ตกหลุมรัก เลขาท่านประธาน

ตกหลุมรัก เลขาท่านประธาน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-16
โดย:  ต้นจันทร์เจ้ายังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
51บท
1.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ความรักของ "ณิชชา" และ "ชลาสินธุ์" จะลงเอยอย่างไร เมื่อ... เรื่องราวความรักของพวกเขา “ไม่ได้เริ่มจากรัก” เราสามารถรักใครเพียงเพราะ เขาเหมือนคนที่เรารักที่สุดในชีวิตได้ จริงหรือ? พบคำตอบที่...กว่าจะได้คำตอบ ก็ต้องผ่านบททดสอบมากมาย

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ผู้ช่วยเลขาคนใหม่

「申し訳ございません、温井さん。手術に最適な時期は、もう過ぎてしまっておりました……」

子宮がんの診断書を握りしめたまま、温井紬(ぬくい つむぎ)はしばらく動けずにいた。どれくらい経っただろう、彼女はようやく我に返り、長谷川慎(はせがわ しん)の秘書である柏木要(かしわぎ かなめ)に電話をかける。

呼び出し音が長く鳴り続けた。やっと出た相手の声は、いつも通り素っ気ない。「奥様、何か御用でしょうか」

紬は震える指を握りしめた。「慎は?話があるの」

「長谷川代表は今、取り込み中です」要が答えた。

「少しだけでいいから、代わってもらえない……?」

要の返事を待つ間もなく、受話器の向こうから柔らかな女性の声が聞こえてきた。「慎、サプライズって一体どんな物なの?もったいぶらないで教えてよ」

「上を見て」

聞き慣れた低い声。でも、紬に向けられたことは一度もない、あたたかな響きだった。

次の瞬間、要は遠慮なく電話を切った。

そのとき――

ドォンッ!

港の対岸から轟音が響いた。紬は青ざめた顔で空を仰ぐ。

対岸から打ち上がる、華やかな花火。紺碧の夜空を彩る光の饗宴は、まるでおとぎ話のように美しかった。

病院の入口には、人だかりができていた。

「ねえ、知ってる?あれ、ランセー・ホールディングスの長谷川代表が彼女の誕生日に上げた花火なんだって。一晩で40億円以上らしいわよ!」

「お相手、園部寧音(そのべ ねね)さんでしょ!世界トップの工科大の博士で、国内の一流企業が引く手あまたのエリート。頭も良くて美人で、家柄も申し分ないし、彼氏まであんなイケメンの大金持ちなんて!」

「そりゃあの長谷川代表も夢中になるわよ。あんな完璧な彼女、自慢したくなるに決まってるじゃない!」

紬は派手に輝く花火を見上げたまま、じっと立ち尽くしていた。やがて、握りしめていた診断書がするりと指から滑り落ち、薄い紙切れが足元に舞い降りる。

彼女は踵を返し、静かに立ち去った。

その日の明け方のこと。

慎が帰宅すると、灯りもつけずに紬が暗闇のリビングに座っていた。

彼はスイッチに手を伸ばして明かりをつけ、眉をひそめる。「まだ起きてたのか」

紬は顔を上げ、目の前の人を見つめる。上腕にかける上着、深い黒の瞳。変わらず冷ややかな眼差しで、こちらを見下ろしている。

ずっと、彼はこういう人なのだと思っていた。生まれつき、誰にでも冷たいのだと。でも違った。自分の隣で氷のように冷たい彼は、別の誰かにとっては、心を焦がすほどあたたかいのだ。

「眠れなくて」紬はかすれた声で答える。「今日、病院に行ってきたの」

慎は無造作に上着をソファに投げ出すと、無関心な口調で訊く。「で、何て言われた?」

紬は最近ずっと下腹部の痛みを訴えていた。慎は一緒に病院へ行くと約束してくれたのに、その度に延期になった。

――会社で超大型契約が入っただの、プロジェクトでトラブルが起きただの。

慎は確かに昨日、紬に約束していた。病院に付き添うと。

でも寧音はこっそり自分の誕生日を祝うつもりだと聞いて、会社から慌てて寧音のところに駆けつけた。

寧音のために花火を打ち上げるのに夢中で、紬に関しては、確かに手が回らなかった。

「何でもない。もう少し様子を見ましょうって」紬は目を伏せる。「それより……今日は、どうして帰ってきたの?」

慎は一瞬動きを止めた。それから、ゆっくりと近づいてくる。

紬を抱き寄せ、首筋に何度も熱い吐息を落とす。耳元で、かすれた声が響いた。

「今日からお前の排卵日だろ」

「長谷川家の跡継ぎを産むために、毎月この時期は必ず関係を持つって約束したのはお前の方だ。まさか、もう忘れたのか?」

彼の身体から漂う女性用の香水の香り。それはまるで銃弾のように、紬が必死で保っていたわずかなプライドを撃ち抜いた。

慎の言う通りだった。結婚して三年、彼はずっとこうだった。祖母である長谷川老夫人に「長谷川家の跡を継ぐ子を」と言われたときだけ、義務のように帰ってきて、紬を抱く。

紬の意識がぼんやりと遠のく。子供……もう無理かもしれないのに。

もともと紬は、穏やかで従順な性格だった。言われるがまま、流されるまま。それが当たり前になっていた。でも今日は――もう、我慢したくなかった。

「慎、私と寝て……彼女に嫉妬されたりしないの?」

暗闇の中、紬の瞳が鋭く光る。大人しかった小動物が、初めて牙を剥くように。

慎は彼女を見つめた。いつもと違う真剣な表情に気づいたのか、彼の目に冷たい光が宿る。

やがて、慎が笑った。けれど、その笑みに温もりはない。

「まさか。俺たちの結婚は秘密だ。というか、表に出せないのはお前の方だろう」

「最初から脇役だと分かっていたはずだ」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
51
บทที่ 1 ผู้ช่วยเลขาคนใหม่
แมกไม้ร่มรื่นยืนเรียงรายอยู่สองข้างทางทั้งเล็กใหญ่ ทำให้อากาศที่นี่สะอาดบริสุทธิ์อย่างไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่ตรงใจกลางกรุงเทพฯ เมืองที่แสนวุ่นวาย รถราวิ่งกันขวักไขว่ มลพิษถูกพ่นออกมาแทบจะจากทุกสรรพสิ่งไม่หยุดหย่อนณิชชายืนยิ้มกว้างมองอาคารสูงใหญ่แห่งหนึ่งที่อยู่สุดปลายทางเดินนั้น หญิงสาวร่างเล็กบาง ใบหน้าหวาน จบปริญญาตรีมาได้สองปีแล้ว เธอทำงานเป็นเลขาของประธานบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งทันทีที่เรียนจบ จนกระทั่งได้รับคำแนะนำจากใครบางคนให้ลองเปลี่ยนสถานที่ทำงานเพื่อวางรากฐานของอนาคตดูบ้าง หลังจากสั่งสมประสบการณ์มาพอสมควรแล้ว นั่นทำให้ณิชชายอมสลัดความคิดที่ว่า ตัวเองเป็นเพียงเด็กต่างจังหวัดและไม่มีความสามารถมากพอที่จะเข้าไปอยู่ในจุดที่สูงกว่าที่เคยเป็นได้ลงเสียใครบางคนที่ณิชชา เคยรัก และยังรักจนสุดหัวใจ ใครบางคนที่จากเธอไปหนึ่งปีเต็มแล้ว‘ไม่ต้องรอพี่หรอก ถ้าเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ทุกอย่างในชีวิตณิชน่าจะดีขึ้น’.เขาบอกเอาไว้แบบนั้น ก่อนจะจากไป‘แต่ณิชไม่ต้องห่วงนะ.พี่จะคอยดูแลณิชเสมอ’‘ณิชอยากให้พี่อัคอยู่ด้วยกันมากกว่า พี่อัคคอยดูแลใกล้ ๆ ไม่ได้เหรอคะ’ หญิงสาวคิดไปถึงวันที่ต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 อดีตของณิช
AA: [ชลาจิรากำลังรับสมัครผู้ช่วยเลขาประธานบริษัทอยู่ ลองไปดูไหม] [คุณเป็นใครคะ] ณิชชาพิมพ์ถาม เมื่อเห็นข้อความจากบุคคลปริศนาเด้งเข้ามาในแอปพลิเคชันแชตชื่อดังในโทรศัพท์ [พี่เป็นห่วง ณิชเป็นคนเก่ง น่าจะได้ทำงานที่ที่ดีกว่านั้น จะได้มั่นคงกว่านี้] “พี่อัค?” ณิชชาน้ำตาไหลพราก จะมีใครในโลกนี้เป็นห่วงเธอนอกจากเขา หัวใจของหญิงสาวเต้นถี่รัว...คิดถึง...ปีกว่าแล้วที่เธอไม่ได้รับการติดต่อจากอัครชัยเลย ปีกว่าแล้วที่เธอยังคงรอเขา มั่นใจว่าเขาต้องกลับมาAA: [ร้องไห้อยู่รึเปล่า อย่าร้องไห้นะคนดี] น้ำตาที่ไหลอยู่แล้วก็ยิ่งไหลออกมาราวกับเขื่อนพัง ไม่มีใครรู้จักเธอดีเท่าเขาแล้ว ไม่มีเลยNiTCHA: [คิดถึงพี่อัคจังเลยค่ะ]AA: [พี่ก็คิดถึง]NiTCHA: [วิดีโอคอลล์ได้ไหมคะ อยากเห็นหน้าพี่อัค]AA: [อย่าเลยนะ คุยกันแบบนี้ดีกว่า]NiTCHA: [พี่อัค...]หญิงสาวไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจเลยสักนิด เธอคิดถึงเขาจะตายอยู่แล้วAA: [เพื่อความปลอดภัยของเราเอง]NiTCHA: [ค่ะ พี่อัคสบายดีไหมคะ]แต่เข้าใจก็ได้ อย่างน้อยในหนึ่งปีนี้ได้คุยกับเขาบ้างก็ยังดี ถือว่าการรอคอยเป็นปีนั้นคุ้มค่าAA: [อย่าลืมเรื่องที่พี่บอกนะ อายุยังน้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 เริ่มงานในตำแหน่งใหม่
“ไม่ครับคุณภา! ผมไม่อนุมัติ!!!”ชลาสินธุ์ส่งเสียงไม่พอใจออกมาเมื่อประภาพรยื่นซองขาวที่ด้านในบรรจุใบลาออกเอาไว้ให้ เขาพูดออกมาก่อนที่จะทันได้เปิดซองนั้นเสียด้วยซ้ำ“โธ่ คุณสินธุ์ให้พี่ออกเถอะค่ะ พี่แก่แล้วนะ แล้วครอบครัวพี่ก็เรียกร้องหาพี่แล้วด้วย” อีกคนอธิบายด้วยน้ำเสียงออดอ้อนลูกหลาน เพราะเธอต้องการลาออกก่อนเกษียณเพื่อไปลงหลักปักฐานอยู่กับสามีและลูกอีกสองคนที่ต่างประเทศชลาสินธุ์ทำสีหน้าเจ็บปวดเมื่อได้ยินคำอธิบายของคนที่อายุรุ่นราวคราวแม่ของเขา ชายหนุ่มรู้ว่าประภาพรทำงานหนักเพื่อเขาและบริษัทมาตลอด ตอนแรกที่ทำกับพ่อก็คงเพื่อเลี้ยงดูลูกๆ ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา แต่ยิ่งทำก็ยิ่งทุ่มเทมากยิ่งขึ้น กลายเป็นเหมือนคนในครอบครัวของเขาไปโดยปริยาย“คุณภาลาพักร้อนชั่วคราวได้ไหม ผมให้ลาสามเดือนเลย จ่ายเงินเดือนปกติด้วยเอ้า เถอะนะครับ อย่าไปเลย ถ้าคุณภาไป ผมก็แย่ละสิ”อาการเหมือนเด็กน้อยขี้อ้อนแบบนี้ทำให้ประภาพรอดยิ้มไม่ได้ นานแล้วเหมือนกันนะ ที่เธอไม่ได้เห็นท่าทางแบบนี้ นับตั้งแต่ที่ผู้ชายสูงใหญ่ตรงหน้าต้องมารับหน้าที่เป็นผู้กุมบังเหียนอาณาจักรแห่งนี้กระมัง“ไม่ได้หรอกค่ะคุณสินธุ์ พี่นัดกับสา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 ทดลองงาน
หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะชายหนุ่มกดจูบที่ปากของเธออย่างรุนแรง มือก็จับท้ายทอยเอาไว้ กันไม่ให้หันหน้าหนีได้ ณิชชาเจ็บระบมที่ปากยิ่งกว่าเดิม และเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดโชยออกมาก็รู้ว่าปากเธอต้องแตกแน่แล้ว เธอพยายามช่วยเหลือตัวเอง มองซ้ายมองขวาหาของที่พอจะนำมาทำเป็นอาวุธได้ แต่เพียงไม่นานก็ต้องยอมแพ้ให้กับความเจ็บปวดที่ได้รับ มือหนากระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวเล่นลายตรงเอวทีเดียวกระดุมก็ร่วงลงพื้นเกือบหมด เผยให้เห็นอกกลมกลึงขาวสวย มันน่ามองจนชายหนุ่มอดจะหยุดชะงักตัวเองเอาไว้ไม่ได้แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายของเขา...เป้าหมายของเขาก็คือ...“อ๊า...”เสื้อชั้นในถูกดึงลงมาอยู่ที่เอว แล้วเกสรของดอกไม้กลมขาวก็แสดงตัวออกมาอย่างน่าอับอาย ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งขยี้มันไปมา ส่วนอีกข้างก็กวาดข้าวของบนโต๊ะทำงานลงพื้นจนเกลี้ยง แล้วผลักให้ร่างเล็กขึ้นไปนอนหงายหลังอยู่บนนั้น ก่อนจะบดขยี้ตุ่มไตบนหน้าอกกลมกลึงข้างหนึ่งอย่างแรง ส่วนอีกข้างก็กำลังโดนฟันแข็งขบกัดจนเจ็บระบมไปหมด “นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ คุณสินธุ์!” เสียงนั้นตื่นตระหนก หญิงสาวไม่เข้าใจเลยว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่แล้วพลันความทรงจำบ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 อยากให้กลับมา
“นี่ ตื่นสักที” เสียงเข้มพูดขึ้นเมื่อเขากลับเข้ามาในห้องหลังจากที่ออกไปสูบบุหรี่นอกระเบียงในตอนเช้าแล้วกลับเข้ามาในห้องนอน คนที่ควรจะตื่นได้แล้วก็ยังไม่ได้สติอยู่บนเตียงอย่างนั้นแต่เสียงของเขาไม่เบานัก ทำให้ร่างที่อยู่บนเตียงค่อย ๆ มีสติและลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เพราะทันทีที่เปลือกตาเปิดออก ก็เหมือนกับว่า มันคือการเปิดรับทุกความรู้สึกเจ็บปวดที่ร่างกายมี ตรงกลางนั้นไม่ต้องพูดถึง หญิงสาวนึกไปแล้วน้ำตาก็ไหลทันทีผู้ชายคนนี้ต่อให้ตายแล้วก็ยังไม่สาสมกับสิ่งที่ทำไว้กับเธอหญิงสาวกัดฟัน กำมือแน่น สาบานกับตัวเองว่า เขาจะต้องได้รับบทเรียนที่ทำกับเธอแบบนี้ต้นขากับสะโพกของเธอร้าวระบมไปหมด ความเมื่อยขบแผ่กระจายไปทั่ว จนหญิงสาวถอดใจไม่ขยับร่างกายให้เจ็บปวดมากขึ้นไปอีก และที่ไม่อยากขยับอีกก็เพราะไม่อยากเห็นร่องรอยตามร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองที่ตอนนี้มีเพียงผ้าผืนบางปิดไว้เท่านั้นเธอลืมตามองเพดานเขม็ง เกลียดทีได้เห็นมัน เกลียดที่เพดานนี้ไม่ใช่เพดานคอนโดเล็กๆ ของเธอ“ลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน” เสียงเข้มจัดสั่งณิชชาทำเป็นไม่สนใจคำสั่งนั้นในครั้งแรก แต่เมื่อเขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง หญิงสาวก็
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ธารากานต์
ณิชชาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นช่วงบ่ายแก่ๆ แล้ว แม้จะยังไม่หายจากอาการปวดและเวียนหัว กับร่องรอยความเจ็บและปวดเมื่อยไปทั่วร่าง แต่ก็ต้องนับว่าดีขึ้นมากแล้ว พอที่จะมีเวลาทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเองในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้ได้บ้างทำไมพี่อัคถึงให้เธอมาทำงานที่นี่ รู้หรือเปล่าว่าที่นี่มีปิศาจในร่างมนุษย์รออยู่ หญิงสาวนอนทอดถอนใจ ปล่อยให้น้ำตาไหลลงสู่หมอนจนชื้น ในใจมีทั้งเสียใจและคั่งแค้นหญิงสาวสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มีวันปล่อยให้ไอ้สารเลวนี่อยู่สุขสบาย จะต้องเสียใจและได้รับผลติบแทนจากสิ่งที่มันทำพี่อัคอยู่ที่ไหน มาช่วยณิชด้วยณิชชาปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ บนเตียงกว้าง ๆ ที่แนบแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอเอาไว้ ความมึนหัวที่ยังคงหลงเหลือทำให้เธอไม่อยากจะขยับเนื้อขยับตัว เสียงย่ำเท้าแทรกผ่านอากาศมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง“เดี๋ยวฉันกลับมา นอนอยู่ตรงนี้ไปก่อน”ณิชชาสะดุ้งตัว เบิกตามองคนที่เธอคิดว่าไม่อยู่ในห้อง อาจจะไปข้างนอก ไปทำงานเพราะนี่ก็บ่ายแล้ว แต่เขากลับมาอยู่ตรงนี้“ยาอยู่หัวเตียง ข้าวต้มอยู่บนเตา หิวก็ไปอุ่นเอา”หญิงสาวปิดตาลงราวกับไม่ได้ยินเสียงพูดที่เหมือนออกคำสั่งนั้น ไม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 ทำผิดซะเอง
ณิชชาจัดการงานของตัวเองเสร็จตั้งแต่เช้า วันนี้งานของเธอเป็นงานประจำวันปกติ เธอดูแลทั้งของตัวเองและของพายและบัว จากนั้นจึงชวนทั้งสองคนไปรับประทานอาหารที่แคนทีนของบริษัทด้วยกัน เพราะปกติแล้ว ในวันที่ยุ่งมากๆ พวกเธอทั้งสามคนไม่สามารถทิ้งงานมาพร้อมกันได้ หรือบางทีก็ต้องทำงานให้เสร็จก่อน ว่าจะได้ลงมากินข้าวก็บ่ายคล้อยแล้ว เพราะหากหายไปพร้อมกันหมด แล้วมีงานที่เจ้านายต้องการ ระเบิดลูกใหญ่ได้ลงแผนกเลขาแน่ๆกลุ่มของหญิงสาวเป็นจุดสนใจมากตอนที่เข้ามาในแคนทีน ที่นี่มีอาหารไว้เลี้ยงพนักงานในราคาที่ถูกมาก ข้าว กับข้าวอีกสองอย่าง ขนมหวาน และน้ำฟรีที่ตั้งไว้เต็มตู้เย็น พนักงานจ่ายเพียงยี่สิบบาทเท่านั้น ซึ่งทุกบริษัทของตระกูลจิรารักษนนท์เป็นแบบนี้หมดเมื่อได้รับอาหารครบแล้ว สามสาวยังไม่ทันได้หย่อนสะโพกลงที่โต๊ะก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาคุยด้วยเสียก่อน ซึ่งทั้งสามคนก็ยิ้มกว้างรับ“ว่าไงครับสาว ๆ งานไม่ยุ่งเหรอ ถึงได้ลงมาพร้อมกันได้ ลงมาเร็วด้วยนะเนี่ย” พฤกษ์ หัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์ของที่นี่เอ่ยทัก พร้อมหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ ณิชชาทั้งหมดรู้จักกันอยู่แล้ว โดยการแนะนำของณิชชา เพราะพฤกษ์คือเพื่อนนักเรียนที่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 อย่าแอบไปแรดที่ไหน
บรรยากาศในรถเงียบจนน่าอึดอัด ทั้งคู่เอาแต่นึกถึงคนที่ไม่ได้อยู่ข้างตัว ณิชชาไม่ชอบนั่งรถคันนี้ เธอเลือกที่จะนึกถึงอัครชัยและอนาคตใหม่ที่ตัวเองต้องหาให้เจอ ซึ่งแน่นอนว่ามันต้องไม่ใช่ที่นี่อัครชัยเงียบไปจริง ๆ อย่างที่เขาบอก ไม่ว่าหญิงสาวจะทักไลน์ไปกี่ครั้ง ก็ไม่เคยขึ้นว่า เขาได้อ่านแล้วเลยสักครั้ง หญิงสาวมองร้านรวงข้างถนนอย่างเหนื่อยหน่าย อยากให้เวลานี้ผ่านไปไวๆในขณะที่ชลาสินธุ์ก็เอาแต่คิดถึงเรื่องของธารากานต์ เขาจะทำอย่างไรให้ร่างเล็กนั่นกลับมาอยู่กับเขา กลับมาในฐานะอื่นที่ไม่ใช่น้องสาวเท้าที่เหยียบคันเร่งออกแรงเพิ่มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เมื่อคิดว่าตัวเองนั้นช้าไปก้าวหนึ่งเสมอกับเรื่องของน้องสาวคนนี้ ครั้งแรกก็ตอนที่เธอมีแฟน มีแฟนเป็นไอ้สารเลวนั่น และยังครั้งนี้ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเลิกกับไอ้บ้านั่นแล้ว น้องสาวจึงตัดสินใจทิ้งทุกอย่างที่นี่ไปอยู่บ้านป่าเมืองเถื่อน“จอดข้างหน้านี่แหละค่ะ” เสียงของคนข้าง ๆ ทำให้ชลาสินธุ์ ออกมาจากภวังค์ของตัวเองจนได้ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วหักรถเข้าชิดข้างทางทันที ตรงหน้าของเขาคือคอนโดที่น่าจะสร้างมานานหลายปีแล้ว ตั้งอยู่สามอาคารด้วยกัน เขาไม่รู้ว่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 อย่าไปเจอเขาอีก
ชลาสินธุ์ก็ก้มใบหน้าเข้มกัดเข้าที่ซอกคอขาวอย่างแรงเมื่อคิดได้แบบนั้นแต่สิ่งหนึ่งที่ชลาสินธุ์คิดถูกก็คือ ณิชชาไม่ได้เป็นคนอ่อนโยนเหมือนธารากานต์ เธอจึงทำแบบเดียวกับที่เขาทำด้วย ชายหนุ่มส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ป่านนี้คอของเขาคงจะมีเลือดออกแล้วแน่ๆณิชชาไม่รู้เลยว่า สิ่งที่ตัวเองทำนั้นได้ดึงเอาสัญชาตญาณสัตว์นักล่าออกมาจากตัวชลาสินธุ์จนหมด“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องอย่างเจ็บปวด ใบหน้าหวานดิ้นหนีเมื่ออีกฝ่ายประกบจูบอย่างรุนแรง และลมหายใจกำลังจะหมดและอีกคนกลับไม่ยอมปล่อย ชลาสินธุ์บดบี้ริมฝีปากเล็กอยู่อย่างนั้น จนเล็บจากมือเล็ก ๆ จิกเข้าที่ลำแขนแกร่งจนรู้สึกเจ็บจึงยอมปล่อย เขายืนจ้องมองคนที่หอบหายใจอย่างหนักนิ่ง ๆ ก่อนจะโยนเธอโครมบนเตียงในห้องนอนณิชชาจุกจนพูดไม่ออก นอนตัวงออยู่บนนั้น แต่แววตาที่มองมายังร่างสูงนั้นทั้งเกลียดและพร้อมสู้วันนี้...สู้แค่ตาย!!!แต่แววตาแข็งกร้าวที่ประกาศพันธะสัญญาในใจตัวเองออกมาอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่พูดอะไรนั้น ยิ่งทำให้สัญชาตญาณนักล่าที่ต้องชนะเท่านั้นของชลาสินธุ์ถูกกระตุ้นอย่างหนักซิปกระโปรงสีดำมีระบายสั้นแค่เข่าถูกปลดออกทันที พร้อมกับตัวมันก็ออกไปจากร่างของหญิ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 ดูแล
ชายหนุ่มเพิ่งจะคิดได้ว่าควรจะออกมาจากร่างของหญิงสาวสักที เขาทำความสะอาดร่างกายให้กับเธอ แล้วจึงเห็นว่า มันมีหลายจุดที่เป็นรอยแดง และตรงกลางกายนั้นก็บวมช้ำ เขาส่ายหน้า เกลียดการกระทำของตัวเองขึ้นมาทันทีนี่เขากลายเป็นปีศาจ เป็นคนบ้า หรือเป็นโรคจิตอย่างที่เธอบอกไปแล้วอย่างนั้นหรือ หัวใจของชลาสินธุ์รู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อยากจะยอมรับเขาเจ็บปวด เจ็บปวดที่เห็นภาพนี้เช้าวันต่อมา หญิงสาวปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก เจ็บปวดรวดร้าวที่กลางกายจนไม่ต้องขยับก็ยังรู้สึกได้ นั่นคงทำให้เธอเป็นไข้อีกแล้ว แต่ความหนักอึ้งที่อยู่ช่วงท้องทำให้เธอต้องขมวดคิ้ว เมื่อก้มลงมาดูก็เห็นว่า เธอไม่ได้นอนอยู่คนเดียว แต่ใครอีกคนกำลังนอนกอดเธออยู่กอด?ไม่หรอก เขาก็แค่เอาแขนพาดที่ลำตัวของเธอเท่านั้น...หญิงสาวคิดในใจ แล้วน้ำตาก็ไหล แต่แรงสะอื้นกลับทำให้อีกคนรู้สึกตัว“เป็นไงบ้าง” เขาถามพร้อมกับขยับตัวนอนตะแคงเพื่อให้มองเธอได้เต็มตา หลังมือหนาถูกยกมาอังหน้าผากของเธอณิชชามองตามมือนั้นสลับกับมองหน้าคำถามด้วยความงงงวย...มันอ่อนโยนเกินไป...นี่ตาพล่าเห็นเธอเป็นคุณกานต์อีกหรือเปล่า ถ้าใช่ เธอจะโดนเหมือนเดิมอีกไหมนะคิดถึงตรงน
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status