บทที่ 8 รุ่นใหญ่เขาจีบกัน (ต่อ)

หมอภัทรที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับทำตาโต เพราะเขาแค่พูดแหย่เล่น แต่คำพูดของพ่อนักธุรกิจหนุ่มเพื่อนเขาที่ตอบมาดูจะจริงจัง ไม่ได้เล่นแบบเขาเสียแล้ว

“คุณทัดดาวครับ คุณไม่ต้องกังวลเรื่องทิชานะครับ ผมจะดูแลให้เป็นอย่างดีและจะพามาเยี่ยมคุณทุกวันจนกว่าคุณจะหายดี แล้วคุณจะเรียกค่าเสียหายและค่าทำขวัญเท่าไหร่ ผมก็พร้อมจ่ายนะครับ เพราะอุปกรณ์ต่างๆ คงไม่สามารถนำมาใช้ได้แล้วครับ”

ทัดดาวละสายตาจากลูกชายตัวน้อยแล้วมองที่วิทวัส แล้วยิ้มให้เขา

“ดิฉันขอแค่อุปกรณ์ทำมาหากินของดิฉันก็พอค่ะ อื่นๆ คงไม่ต้อง เพราะค่ารักษา ค่าโรงพยาบาลคุณก็คงหมดไปเยอะแล้ว”

“คนไข้ครับ เรียกไปเยอะๆ เลยครับ หมอแนะนำ แค่นี้ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของเขาร่วงได้หรอกครับ”

ทัดดาวให้ไปมองหมอเจ้าของไข้ที่พูดและยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“ได้หรือคะคุณหมอ”

“ได้สิครับ ก็เปลี่ยนจากรถเข็นขายขนม เป็นร้านห้องแถวสักห้อง แล้วก็เรียกค่าทำขวัญสักห้าล้าน หมอว่ากำลังดีนะครับ”

“ฮ่า ฮ่า คุณหมอเป็นคนตลกจัง คุณหมอกับคุณวิทวัสเป็นเพื่อนกันหรือคะ ดูสนิทกันจัง”

“ตอนนี้คงเหลือแค่หมอเป็นเพื่อนคนเดียวแล้วมั้งครับ คนบ้างานนะครับ ไม่ค่อยมีเพื่อนหรอก วันวันทำแต่งาน ที่สำคัญตอนนี้ก็เป็นพ่อหม้ายลูกติดโสดเมียตายครับ ที่ถ้าไม่มีเคสของคนไข้ หมอก็ไม่รู้ว่าจะได้เห็นหน้ากันตอนไหน”

“ได้ทีเผากันใหญ่เลยนะไอ้หมอ คุณทัดดาวอย่าฟังหมอมันมากนะครับ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่านี่หมอช่วยกำลังช่วยนายขายของอยู่นะ เผาที่ไหน”

หมอหนุ่มหัวเราะชอบใจที่เห็นเพื่อนตัวเองแสดงอาการเขินออกมา

“เอ่อนี่หมอ.. เดี๋ยวผมมีนัดกับลูกค้า จะให้ทิชาเขาอยู่กับแม่เขาก่อนได้ไหม ถ้าไม่ได้จะได้ให้คนที่บ้านมารับ”

“ทิชาอยู่กับแม่ทัดได้ครับ ทิชาจะไม่กวนตอนคุณหมอรักษาแม่ ทิชาจะนั่งเฉยๆ ครับ”

เด็กน้อยได้ยินก็รีบพูดออกมาแล้วมองหน้าผู้ใหญ่ในชุดเสื้อกราวน์ตาแป๋ว

“ทิชาลูก”

ทัดดาวลูบหัวลูกชายแล้วมองหน้าคุณหมอเชิงขออนุญาต

“ได้สิ ตอนนี้อาการคนไข้ดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องแผลจะติดเชื้อแล้ว แผลภายนอกค่อนข้างแห้งและปิดสนิทแล้วด้วย”

“งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ แล้วเดี๋ยวผมให้คนที่บ้านเตรียมอาหารกลางวันมาให้คุณทัดดาวกับทิชานะครับ”

“นี่คุณนักธุรกิจ โรงพยาบาลเราไม่ได้อัตคัดจนกระทั่งต้องทำให้เจ้าของไข้ห่อปิ่นโตมาให้คนไข้นะครับ”

“อาหารโรงพยาบาลไม่อร่อยหรอก แล้วจะได้ให้รุ้งหรือป้าอุ่นมาช่วยดูทิชาด้วย”

“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ดิฉันกินอาหารโรงพยาบาลได้ ส่วนตาหนูก็กินกับดิฉันได้ค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ให้ผมได้ดูแลคุณดีกว่า”

หมอภัทรได้แต่หัวเราะในลำคอ แล้วตบบ่าเพื่อนก็จะกระซิบข้างหูเบาๆ ว่า

“หึ หึ ออกตัวซะแรงเลยนะเพื่อน จะขอเขาดูแลตลอดไปก็บอกไปสิ”

แล้วหมอหนุ่มก็หันมายิ้มให้คนไข้

“หมอไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรคนไข้ก็กดปุ่มที่เตียงเรียกหมอหรือพยาบาลได้เลยนะครับ ส่วนเราเจ้าตัวเล็กอย่าออกไปนอกห้องนะครับ”

หมอภัทรเอามือจับหัวของทิชาด้วยความเอ็นดู แล้วยักคิ้วให้เพื่อนก่อนเดินออกจากห้องไป

“เย็นนี้ผมไม่ได้มาเยี่ยมนะครับ ติดต้องไปรับรองลูกค้านะครับ เดี๋ยวผมให้คนที่บ้านมารับทิชานะครับ”

ทัดดาวยิ้มรับแล้วยกไหว้เขาอีกครั้ง มองตามจนชายหนุ่มทั้งคู่ออกจากห้องไป ทัดดาวได้แต่คิดว่า ทำไมเราถึงโชคดีที่เจอแต่คนใจดีแบบนี้ เคยดูแต่ในหนังก็เห็นว่าพวกคนรวยคนมีเงิน เขามักจะเหยียดคนที่ด้อยกว่า แต่ที่เธอกำลังเจออยู่ตอนนี้ไม่เหมือนในหนังในละครเลย เขาแลดูเป็นคนดูใจดีมากจริงๆ

ทัดดาวอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสองสัปดาห์จนกระทั่งร่างกายกลับมาแข็งแรงดี ซึ่งในระหว่างนอนอยู่ที่โรงพยาบาลนั้น วิทวัสก็มาเยี่ยมทุกวัน ตลอดจนป้าอุ่น สายรุ้ง และเมฆก็สลับกันเอาอาหารมาส่งและมารับทิชากลับ ทำให้ทัดดาวเริ่มคุ้นเคยกับคนบ้านนี้ และวันนี้ก็เป็นวันที่ทัดดาวจะได้ออกจากโรงพยาบาล ประตูห้องพักพิเศษของโรงพยาบาลถูกเปิดขึ้น พร้อมกับชายหนุ่มที่หอบช่อดอกไม้เข้ามาพร้อมกับลูกน้อยของเธอ

“แม่ทัด สวัสดีครับ”

ทิชาโผเข้ากอดแม่ที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดโรงพยาบาลออกเรียบร้อยแล้ว

“ว่าไงคนเก่งของแม่ วันนี้เป็นเด็กดีมั้ย กวนคุณลุงหรือเปล่า”

“ทิชาเป็นเด็กดีครับ คุณลุงกับป้าอุ่น พี่รุ้ง พี่เมฆก็บอกว่าทิชาเป็นเด็กดี”

ทัดดาวยิ้มแล้วเอามือลูบหัวเจ้าตัวเล็ก และก็มีช่อดอกไม้ยื่นมาตรงหน้า ทัดดาวเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นสีหน้าที่ออกอาการเขินของผู้ให้ ทัดดาวยื่นมือไปรับแล้วก็ยิ้มหวานละมุน

“ให้ดิฉันหรือคะ เนื่องในโอกาสอะไรเอ่ย”

---