่งบนผนัง อักขระนั้นสว่างวาบ ก่อนหมอกบริเวณนั้นจะหยุดเคลื่อนไหว

เฟิงอ้าวเทียนเข้าใจทันที เขาส่งพลังมังกรทองไปยังอักขระอีกสามจุดที่หลินซีเหยาชี้ให้เห็น

เมื่อจุดเชื่อมต่อทั้งหมดถูกปิด หมอกดำก็แตกกระจายและหดกลับไปยังส่วนลึกของทางเดิน

“เจ้าสังเกตได้อย่างไร”

เฟิงอ้าวเทียนถามขณะเดินต่อ

“หมอกเคลื่อนที่ตามเส้นทางเดิมซ้ำ ๆ และทุกครั้งที่มันเปลี่ยนทิศ อักขระบนผนังจะตอบสนอง ข้าเพียงหาความสัมพันธ์ระหว่างสองสิ่งนี้”

หลินซีเหยาตอบอย่างเรียบง่าย

“พลังที่น่ากลัวไม่ได้หมายความว่าจะไร้จุดอ่อน”

ทางเดินสิ้นสุดลงตรงประตูหินขนาดใหญ่ บนบานประตูมีรูปมังกรทองขดรอบหัวใจสีแดง ตรงกลางมีร่องลึกเป็นรูปฝ่ามือ

เฟิงอ้าวเทียนก้าวเข้าไปใกล้ แต่ก่อนที่เขาจะสัมผัสประตู หลินซีเหยากลับยกมือขวางไว้

“รอก่อน”

นางสังเกตรอยสลักรอบประตูอย่างละเอียด ก่อนชี้ไปยังเส้นบาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้รูปหัวใจ

“รอยสลักนี้ไม่ใช่แค่กลไกเปิดประตู หากเราส่งพลังเข้าไปตรง ๆ มันอาจดึงพลังจากร่างเจ้าออกไปทั้งหมด”

อวิ๋นจงรีบเข้ามาตรวจดู

“นางพูดถูก ร่องตรงกลางเชื่อมกับเส้นพลังที่กระจายอยู่ทั่วบานประตู หากเปิดผิดวิธี พลังจะไหลย้อนกลับเข้าสู่ผู้เปิด”

เฟิงอ้าวเทียนมองรูปหัวใจสีแดงอยู่ครู่หนึ่ง

“ถ้าเช่นนั้น เราต้องหาวิธีเปิดมันโดยไม่ปล่อยให้ประตูดูดพลัง”

หลินซีเหยาคุกเข่าลงตรวจสอบฐานประตู นางพบอักขระเล็ก ๆ สามตัวซ่อนอยู่ใต้ชั้นฝุ่น แต่ละตัวมีรูปร่างต่างกัน ตัวแรกคล้ายเปลวเพลิง ตัวที่สองคล้ายเกล็ดมังกร ส่วนตัวสุดท้ายเป็นวงกลมที่มีเส้นแบ่งตรงกลาง

“อักขระเหล่านี้อาจบอกลำดับการทำงาน”

นางใช้ปลายนิ้วลากผ่านเส้นสลักโดยไม่ส่งพลังเข้าไป

“เปลวเพลิงอยู่ด้านนอก เกล็ดมังกรอยู่ตรงกลาง ส่วนวงกลมถูกซ่อนไว้ลึกที่สุด บางทีเราต้องเปิดทางเดินของพลังจากด้านนอกเข้าด้านใน ไม่ใช่เริ่มจากหัวใจ”

เฟิงอ้าวเทียนย่อตัวลงข้างนาง เขาเรียกพลังมังกรทองออกมาเพียงเล็กน้อยและแตะลงบนอักขระรูปเปลวเพลิง

อักขระสว่างขึ้นอย่างช้า ๆ แต่ไม่มีแรงดึงเกิดขึ้น

หลินซีเหยาจึงส่งพลังของตนไปยังอักขระรูปวงกลมที่อยู่ลึกที่สุด โดยไม่แตะต้องร่องรูปเกล็ดมังกร

ทันใดนั้น ประตูหินสั่นสะเทือน เสียงกลไกเก่าแก่ดังขึ้นจากด้านใน ก่อนร่องรูปเกล็ดมังกรจะสว่างขึ้นเอง

เฟิงอ้าวเทียนวางฝ่ามือลงบนร่องนั้น

คราวนี้ ประตูไม่ได้ดูดพลังจากร่างของเขา แต่กลับส่งกระแสอุ่นผ่านฝ่ามือเข้ามาในแก่นมังกร

บานประตูค่อย ๆ เปิดออก

ภาพภายในห้องทำให้ทุกคนหยุดนิ่ง

ใจกลางห้องมีแท่นหินสีขาวตั้งอยู่ เหนือแท่นมีหัวใจผลึกสีทองขนาดเท่าฝ่ามือลอยอยู่ ภายในผลึกมีเส้นสีแดงพาดผ่านคล้ายรอยแผล ขณะที่โซ่สีดำเส้นหนึ่งพันรอบผลึกและทอดยาวลงไปยังพื้น

รอบห้องมีรูปสลักมังกรทองเรียงเป็นวง แต่ละตัวก้มศีรษะไปทางหัวใจผลึก ราวกับกำลังปกป้องสิ่งสำคัญที่สุดของสถานที่แห่งนี้

เฟิงอ้าวเทียนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในแก่นมังกรทันที

“นั่นคือหัวใจของมังกรทองผู้พิทักษ์หรือ”

อวิ๋นจงก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง

“ดูจากรูปแบบการจัดวาง มีความเป็นไปได้สูง แต่เหตุใดจึงมีโซ่ดำพันอยู่รอบมัน ข้าไม่เคยเห็นบันทึกกล่าวถึงเรื่องนี้”

หลินซีเหยาไม่ได้รีบเข้าใกล้ นางสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่หัวใจผลึกเต้นเป็นจังหวะ โซ่ดำจะรัดแน่นขึ้นเล็กน้อย ส่วนรอยสีแดงภายในผลึกกลับขยายออกทีละน้อย

“อย่าเพิ่งแตะต้องมัน”

นางเตือนทุกคน

“โซ่เส้นนี้ไม่ได้พันไว้เพื่อปกป้องหัวใจเพียงอย่างเดียว มันกำลังจำกัดบางสิ่งที่อยู่ภายในผลึก”

คำพูดของนางยังไม่ทันสิ้นสุด เสียงหัวเราะต่ำก็ดังมาจากใต้แท่นหิน

โซ่ดำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนมีเส้นพลังสีแดงพุ่งออกจากรอยแตกบนพื้นและแทงเข้าหาหัวใจผลึก

เฟิงอ้าวเทียนยกมือเรียกมังกรทองเข้าป้องกัน แต่เส้นพลังสีแดงกลับเบี่ยงหลบและพุ่งเข้าใส่หลินซีเหยา

“ซีเหยา!”

เขาพุ่งเข้าขวาง ทว่าอีกฝ่ายไม่ได้โจมตีร่างของนางโดยตรง เส้นพลังแดงหยุดอยู่ห่างจากหน้าผากเพียงคืบ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นอักขระประหลาดที่ลอยอยู่กลางอากาศ

หลินซีเหยาจ้องอักขระนั้น แล้วพบว่ามันคล้ายกับลวดลายที่เคยปรากฏบนฐานผนึกในหุบเขาทางตะวันออก

“มันกำลังแสดงบางอย่างให้เราเห็น”

นางกล่าวพลางยกมือขึ้นสร้างม่านพลังป้องกันตัวเอง

ภาพหนึ่งปรากฏเหนือหัวใจผลึก เป็นภาพมังกรทองยืนอยู่หน้าประตูขนาดมหึมา ข้างกายมีมังกรดำที่ถูกโซ่พันธนาการไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงคือมังกรดำไม่ได้หันไปโจมตีมังกรทอง

มันกลับกำลังหันหน้าเข้าหาประตู ราวกับกำลังปกป้องบางสิ่งที่อยู่หลังบานประตูนั้น

ภาพเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

ประตูแตกออก แสงสีแดงทะลักจากด้านหลัง และมังกรทองกับมังกรดำต้องร่วมกันสร้างผนึกเพื่อกักขังมันไว้

จากนั้นมังกรทองดึงแก่นพลังส่วนหนึ่งออกจากอก แบ่งออกเป็นสองสาย แล้วส่งสายหนึ่งเข้าสู่ร่างมังกรดำ ส่วนอีกสายถูกซ่อนไว้ในหัวใจผลึกตรงหน้า

ภาพทั้งหมดดับลงทันที

ห้องใต้ดินตกอยู่ในความเงียบ

มู่ชางเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก

“หากภาพนั้นเป็นความจริง มังกรดำอาจไม่ได้เป็นศัตรูของมังกรทองตั้งแต่แรก”

อวิ๋นจงขมวดคิ้ว

“แต่เราไม่อาจเชื่อภาพเพียงภาพเดียวได้ สิ่งที่ถูกผนึกอยู่ใต้หุบเขายังอันตราย และเราไม่รู้ว่าภาพนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อบอกความจริงหรือชักนำให้เราเข้าใจผิด”

เฟิงอ้าวเทียนมองหัวใจผลึก เขารู้สึกถึงพลังสองสายที่ไหลเวียนอยู่ภายในนั้น และหนึ่งในนั้นมีความคล้ายคลึงกับพลังสีแดงในร่างของเขาอย่างน่าประหลาด

“ไม่ว่าเรื่องราวในอดีตจะเป็นอย่างไร เราต้องรู้ให้ได้ว่าเหตุใดหัวใจผลึกจึงถูกพันธนาการไว้”

เขาก้าวเข้าไปใกล้แท่นหิน แต่คราวนี้หลินซีเหยาเดินตามมาข้าง ๆ ไม่ได้รั้งเขาไว้

“เราจะตรวจสอบด้วยกัน”

นางกล่าว

“หากโซ่ตอบสนองต่อพลังของเจ้า ข้าจะคอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงของหัวใจผลึก และหยุดเจ้าทันทีหากพลังเริ่มไหลย้อนกลับ”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า ก่อนยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง

ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนหัวใจผลึก

แสงสีทองระเบิดออกจากแท่นหินทันที รูปสลักมังกรทั้งหกตัวรอบห้องลืมตาขึ้นพร้อมกัน โซ่ดำที่พันรอบผลึกคลายออกหนึ่งข้อ ก่อนเสียงคำรามลึกจะดังขึ้นจากส่วนลึกใต้พระราชฐาน

พื้นห้องแยกออกเป็นรอยกว้าง

หัวใจผลึกพุ่งเข้าหาเฟิงอ้าวเทียนด้วยตัวเอง แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าอกของเขา ลวดลายสีแดงเหนือหัวใจของเขาส่องประกายตอบรับ ราวกับทั้งสองเป็นชิ้นส่วนที่พลัดพรากจากกันมานาน

หลินซีเหยารีบจับแขนเขาไว้

“อ้าวเทียน อย่าเพิ่งปล่อยให้มันหลอมรวมกับเจ้า!”

แต่ก่อนที่เฟิงอ้าวเทียนจะตอบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหัวใจผลึกโดยตรง

“ผู้สืบทอดแห่งต้นกำเนิด...จงตัดสินใจ”

โซ่ดำขาดสะบั้นลงอีกหนึ่งเส้น

และจากใต้แท่นหิน เงาของบางสิ่งที่มีดวงตาสีแดงสามคู่กำลังค่อย ๆ ลืมตาขึ้น