ตอนที่1 ราคาของความสมบูรณ์แบบ

"คัต! ไม่ได้! แสงมันสะท้อนคอนแทคเลนส์เกินไป พร็อพ! แก้ไขด่วน!"

เสียงตวาดของผู้กำกับโฆษณาดังลั่นสตูดิโอ บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก

ท่ามกลางสปอตไลท์นับสิบดวงที่แผ่ความร้อนระอุ บุคคลที่เป็นศูนย์กลางของจักรวาลในห้องนี้กำลังนั่งหน้าตึงอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ

'ภาคิน' ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มเบอร์หนึ่งของประเทศ

เจ้าของฉายา ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ ที่วันนี้ดูท่าจะกลายเป็น ‘เจ้าชายภูเขาไฟระเบิด’ มากกว่า

ภาคินในวัยยี่สิบปลายๆ สวมชุดสูทสีเทาควันบุหรี่ที่ขับผิวออร่าให้โดดเด่น

ภาคินขมวดคิ้วแน่นจนแทบผูกกันเป็นโบว์

นิ้วเรียวเคาะพนักเก้าอี้เป็นจังหวะเร็วๆ แสดงถึงความไม่พอใจอย่างถึงขีดสุด

"พี่เอ็มครับ"

ภาคินเรียกผู้จัดการส่วนตัวด้วยเสียงที่เบาแต่กดต่ำจนคนฟังขนลุก

"ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าเรื่องแสงต้องเป๊ะ นี่มันกี่โมงแล้ว ผมมีคิวถ่ายละครต่อตอนบ่ายสอง”

“ถ้ากองนี้เลิกช้ากว่ากำหนด ทางละครเสียหาย ใครจะรับผิดชอบ?"

"ขอโทษทีค่ะน้องภาคิน พอดีทีมไฟเขาจัดองศาผิดนิดเดียว เดี๋ยวพี่จัดการให้ค่ะ"

ผู้จัดการส่วนตัวรีบวิ่งเข้าไปแก้ตัวแทนทีมงานด้วยท่าทีอ่อนน้อม

“นิดเดียว?”

ภาคินเลิกคิ้วข้างหนึ่งและยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

"คำว่า 'นิดเดียว' นี่แหละที่ทำให้งานออกมาห่วยแตก"

ประโยคสั้นๆ นั้นทำเอาทีมงานทั้งกองเงียบกริบ

ทุกคนรู้ดีว่าภาคินเป็นเพอร์เฟกชันนิสต์ตัวพ่อ

แต่ความกดดันจากการเป็นสตาร์แถวหน้าตลอดหลายปีทำให้ความอดทนของเขาลดลงเรื่อยๆ

บวกกับอาการ Insomnia ที่เล่นงานมาตลอดสามคืน ทำให้วันนี้อารมณ์ของเขาร้อนระอุยิ่งกว่าทะเลทราย

ในขณะที่ทุกคนกำลังหวาดกลัวรัศมีความเหวี่ยงของซุปตาร์หนุ่ม ประตูสตูดิโอก็เปิดเข้ามาพร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง

'ขวัญข้าว' สตาฟฟ์ฝ่ายประสานงานกองถ่ายในวัยยี่สิบต้นๆก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบ

ในมือถือถาดแก้วน้ำเกลือแร่เย็นเฉียบประมาณแปดแก้ว

เธอเพิ่งเข้ามาทำงานที่บริษัทโปรดักชันนี้ได้ไม่ถึงสองสัปดาห์

และวันนี้คือวันแรกที่ได้มาลงกองถ่ายใหญ่แบบเต็มตัว

"ขอโทษนะคะ น้ำมาแล้วค่ะ!"

ขวัญข้าวตะโกนเสียงใสเข้ามา ตัดกับบรรยากาศอันเคร่งเครียด

เธอรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปยังจุดที่นักแสดงนั่งอยู่ โดยไม่ทันสังเกตว่าทุกคนกำลังยืนแข็งเป็นหิน

เป้าหมายของเธอคือโต๊ะเครื่องแป้งของภาคิน

เธอต้องการวางแก้วน้ำเกลือแร่เหล่านี้ให้ทีมงานแจกจ่าย แต่เพราะความที่ไม่รู้กฎระเบียบอันเข้มงวดว่า 'ห้ามเข้าใกล้ตัวภาคินเกินระยะสามเมตรโดยไม่ได้รับอนุญาต' และความเก้กังของเด็กใหม่ เธอจึงเดินตรงเข้าไปหาเขาโดยอัตโนมัติ

"น้ำเกลือแร่เย็นๆแก้ร้อนนะคะ จะได้สดชื่นกัน—"

ขวัญข้าวหยุดพูดกะทันหันเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นยะเยือกที่พุ่งตรงมาหาเธอ

ผู้จัดการส่วนตัวของภาคินหน้าถอดสี รีบปรี่เข้ามาขวางหน้าขวัญข้าวไว้

"น้อง! ใครให้เดินเข้ามาตรงนี้! ไม่เห็นเหรอว่าเขากำลังพักกองอยู่!"

ผู้จัดการกระซิบเสียงดุ

"เอ่อ...ขอโทษค่ะ พอดีเห็นอากาศร้อน เลยเอาน้ำมาให้ทีมงานค่ะ"

ขวัญข้าวอธิบายอย่างงงๆ

เธอมองเลยไปที่ผู้ชายหน้าตาดีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

แวบแรกที่เห็นเธอคิดว่า

'หล่อเหมือนหลุดออกมาจากนิยายเลยแฮะ แต่ทำไมหน้าบึ้งจัง'

ภาคินหรี่ตามองผู้หญิงที่กล้าละเมิดพื้นที่ส่วนตัวของเขา

เขาเห็นป้ายชื่อ 'สตาฟฟ์: ฝ่ายประสานงาน' ห้อยคอเธออยู่

ยิ่งเห็นหน้าตาที่ดูซื่อบื้อ และท่าทีที่ไม่สนใจต่อรัศมีอำนาจของเขา มันก็ยิ่งทำให้ความหงุดหงิดพุ่งสูงขึ้น

"ออกไป"

ภาคินพูดสั้นๆ แค่สองคำ แต่ทรงพลังพอที่จะทำให้ขวัญข้าวชะงัก

"คะ?"

"ผมบอกให้คุณออกไปจากตรงนี้ แล้วเอาไอ้น้ำหวานนี่ออกไปด้วย ผมไม่กินของไม่มีคุณภาพที่หยิบยื่นมาจาก—"

ภาคินกวาดสายตามองขวัญข้าวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน

"--จากคนที่ไม่มีความเป็นมืออาชีพ"

ขวัญข้าวขมวดคิ้ว

คำพูดของภาคินเหมือนตบหน้าเธอฉาดใหญ่

ต่อให้จะเป็นเด็กใหม่ แต่เธอก็มีศักดิ์ศรี

เธอเข้ามาในวงการเพื่อหาเงินใช้หนี้ ไม่ได้เข้ามาเพื่อรองรับอารมณ์ใครหน้าไหน

ถึงเขาจะเป็นซุปตาร์ระดับประเทศ แต่นั่นก็ไม่ใช่สิทธิพิเศษที่จะมาดูถูกคนอื่น

"เอ่อ...คุณภาคินคะ น้องเขาเป็นเด็กใหม่ เพิ่งมาวันแรกค่ะ อย่าถือสาเลยนะคะ"

ผู้จัดการรีบขอโทษแทน

ขวัญข้าวยืดตัวตรง

วางถาดน้ำลงบนโต๊ะใกล้ๆเบาๆ อย่างจงใจให้เกิดเสียงน้อยที่สุด

จากนั้นก็หันมาสบตาภาคินตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว

"ขอโทษนะคะคุณภาคิน"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น

รอยยิ้มที่เธอส่งให้แม้จะดูจริงใจ แต่แฝงความนัยบางอย่างที่ภาคินอ่านไม่ออก

"ที่นี่คือ 'กองถ่ายโฆษณา' ค่ะ ไม่ใช่ 'วัง' ที่ทุกคนจะต้องหมอบคลานเข้ามาหาคุณ”

“การที่ฉันเอาน้ำเกลือแร่มาให้ทีมงาน ก็เพื่อให้น้องๆทีมงานที่ตากแดดจัดๆมาตลอดทั้งวันได้มีแรงทำงานต่อให้เสร็จทันตามคิวของคุณ"

สตูดิโอทั้งห้องเงียบกริบ

ทีมงานทุกคนอ้าปากค้าง ไม่มีใครเคยกล้าต่อปากต่อคำกับภาคินแบบนี้มาก่อน

ภาคินถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง

ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน

ยัยสตาฟฟ์นี่กล้าดียังไง?

"เธอ..."

ภาคินชี้หน้าขวัญข้าว เสียงสั่นด้วยความโกรธ

"เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังพูดอยู่กับใคร?"

"รู้ค่ะ คุณภาคิน ซุปเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่ง ผู้แสนจะเพอร์เฟกต์"

ขวัญข้าวตอบหน้าตาย ก่อนจะขยายความต่อด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนใสซื่อ

"แต่ในกองถ่ายนี้ คุณก็แค่นักแสดงคนหนึ่งที่มีหน้าที่ทำตามบทบาทให้ดีที่สุด”

“การที่ทีมงานเขาจัดไฟช้า มันก็เป็นเพราะ 'แสงคอนแทคเลนส์' ของคุณที่มีปัญหาไม่ใช่เหรอคะ?"

ขวัญข้าวมองไปที่ช่างไฟที่ยืนอึ้งอยู่

"พี่คนนั้นเขาพยายามปรับแสงตามรีเควสที่เยอะ...เอ่อ ที่ละเอียดอ่อนของคุณอยู่”

“แต่คุณกลับเหวี่ยงวีนใส่ทุกคนที่ทำงานหนักเพื่อคุณ มันดูเป็น 'มืออาชีพ' ตรงไหนเหรอคะ?"

ภาคินแทบจะลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้

ความดันเลือดในร่างกายพุ่งสูงปรี๊ด

เขาไม่เคยโดนใครสอนแบบนี้มาก่อน

ยัยเด็กบ้านี่!

"ออกไป! ไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้!”

“ผมไม่อยากเห็นหน้าเธอในกองนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว!”

“ไม่งั้นผมจะกลับเดี๋ยวนี้!"

ภาคินตะคอกลั่น ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยความโมโห

ผู้จัดการส่วนตัวของภาคินหน้าซีดเผือด รีบวิ่งเข้าไปดึงแขนเธอทันที

"น้องขวัญ! ไปก่อนเถอะ! พี่ขอร้อง!"

ขวัญข้าวสะบัดแขนออกเล็กน้อย

"ไม่ต้องดึงค่ะ ขวัญเดินเองได้"

เธอหันไปมองภาคินที่กำลังนั่งหอบหายใจด้วยความโกรธ

"ฉันไปแน่ค่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะคุณ—"

ขวัญข้าวชี้หน้าภาคินกลับบ้าง ทำเอาผู้จัดการเกือบหัวใจวาย

"--ถ้าคุณยังเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็ว ความสมบูรณ์แบบที่คุณพยายามสร้างขึ้นมา มันก็จะพังทลายลงด้วยมือของคุณเอง”

“เพราะคนเราทำงานด้วยกันได้ด้วย 'ความเคารพ' ไม่ใช่ด้วย 'ความกลัว'"

พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกจากสตูดิโอไปอย่างสง่างาม

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนในกองถ่าย

ภาคินนั่งทรุดตัวลงบนเก้าอี้อีกครั้ง

เขากำหมัดแน่น จ้องมองประตูที่ขวัญข้าวเพิ่งเดินออกไป

ความโกรธในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาด...

ความรู้สึกหมั่นไส้

"ยัย...ยัยเด็กบ้า! กล้าดียังไง! กล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!"

ภาคินสบถออกมาคนเดียว

ผู้จัดการส่วนตัวไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"พี่เอ็ม"

ภาคินหันไปสั่งผู้จัดการด้วยเสียงที่เย็นเยียบจนน่ากลัว

"ไปสืบมา...ยัยนั่นชื่ออะไร อยู่ฝ่ายไหน"

"น้องขวัญข้าวครับ เพิ่งมาฝึกงาน...เอ่อ จะให้พี่จัดการเรื่องไล่ออกตามที่น้อง—"

"ไล่ออก?"

เขายิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจจนผู้จัดการต้องถอยหลังกรู

"ใครบอกว่าผมจะไล่เธอออก?"

"คะ?"

"ถ้าไล่ออกง่ายๆ มันก็ไม่สนุกสิ"

ภาคินหรี่ตาลง

นึกถึงหน้าตาที่ดูมั่นใจและคำพูดที่ยอกย้อนของขวัญข้าว

'กล้ามากนะที่มาท้าทายอำนาจของภาคิน'

"เก็บเธอไว้ใกล้ตัวนี่แหละ...ผมจะทำให้เธอรู้เองว่า 'นรก' ในการทำงานกับภาคินมันเป็นยังไง เตรียมตัวรับมือให้ดีล่ะ...ยัยสตาฟฟ์ตัวแสบ"

ภาคินลุกขึ้นยืนสะบัดสูท

"เอาล่ะ! จะถ่ายต่อไม่ใช่เหรอ?”

“ไปจัดแสงมาใหม่ให้มันดีขึ้นอีกสิบเท่า! ภายในสิบนาทีนี้!”

“ถ้าไม่ได้ ผมกลับจริงๆ ด้วย!"

รัศมีความเหวี่ยงระดับพายุทอร์นาโดกลับมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้มันมีความมุ่งร้ายบางอย่างซ่อนอยู่...

มุ่งร้ายต่อใครบางคนที่เพิ่งเดินออกไปจากสตูดิโอ

เบื้องหลังความเหวี่ยง

(Mini-Dram behind the scene)

ในขณะที่ภาคินกำลังฉุนเฉียวใส่กองถ่าย จริงๆ แล้วสาเหตุหลักไม่ได้มาจากความไม่เป็นมืออาชีพของทีมงาน

แต่มาจาก ‘ความในใจ’ ที่เขาแบกไว้

สามคืนแล้วที่ภาคินแทบไม่ได้นอน เป็นเพราะข่าวฉาวที่กำลังเล่นงานเขาอยู่ไม่ใช่เรื่องจริง

ความเครียดทั้งหมดถูกเก็บกดไว้ภายใต้ภาพลักษณ์ 'เจ้าชายน้ำแข็ง' ที่ต้องรักษามันไว้ด้วยชีวิต

เมื่อมีเรื่องมากระทบเพียงเล็กน้อย มันจึงกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เขาระเบิดออกมา

สิ่งที่ขวัญข้าวทำไปคือการจุดไฟเผาภูเขาไฟที่กำลังปะทุอยู่แล้ว

แต่คำพูดของเธอที่ว่า 'คนเราทำงานด้วยกันได้ด้วยความเคารพ'

มันกลับเสียดแทงเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจเขาอย่างจัง...

เป็นครั้งแรกที่มีคนมองเห็น 'มนุษย์' ที่อยู่หลัง 'ซุปตาร์'

และกล้าพอที่จะพูดความจริงใส่หน้าเขา นั่นคือเหตุผลที่ภาคินเลือกที่จะไม่ไล่เธอออก แต่เลือกที่จะ 'เก็บไว้ใกล้ตัว'

เพราะลึกๆแล้ว...

เขากำลังโหยหาใครสักคนที่กล้าต่อกรกับเขา กล้าพูดความจริง

และกลายเป็น 'เซฟโซน' ที่แสนพิลึกพิลั่นของเขาโดยที่เขาเองก็ยังไม่รู้ตัว

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามประสาทและความรักอันแสนวุ่นวายระหว่าง 'สตาร์เบอร์หนึ่งสายซึน' กับ 'สตาฟฟ์สาวสายสตรอง'

ติดตามต่อในตอนหน้า...