ถูกคนสวนแทะโลม

--------------

ศาลาริมน้ำส่วนในสุดของบ้านหลังใหญ่ พื้นที่สีเขียวขจีกว้างขวางมีต้นไม้น้อยใหญ่รายล้อมโดยถัดจากพื้นหญ้าไปอีกหน่อยนั่นคือห้องพักของเหล่าคนสวนและคนขับรถ ซึ่งถูกแยกออกจากห้องพักของเหล่าแม่บ้านเพื่อแยกชายหญิง ทว่าในพื้นที่ส่วนนี้กลับไม่มีแม่บ้านคนไหนสมัครใจมาทำสักคนเดียว กระทั่งมีเด็กใหม่อย่างขนมเข้ามา 

"ฟู่ เรียบร้อย" 

เธอยกหลังมือซับหยาดเหงื่อบริเวณหน้าผากพลางมองพื้นหญ้าสีเขียวขจีซึ่งไร้ใบไม้ ก่อนเธอจะเริ่มขยับเข้าไปทำความสะอาดในศาลาหินอ่อนบริเวณริมสระน้ำใหญ่ 

"แถวนี้สงบจัง แถมยังเงียบมากอีกด้วย" 

หญิงสาวอดอู้งานไม่ไหว ขนมทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนตัวยาวพิงแผ่นหลังอิงกับเสาหินอ่อน ความเย็นของมันซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงแผ่นหลังทำให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าได้รับการผ่อนคลาย 

"ป่านนี้ร้านก๋วยเตี๋ยวแม่จะไปถึงไหนแล้วนะ เสร็จหรือยัง" เดิมทีฉันเองก็โทรหาแม่ทุกวันอยู่แล้ว พอรู้ว่าแม่จะเริ่มเปิดร้านอาหารตามสั่งและก๋วยเตี๋ยวก็เชียร์แม่สุดใจ ฝีมือการทำอาหารของแม่ถือว่าอร่อยไม่แพ้ใครเลยล่ะ หากไปได้ด้วยดีฉันก็อยากกลับไปเรียนต่อที่บ้านจะได้อยู่ช่วยแม่ขายของ แต่ตอนนี้คงทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้

"เอาล่ะทีนี้ก็เริ่มทำงานของเราบ้างดีกว่า" 

ขนมลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน ขณะเธอกำลังเดินไปคว้าไม้กวาดกลับเห็นเท้าของใครบางคน เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบเข้ากับชายที่เธอไม่อยากเจอเมื่ออยู่ลำพังมากที่สุด 

"พะ พี่เมฆ" 

"โหดีใจเลยแฮะ นี่จำชื่อพี่คนนี้ได้ด้วยเหรอครับ ^^ " 

ไม่เพียงแค่ว่าแต่ปาก แต่ฝีเท้ายังคงก้าวตามติดร่างบางไม่ห่างด้วยความกลัว ขนมพยายามรักษาระยะห่างให้ได้มากที่สุด เธอฝืนยิ้มด้วยแววตาสั่นเครือ 

"อะ เออว่าแต่พี่เมฆไม่ไปทำงานหรอคะ" 

"นี่ห่วงพี่คนนี้ด้วยเหรอครับ คิกคิก คิดเหมือนกันกับพี่ใช่ไหมล่ะ" 

"กึด!" น่ากลัว จู่ๆ ก็เลียริมฝีปากสายตาจิกมองหน้าอกจนถึงข้อเท้าของฉัน ทำซ้ำไปมาอยู่แบบนั้นจนฉันกลัวแทบก้าวเท้าไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าขยับอย่างกับคนขี้ขลาด แถมในเวลากลางวันแบบนี้ไม่ค่อยมีคนผ่านไปผ่านมาแถวนี้ด้วย เกิดฉันโดนข่มขืนขึ้นมาแล้วตะโกนดังๆ คนในบ้านจะได้ยินไหมนะ 

"เรื่องงานน่ะพี่ทำเสร็จหมดแล้วล่ะ เลยรีบมาหาขนมที่นี่ไง ได้ข่าวว่าขนมกำลังจะเข้ามหาลัยไม่ทราบว่า มีเงินซื้อชุดนักศึกษาหรือยังเอ่ย" 

เมฆเอ่ยด้วยสีหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยพลางขยับฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ในเวลาเดียวกันร่างบางก็ขยับฝีเท้าเดินถอยหลังทิ้งระยะห่างเช่นเดียวกัน 

"ถ้ายังไม่มีเงินซื้อชุด ไปหาพี่ที่ห้องพักสิเดี๋ยวพี่คนนี้จะเลี้ยงดูหนูเอง แพล็บ" 

"!!!" 

ร่างใหญ่ผิวเข้มว่าจบแลบลิ้นเลียรอบริมฝีปากสีหน้าท่าทางดูหื่นกระหายเรื่องบนเตียงไม่เบา นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม ได้แต่ยืนห่อไหล่คิดหาวิธีหนีให้พ้นร่างใหญ่ตรงหน้าร้อยพันวิธี สถานการณ์ที่ตึงเครียดนั่นกลับถูกใครบางคนเข้ามาแทรกแซง

"เรื่องเงินไม่ต้องห่วง กูไม่ปล่อยให้น้องเมียไม่มีเสื้อผ้าใส่ไปเรียนแน่"

"คะ คุณแบงค์!" 

เมฆเห็นผู้กุมอำนาจใหญ่ในบ้านเข้าถึงกับหน้าถอดสี เพราะอีกแค่ก้าวเดียวเขาก็จะได้สัมผัสเรือนร่างบอบบางแสนงดงามตรงหน้าแล้วแท้ๆ 

ระ รอดแล้วเรา 

"งานของมึงอยู่ตรงนี้หรือไงไอ้เมฆ" 

"ปะ เปล่าครับผมแค่จะกลับมาเอาของที่ห้องเท่านั้นเอง" 

เสือเมฆที่เคยกร่างขณะนี้เป็นเพียงหมาเชื่องๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้ามองหน้าสบตาผู้เป็นนาย

"งั้นก็รีบไปเอา และรีบกลับไปทำงานของมึงซะ" 

"ครับ!!" เวรเอ้ย! เข้ามาขัดจังหวะกูจนได้ อีกนิดเดียวก็จะได้อาหารตาไปกินแล้วแท้ๆ 

เมฆจ้ำอ้าวเดินหนีไปทิ้งไว้เพียงผู้เป็นนายและสาวใช้เท่านั้น ด้วยเหตุการณ์ชวนขนหัวลุกเมื่อครู่ทำให้สติของขนมล่องลอย เธอยังคงยืนนิ่งไม่ขยับอยู่อย่างนั้น แบงค์ที่เห็นถึงความผิดปกติเขาจึงทิ้งระยะห่างเดินไปอีกฝั่งของศาลาหินอ่อนกอดอกทอดมองคลื่นน้ำแทน

"เป็นไปได้อย่าอยู่กับไอ้นั่นสองต่อสอง" 

"แต่ดิฉันไม่คิดที่จะอยู่กับเขาสองต่อสอง...สักหน่อย" 

เสียงหวานแผ่วปลายเกรงว่าหากทำให้ผู้เป็นนายไม่พอใจจะเกิดเรื่องใหญ่ตามมา ทันทีที่สิ้นเสียงนั้นร่างหนาของพี่เขยกลับหันมาจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเช่นเดิม

"ไม่เห็นต้องใช้คำพูดห่างเหิน เธอเป็นน้องเมียส่วนฉันเป็นพี่เขย ต่อไปนี้เรียกฉันว่าพี่ ถ้าได้ยินเรียกว่าคุณอีกฉันจะหักเงินเดือนเธอครั้งละห้าพัน"

"ค ค่ะ! เข้าใจแล้วค่ะค---!! พี่แบงค์" 

เสียงสดใสใบหน้าพะว้าพะวังของสาวใช้ทำเอาพี่เขยเผลอยิ้มมุมปากขึ้นมา

"หื้ม?"

"อะ เออ"

แต่เมื่อเป็นขนมที่กำลังจ้องมองมาเห็นจึงรีบหันหลังหนีหน้าเธอในทันที 

เมื่อกี้เขายิ้มเหรอ? คนเย็นชาแบบนั้นยิ้มเป็นด้วยสินะ 

"ระวังตัวหน่อยก็ดี ฉันรู้มาว่าพี่สาวเธอไม่ชอบเธอ" 

"ค่ะ ฉันเองก็พอรู้เลยไม่กล้าที่จะสู้หน้าคุณครีม" 

"คุณ?" 

ได้ยินคำพูดห่างเหินระหว่างพี่น้อง ร่างหนาหันหน้ากลับมามองด้วยแววตาสงสัย 

"นี่พวกเธอเป็นพี่น้องกันจริงหรือเปล่า" 

"ฉันไม่กล้าเอาตัวเองขึ้นไปเทียบกับคุณครีมหรอกค่ะ อีกอย่างฉันเองก็เป็นแค่ลูกเมียน้อยของบ้านเท่านั้นเอง" 

เท่าที่ให้คนตามสืบก่อนหน้านี้เห็นว่าแม่ของยัยนี่ ถูกตาแก่นั่นเข้าไปข่มขืนที่ห้องเกิดเป็นยายนี่ออกมา สองแม่ลูกถูกดูแลไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงเป็นทาสรับใช้โดยแท้ จากสีหน้าน้ำเสียงแววตาของเด็กนี่คงจะโดนมาเยอะจริงๆ ไม่คิดว่าคนตระกูลนั้นจะทำกับผู้หญิงสองคนได้โหดร้ายถึงขนาดนี้ 

"หลังจากนี้ เธอไปเป็นคนดูแลทำความสะอาดห้องนอนและห้องทำงานของฉัน" 

"คะ!" นั่นคือหน้าที่ของพี่หวานนี่นา แล้วถ้าฉันไปทำจะไม่เป็นไรหรือไง 

"เดี๋ยวฉันจะให้หัวหน้าแม่บ้านจัดการ เปลี่ยนให้คนที่ทำงานตรงนั้นมาอยู่ที่นี่" 

เขาว่าเรื่องที่ตัวเองต้องการเรียบร้อยก็เดินจากไปทั้งแบบนั้น ทิ้งให้หญิงสาวยืนนิ่งตกอยู่ในห้วงความคิดครู่ใหญ่ 

"นี่ เธอจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม รีบตามมาได้แล้ว" 

"ค่ะ! จะตามไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" อะไรของเขาจู่ๆ ก็เข้ามาทำดีด้วย เอาเถอะอย่างน้อยก็ขอทำงานนี้จนได้เข้าเรียนมหาลัยไม่ว่าจะอะไรฉันก็ไม่เกี่ยงหรอก

--------------