เปลี่ยนใจแล้ว ฉันไม่หย่า

เครื่องปรับอากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวฝั่งปีกซ้ายในบ้านหลังใหญ่ของธวิณทำงานด้วยความเงียบเชียบ ปล่อยไอเย็นยะเยือก บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมอึดอัดเสียจนคนอยู่แทบนับจังหวะการสูดลมหายใจของตัวเองได้

ธวิณเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท เคาะปลายนิ้วชี้ลงบนที่พักแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สายตาคมดุจับจ้องผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มสวมสูทสีกรมท่าตัดเย็บเข้ารูปไร้รอยยับ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไม่มีเศษเสี้ยวความเห็นใจเจือปน

เขาเลื่อนกระดาษสองแผ่นไปตรงหน้าภรรยาตามกฎหมาย

แผ่นแรกคือเช็คเงินสดของธนาคารชั้นนำ ตัวเลขระบุชัดเจนพร้อมลายเซ็นอนุมัติ ห้าสิบล้านบาทถ้วน แผ่นที่สองคือหนังสือข้อตกลงการหย่าและแบ่งสินสมรสที่เขาสะบัดปลายปากกาเซ็นชื่อรอไว้ล่วงหน้า

เมนิตราก้มมองตัวเลขศูนย์เจ็ดตัวบนกระดาษใบเล็ก แผ่นหลังเหยียดตรง หญิงสาวเม้มริมฝีปากล่างเข้าหากัน สองมือที่วางประสานบนตักสั่นเทาน้อยๆ อาการทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของธวิณ เขามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า การแต่งงานสามปีที่ผ่านมาเป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจบังหน้าผู้ใหญ่ วันนี้มันถึงเวลาสิ้นสุดลงตามกำหนดการ

บนโซฟาหนังมุมห้อง เอมิกานต์เอนหลังพิงพนัก ยกมือขึ้นทาบอกด้วยจริตบอบบาง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกคล้ายคนพยายามควบคุมอาการเจ็บหน้าอก เสียงหอบแผ่วเบาสลับกับเสียงสะอื้นในลำคอดังขึ้น แต่ดวงตาคู่สวยกลับลอบสังเกตสถานการณ์บนโต๊ะทำงานอย่างไม่วางตา

ธวิณปรายตามองหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิดที่ค้ำคอมาหลายปี ภาพอุบัติเหตุทางรถยนต์ในอดีตแวบขึ้นมา แม้จะเป็นเพียงการหักหลบกะทันหันจนรถเบียดขอบทางและไม่ได้มีใครบาดเจ็บสาหัส แต่แพทย์เจ้าของไข้กลับวินิจฉัยว่าความตกใจสุดขีดในวันนั้น ส่งผลกระทบต่อหัวใจของเอมิกานต์อย่างรุนแรงจนกลายเป็นโรคเรื้อรัง เขาหลงเชื่อคำวินิจฉัยนั้นสนิทใจและแบกรับความรับผิดชอบมาตลอด ยิ่งเมื่อแพทย์คนเดิมเพิ่งแจ้งข่าวร้ายว่าเธออาจอยู่ได้อีกไม่นาน คำขอสุดท้ายที่เอมิกานต์ปรารถนาคือการเห็นเขาเป็นอิสระจากการแต่งงานที่ไร้หัวใจ... เพื่อชดใช้ความผิดพลาดในวันนั้น เขาจึงตัดสินใจที่จะสะบั้นพันธะกับภรรยาตัวเอง

เขาไม่ได้ลุกพรวดพราดเข้าไปประคองคนป่วยหรือแสดงท่าทีร้อนรน ชายหนุ่มเพียงแค่มองตรงไปข้างหน้า รอคอยกระบวนการบนโต๊ะให้เสร็จสิ้น

"เซ็นซะ เม" ธวิณเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเยือกเย็นไม่ต่างจากอุณหภูมิห้อง 

"เงินก้อนนี้ตั้งตัวได้สบาย ถือเป็นค่าเสียเวลาสามปีที่เธอต้องมาอุดอู้กางทะเบียนสมรสอยู่ที่นี่ พรุ่งนี้เช้าทนายของฉันจะมารับเธอไปจดทะเบียนหย่าที่เขตให้เรียบร้อย"

เมนิตรายื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับหนังสือข้อตกลงมาวางตรงหน้า หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะอื้น ก่อนจะปล่อยให้หยาดน้ำตาใสเพียงหยดเดียวกลิ้งตกลงบนหลังมืออย่างงดงาม เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ ส่งรอยยิ้มเศร้าสร้อยแบบคนยอมแพ้ต่อโชคชะตา

"ถ้ามันคือความสุขของคุณ... ฉันก็พร้อมจะคืนอิสระให้ค่ะ"

เสียงของเธอสั่นเครือ แฝงความเจ็บปวดลึกซึ้งจนคนฟังรู้สึกหน่วงในอก ธวิณขยับตัวเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นเมนิตราเปราะบางขนาดนี้มาก่อน ภรรยาของเขาเป็นคนยิ้มง่าย รักษามารยาท และเก็บความรู้สึกเก่งเสมอ การพังทลายลงมาตรงหน้าทำให้สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขาเริ่มทำงาน

'ฮึบไว้ยัยมินน์! น้ำตาหยดเดียวแลกห้าสิบล้าน คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม! เซ็นปุ๊บรับเช็คปั๊บ อิสรภาพจงเจริญ! คืนนี้แม่จะไปฉลองให้ยับ!'

เสียงผู้หญิงดังก้องขึ้นมาในความเงียบ

ธวิณขมวดคิ้วมุ่น เขากวาดสายตามองรอบห้องอย่างรวดเร็ว เลขาภูมิยังคงยืนประสานมือทำหน้าตายอยู่หน้าประตูบานใหญ่ เอมิกานต์ยังคงนั่งหายใจหอบอยู่บนโซฟา เมนิตรายังคงสบตาเขาด้วยแววตาปวดร้าว ไม่มีใครขยับปากพูดประโยคยาวเหยียดเมื่อครู่เลยแม้แต่คนเดียว

ระบบสมาร์ตโฮมของบ้านรวน ชายหนุ่มตั้งข้อสงสัยในใจ แต่ระบบความปลอดภัยระดับนี้ไม่น่าปล่อยให้เสียงคนบ่นเรื่องฉลองอิสรภาพหลุดรอดเข้ามาในห้องส่วนตัวของเขาได้

เอมิกานต์เห็นจังหวะเหมาะ หญิงสาวแสร้งทำเสียงสะอื้นให้ดังขึ้น เอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรง

"คุณเมคงเสียใจมากเลยใช่ไหมคะ" น้ำเสียงหวานหยดย้อยดังมาจากมุมห้อง แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจเคลือบความเหนือกว่าอย่างมิดชิด "แต่เอมี่เชื่อว่าความรักมันฝืนใจกันไม่ได้จริงๆ"

เมนิตราปรายตามองผู้หญิงที่บ่นว่าเจ็บหน้าอกแต่ยังมีแรงพูดจาฉะฉาน หญิงสาวรักษารอยยิ้มเศร้าสร้อยบนใบหน้าหวาน

"ฉันเข้าใจค่ะคุณเอม ฉันเป็นแค่คนมาทีหลัง จะไปสู้คนในใจของคุณธีร์ได้ยังไง"

'ตอแหล หลอกด่าว่าเขาไม่รักฉันงั้นสิ นังชาเขียวเอ๊ย เจ็บหน้าอกปางตายแต่บทพูดเป๊ะเวอร์ เก็บแรงไว้แกล้งป่วยเถอะแม่คุณ เดี๋ยวโรคหัวใจกำเริบตายคาบ้านขึ้นมาจะเป็นภาระป่อเต็กตึ๊งเปล่าๆ'

เสียงด่าทอแหลมปรี๊ดดังก้องขึ้นในหัวของธวิณอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนจนเขาเผลอขยับตัวนั่งหลังตรง ชายหนุ่มแน่ใจแล้วว่าไม่ได้หูแว่ว น้ำเสียงกระแทกกระทั้น จังหวะการสบถ และถ้อยคำด่าทอที่สรรหามาประชดประชันเป็นโทนเสียงของเมนิตรา

ธวิณจ้องใบหน้าเปื้อนน้ำตาของภรรยา เธอเพิ่งส่งยิ้มอ่อนหวานยอมจำนนให้เอมิกานต์ แต่เสียงในหัวที่เขาได้ยินกลับด่าทออีกฝ่ายสาดเสียเทเสีย สัญชาตญาณนักธุรกิจเริ่มประมวลผลความผิดปกติ สมองอันชาญฉลาดพยายามหาตรรกะมารองรับปรากฏการณ์ตรงหน้า

เขากำลังได้ยินความคิดของเมนิตรา