7

“เฮ้ย!” ซินหลางรีบตะครุบผ้าผืนน้อยไว้แต่ไม่ทัน ร่างแกร่งจึงเปลือยเปล่าไม่ต่างกับสตรีที่เขามอบฐานะหลานสาวคนโตมาให้ตลอด ยังไม่ทันได้ตั้งหลักเจ้าโลกของเขาก็ถูกมือบางจับไว้มั่น และถูกครอบครองด้วยปากได้รูปทันควัน “หยุดนะไป๋หลาน!!” ตะคอกเสียงกร้าวก่อนที่สติจะไม่เหลืออยู่ รีบจับศีรษะนางไม่ให้ขยับ แล้วชักเจ้าโลกที่เริ่มตื่นตัวออกจากปากนาง

“น้าหลาง..” หญิงสาวรู้สึกอับอายยิ่งกว่าตอนที่ทำใจกล้าแก้ผ้าต่อหน้าเขา เมื่อถูกเขาผลักศีรษะทิ้งจนหงายและหันหลังให้

“ไสหัวออกไปจากห้องข้าเดี๋ยวนี้ แล้วข้าจะยกโทษให้เจ้าสักครั้ง”

“น้าหลาง..” น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มเมื่อได้ยินเสียงเยือกเย็นไร้ความอาทร

“ข้าบอกให้เจ้ารีบออกไปไงเล่า!”

ไป๋หลานลำคอตีบตัน มีแต่น้ำตาที่ไหลพรากออกมา ลุกขึ้นคว้าผ้าแล้ววิ่งออกไปจากห้อง

ซินหลางพ่นลมหายใจด้วยความโล่งอกอย่างใหญ่หลวง ตบอกที่อัดแน่นไปด้วยความหวามไหว ดีใจมากที่ความอดทนอดกลั้นสามารถเอาชนะตัวกิเลสตัณหาได้ แม้องค์รวมของความรู้สึกนั้นจะเป็นความโมโหโกรธามากกว่าก็ตาม

หนุ่มใหญ่หุ่นล่ำสันสลัดความคิดทั้งหมดทิ้ง หยิบเสื้อตัวแรกที่เจอในตู้มาใส่แล้วเดินทางกลับคุ้มซินหลางในทันที

……………..

“ทำไมอยู่ ๆ ถึงขอยกเลิกเสียเล่าเสี่ยวเอ๋อร์ ไหนว่าจะอยู่กับป้าต่ออีกสองปีไง”

“ตอนแรกข้าตั้งใจจะทุ่มเทกับการเรียนต่ออย่างเดียว แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ข้าก็เลยอยากย้ายกลับไปตั้งหลักที่บ้านก่อนเจ้าค่ะ”

“ฐานะทางบ้านเจ้าก็ไม่ได้ลำบากอะไร ทำไมต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเล่า มันเหนื่อยมากนะเสี่ยวเอ๋อร์”

“ไม่ได้ลำบากแต่ข้าก็ต้องเรียนรู้อะไรด้วยตัวเองอีกมาก ข้าตัดสินใจแล้วเจ้าค่ะ” เทียนเอ๋อร์ตัดบทป้าเจ้าของหอเช่าที่เป็นคนดีมีน้ำใจ แต่ก็ชอบสอดส่องเรื่องของคนในหอแล้วเอามานินทาให้ฟังไปทั่ว และด้วยเหตุผลนี้จึงตัดสินใจออกจากที่นี่ เพราะสักวันหนึ่งตนอาจกลายเป็นขี้ปากของนาง

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเจ้านะ เอาเป็นว่าสิ้นเดือนนี้ป้าจะจัดการเรื่องค่ามัดจำให้ แต่เจ้าต้องเก็บของออกไปก่อนสักสามหรือสี่วันนะ เพราะข้าต้องทำความสะอาดห้องเพื่อเตรียมรับคนใหม่เข้ามาอีก”

“ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ ข้าขอกลับขึ้นห้องก่อนนะเจ้าคะ” สาวงามโค้งศีรษะลาสตรีสูงวัยที่นั่งอยู่อย่างนอบน้อม

“ขอโทษที่ขัดจังหวะ”

เสียงทุ้มต่ำเสนาะหูของบุรุษที่ทักทาย ทำให้สองสตรีต่างวัยหันไปมองเขาด้วยความสนใจ

ซินหลางเองก็เหลือบมองไปทางสตรีร่างเล็กข้างกาย เพื่อจะส่งยิ้มลุแก่โทษที่เข้ามาขัดจังหวะ.. แต่แล้วหัวใจในอกแกร่งของเขาก็ต้องกระตุกด้วยความตื่นเต้นยินดี เพราะนางก็คือหญิงสาวคนที่เขากำลังจะมาถามหาอยู่พอดี

“เจอตัวพอดี ข้าจดหมายถึงเจ้าตั้งหลายครั้งแต่เจ้าไม่ยอมตอบจดหมายของข้าสักที” ทักทายนางทันทีอย่างไม่มีลังเลว่าจะจำคนผิด

คิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นด้วยความสงสัยในตอนแรกค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเลิกสูงขึ้นเมื่อเดาได้ว่าเขาคือใคร

“ทะ..”

“มาหาเสี่ยวเอ๋อร์หรือ ท่านเป็นอะไรกับนาง” ความอยากรู้อยากเห็นของแม่เฒ่าเจ้าของหอเริ่มทำงานทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

คำพูดของหญิงสาวถูกขัดขึ้นด้วยคำพูดของสตรีสูงวัย ทันใดนั้นเท้าเล็ก ๆ ของนางก็เตะใส่หน้าขาเขาอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะได้อ้าปากตอบคำถาม

“เขาเป็นญาติของข้าเองเจ้าค่ะ ท่านอาจะมารับข้าไปดูงานด้วยกัน ข้าต้องรีบไปแล้ว ขอตัวก่อนนะเจ้าคะท่านป้า” ตอบเจ้าของหอผู้สอดรู้สอดเห็นแล้วหันไปส่งยิ้มให้ผู้ชายตัวโตที่ยังดูหนุ่มและรูปงามมาก “ท่านอาไปรอข้าที่รถม้าก่อนนะเจ้าคะ ข้าขึ้นไปเอากระเป๋าแล้วจะรีบลงมา”

“อือ” ซินหลางรับสมอ้างยิ้ม ๆ พอเดาได้แล้วว่าทำไมสาวเจ้าถึงลงมือทำร้ายเขาด้วยเท้า แต่การกระทำอันน่าโมโหของนางเขากลับมองว่าน่าขันมากกว่า “ข้าจอดรถม้าไว้ที่ริมถนนด้านข้างนี้นะ รีบลงมาเร็ว ๆ” ทิ้งท้ายด้วยคำพูดและสายตามีนัยยะแอบแฝง โดยที่แม่เฒ่าผู้ดูแลไม่มีทางได้เห็น

“ข้านั่งรถม้าตามท่านอาไปดีกว่าเจ้าค่ะ ตอนกลับจะได้ไม่ลำบากท่าน”

“จะลำบากอะไรนักหนาเชียว ไปกับข้านี่แหละดีแล้ว จริงไหมท่านป้า” เขาถามสตรีวัยกลางคนที่คะเนว่าอายุน่าจะใกล้เคียงกับเขา

“จริงพ่อหนุ่ม เสี่ยวเอ๋อร์ไปกับอาเจ้านั่นแหละดีแล้ว เจ้าสายตาไม่ค่อยดีในตอนกลางคืนไม่ใช่หรือ”

“ท่านป้าดูแลเอาใจใส่นางดีมาก ๆ เลยนะ รู้แม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวของนาง ข้าเป็นถึงอาของนางยังรู้ดีไม่เท่าท่านเลย” ได้ยินดังนั้นแล้วซินหลางก็อดที่จะแขวะใส่ไม่ได้

“ข้าก็รักทุกคนเหมือนลูกเหมือนหลานนั่นแหละนายท่าน อย่างเทียนเอ๋อร์นี่ก็เห็นหน้ากันมาตั้งหลายปีแล้ว ตั้งแต่ยังไม่มีคนรักจนมีคนรัก เห็นเขารักกันดีก็ยิ่งดีใจ” ยายเฒ่าผู้ไม่รู้อะไรตอบอย่างภาคภูมิ

“อย่างนั้นหรือ เขารักกันมากเลยหรือ”

“รักมาก สายตาของเสี่ยวเอ๋อร์ดูมีความสุขทุกครั้งเวลาที่มองคนรักของนาง”