ตอนที่ 3

ที่จำได้ก็เพราะว่าวันนั้นเป็นวันเกิดของหล่อนพอดี ลุงธำรงค์แวะมาพร้อมกับของขวัญคือตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ ตอนนี้แพรลดายังเก็บไว้ในห้องนอน

“ใช่… คนนี้แหละ ความจำดีนะเรา”

อนันต์ไม่คิดว่าลูกสาวของตนจะยังจำได้ทั้งที่เหตุการณ์ก็ผ่านมาหลายปี

อีกสัปดาห์ต่อมา

เมื่อถึงวันฝึกงาน แพรลดามาถึงโรงแรมตั้งแต่เช้า หล่อนเข้ามาที่ออฟฟิศตั้งอยู่ที่ชั้นล่างของโรงแรมเพื่อรอพบหัวหน้าฝ่ายบุคคลตามที่ได้นัดหมายกันไว้

“หนูแพรใช่ไหมจ๊ะ… ”

‘ลินดา’ สาวใหญ่วัยสามสิบห้าปี ผิวขาว รูปร่างอวบเอ่ย ถามเมื่อเจอหน้าแพรลดาที่กำลังนั่งรออยู่ในห้องรับแขกบริเวณด้านหน้าของออฟฟิศ

“ใช่ค่ะ… สวัสดีค่ะ… หนูมาฝึกงานค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัวเองด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับยื่นเอกสารส่งตัวจากมหาวิทยาลัยเพื่อเข้ารับการฝึกงานในครั้งนี้

“จ้ะ… บอสบอกไว้แล้ว… เรียกพี่ว่าพี่ดาก็ได้ หนูมาแต่เช้าเชียว ทานข้าวมาหรือยังจ๊ะ… ”

ลินดากล่าว น้ำเสียงบ่งบอกว่าเป็นคนใจดี

“เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ดา… ”

หญิงสาวตอบ

“ถ้างั้นเดี๋ยวพี่จะพาขึ้นไปที่ห้องทำงานของท่านประธาน… ตามพี่มาจ้ะ… ”

ลินดาพาแพรลดาเดินผ่านห้องทำงานในส่วนที่เป็นออฟฟิศสำนักงานเข้ามาถึงลิฟท์ที่อยู่ด้านในเพื่อพาหญิงสาวไปส่งยังห้องทำงานตามที่ธำรงค์ได้สั่งเอาไว้

“ห้องทำงานของบอสอยู่ชั้นบนสุดจ้ะ”

ในทันทีที่บานประตูสีเงินแยกออกจากกัน สาวใหญ่หัวหน้าแผนกบุคคลเดินนำเข้าไปในลิฟท์ เพียงครู่สั้นๆ ก็ขึ้นมาถึงห้องของท่านประธาน

ลินดาผลักบานประตูเข้าไปช้าๆ…

หญิงสาวก้าวตามเข้ามาภายในห้องทำงานกว้าง มีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของท่านประธานตั้งอยู่กลางห้อง อีกโต๊ะเป็นของเลขา

“นี่คือโต๊ะทำงานของหนูจ้ะ… ”

“ขอบคุณค่ะ… ”

“บอสจะเข้ามาสายๆ… เดี๋ยวบอสจะสอนงานหนูเอง… ถ้าสงสัยอะไรก็โทรมาถามพี่นะจ๊ะ”

“ค่ะ… ขอบคุณค่ะพี่ดา… ”

แพรลดาพยักหน้ารับ รู้สึกตื่นเต้นกับการฝึกงานในวันแรก

ในเวลาต่อมา

นาฬิกาไม้สีน้ำตาลทรงสูงแบบตุ้มถ่วงที่ตั้งเอาไว้ข้างโต๊ะทำงานของธำรงค์บอกเวลาเก้าโมงครึ่ง ในขณะที่แพรลดากำลังนั่งดูเอกสารในแฟ้มของตัวเองเพลินๆ จู่ๆ บานประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายผู้เป็นเจ้าของห้อง

“สวัสดีจ้ะสาวน้อย… ว้าว… ไม่ได้เจอกันเจ็ดปีโตเป็นสาวสวยเชียว… ”

ธำรงค์ตะลึงมองหญิงสาวในชุดนักศึกษา นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่เขาจัดเตรียมไว้ให้

“สวัสดีค่ะ… เอ่อ จะให้หนูเรียกบอสหรือเรียกท่านประธานคะ… ”

แพรลดายกมือไหว้ เรียกเจ้าของโรงแรมตามที่ได้ยินหัวหน้าแผนกบุคคลเรียก ตะลึงมองในความหล่อเหลาของธำรงค์

จากเมื่อหลายปีก่อนที่เคยได้เจอกัน ถึงตอนนี้ก็แทบไม่เห็นความเปลี่ยนแปลง เขายังดูหนุ่มมาก รูปร่างสูงใหญ่สุดสมาร์ทอยู่ในชุดสูทสีครามน้ำทะเล

“เรียกลุงดีกว่า… ไม่ต้องเรียกบอส… จะได้ฟังดูเป็นกันเอง… ”

ธำรงค์กล่าว

“ค่ะคุณลุง… ”