ตอนที่ 6

ฟู่หยางยอมปล่อยให้จวงอวี้ถงพาลูกน้อยไป หากพูดตามตรงเขาค่อนข้างลำบากใจที่ต้องพูดเรื่องนี้กับลูก เพราะยังไม่ไว้วางใจจวงอวี้ถง เนื่องด้วยนางมีความคิดที่ค่อนข้างซับซ้อนและเห็นแก่ผลประโยชน์ของตนเองเป็นใหญ่ ดังนั้นเขาจึงไม่ไว้วางใจนางให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว เพราะเกรงว่านางจะนำความเดือดร้อนมาให้สกุลฟู่

จวงอวี้ถงอุ้มเสี่ยวฉีตัวน้อยเดินไปที่ศาลากลางสระบัว ระหว่างทางก็ชวนอีกฝ่ายพูดคุยเรื่อยเปื่อย

" เสี่ยวฉี เหตุใดเจ้าจึงอยากให้ข้าเป็นแม่ของเจ้า? " นางถามด้วยความสงสัย ระหว่างนั้นก็ปล่อยคนตัวน้อยลง และพาไปนั่งที่ม้าหินอ่อนที่จัดเตรียมไว้บนศาลา

" ก็ข้าชอบพี่สาวนี่นา " เสี่ยวฉีตอบด้วยน้ำเสียงแจ่มใส พลางยิ้มจนเต็มใบหน้า

มือเรียวยกขึ้นมาลูบศีรษะเล็กอย่างนึกเอ็นดู " ข้าก็ชอบเจ้าเช่นกัน " นางยิ้ม

" เช่นนั้นพี่สาวมาเป็นท่านแม่ของข้าได้หรือไม่?" เสี่ยวฉีถามอย่างกระตือรือร้น

คนหน้าหวานทำสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาในที่สุด " ข้าก็อยากเป็นอยู่หรอก เพียงแต่ว่าท่านพ่อของเจ้า เขาไม่ยอมให้ความร่วมมือกับข้าน่ะสิ "

นางโบ้ยความผิดให้ฟู่หยาง หากเขาร่วมมือกับนาง ป่านนี้เสี่ยวฉีก็คงมีมารดาสมใจไปแล้ว

" ท่านพ่อไม่ชอบพี่สาวงั้นรึขอรับ? "

" ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น " จวงอวี้ถงพยักหน้าน้อยๆ

คนตัวเล็กทำปากยู่ยี่พลางเอ่ยถามเสียงเบา " ทำไมเล่า พี่สาวออกจะใจดีนี่นา ทั้งยังเป็นเพื่อนเล่นให้เสี่ยวฉีอีกต่างหาก "

" อาจเป็นเพราะข้างามสู้มารดาของเจ้าที่เสียไปไม่ได้กระมัง " จวงอวี้ถงพูดเล่น

สำหรับฟู่หยางนางก็คงเปรียบเสมือนกาฝากไร้ประโยชน์ที่มาสร้างความวุ่นวายให้แก่เขา ทั้งยังเป็นคนน่ารำคาญที่เขาเกลียดชังน้ำหน้านักหนากระมัง

มือน้อยๆ สัมผัสลงบนใบหน้างดงามของสตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาดวงน้อยเพ่งมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า " ไม่จริงหรอก พวกท่านทั้งสองคนล้วนงดงามทั้งคู่ "

จวงอวี้ถงหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับคำชมของเจ้าเด็กน้อย " สิ่งที่ทำให้ข้าสู้มารดาของเจ้าไม่ได้ มันคือความจริงใจของนางต่างหากเล่า มารดาเจ้านางเป็นคนที่อ่อนโยนและรู้จักทะนุถนอมน้ำใจคน ต่างจากข้าที่มุ่งหวังเพียงจุดหมายของตนเพียงอย่างเดียว "

สีหน้าจวงอวี้ถงสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ตัวตนในวันวานของนาง ใช่ว่าจะจำไม่ได้เสียทีเดียว นางเคยเป็นคนเช่นไร นางย่อมจำได้ดี แม้ในสายตาของคนอื่นนางจะดูเหมือนเย่อหยิ่งก็ตาม แต่นั่นก็เป็นแค่ฉากหน้าที่นางสร้างขึ้นมา เพราะไม่อยากให้คนอื่นมากดข่มนาง กระนั้นนางก็ไม่เคยเสแสร้งแกล้งทำให้สิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนของตนเองสักครั้ง

นางมีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตเป็นคุณหนูผู้แสนเย่อหยิ่ง และดีใจที่มีบิดามารดาคอยให้การสนับสนุน แม้บางครั้งนางอาจจะเผลอทำไม่ดีกับพวกท่านไปบ้าง แต่พวกท่านทั้งสองคนก็ไม่เคยมองนางด้วยสายตาเกลียดชังหรือดุด่าด้วยถ้อยคำร้ายกาจ กลับโอบกอดนางอย่างอบอุ่นทั้งยังปลอบประโลมไม่ให้นางคิดมากอีกต่างหาก

พอจวงอวี้ถงนึกถึงภาพในวันวาน ความรู้สึกก็พลันล้นเอ่อออกมา ทำให้ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวคล้ายจะร้องไห้ ในตอนนั้นนางมีความสุขมาก แทบไม่เคยจินตนาการถึงวันที่ไม่มีบิดามารดาเลยด้วยซ้ำ ยามนั้นนางคิดแค่เพียงว่าจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป แม้ในยามที่บิดามารดาแก่ชราไป นางก็จะเป็นคนคอยดูแลและอยู่เคียงข้างพวกท่านทั้งสองคน จะทำหน้าที่ลูกให้สมกับที่ท่านพ่อท่านแม่เลี้ยงดูนางมาเป็นอย่างดี

ทว่าสิ่งที่นางวาดฝันไว้กลับพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อได้สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปพร้อมกันสองคน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้นางแค้นเคืองลุงของตนเองมาก ซึ่งไม่ใช่แค่เขาคนเดียวเท่านั้น แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ นางจะต้องสืบหาและนำตัวพวกมันมาลงโทษให้ได้

" พี่สาวมีเรื่องไม่สบายใจงั้นหรือ? " นัยน์ตาคู่เล็กจับจ้องใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่กำลังทำสีหน้าเศร้าโศกราวกับมีเรื่องใดในใจ

จวงอวี้ถงส่ายหน้า ก่อนจะคลี่ยิ้มหวาน " เปล่าหรอก ข้าไม่ได้เป็นอะไร "

" เช่นนั้นมาเล่นกับเสี่ยวฉีนะ เดี๋ยวเสี่ยวฉีจะทำให้ท่านอารมณ์ดีเอง "

" อืม ได้สิ "

จวงอวี้ถงกับฟู่เทียนฉีใช้เวลาอยู่ด้วยกันพักใหญ่ ครั้นตะวันใกล้จะลับขอบฟ้า แม่นมที่เลี้ยงดูเสี่ยวฉีมาตั้งแต่เกิดก็มารับตัวเจ้าก้อนแป้งกลับไป แต่ทว่าเสี่ยวฉีกลับมีท่าทีงอแงไม่ยอมกลับง่ายๆ จวงอวี้ถงเห็นเช่นนั้นจึงรีบบอกให้คนตัวน้อยกลับไปอาบน้ำผลัดเสื้อผ้าก่อน พร้อมกับให้สัญญาว่าวันพรุ่งนี้จะมาเล่นเป็นเพื่อนด้วยอีก พอได้ยินเยี่ยงนั้นเสี่ยวฉีก็ยอมคล้อยตามแต่โดยดี

แม่นมอดยิ้มให้กับทั้งสองคนไม่ได้ ด้วยว่าคุณชายน้อยของนางค่อนข้างดื้อรั้นตามประสาเด็กอยู่สักหน่อย แต่พอได้ยินคุณหนูจวงพูดแค่ไม่กี่คำกลับยอมเชื่อฟังอย่างง่ายดาย ทั้งยังไม่มีท่าทีต่อต้านราวกับเกรงใจคุณหนูนักหนา

" พี่สาว เสี่ยวฉีกลับก่อนนะ " มือน้อยๆ ยกขึ้นมาโบกสะบัดไปมา

" กลับดีๆ นะ พรุ่งนี้ค่อยมาเล่นกันใหม่ " จวงอวี้ถงโบกมือตอบกลับพลางส่งยิ้มให้

หลังจากส่งเสี่ยวฉีกลับไปแล้ว สตรีร่างบางก็นั่งครุ่นคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่บนศาลาคนเดียว โดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนกำลังยืนจ้องนางอยู่

อิงรั่ว สาวใช้ที่เคยเป็นนางต้นห้องของฟู่หยาง เมื่อครั้งยังไม่ออกเรือนมองสตรีผู้มาอาศัยอยู่ในจวนสกุลฟู่อย่างเคียดแค้น ครั้งหนึ่งนางเกือบจะได้รับเลือกเป็นอนุของฟู่หยางแล้วเชียว แต่กลับถูกมารดาของเสี่ยวฉีแย่งตำแหน่งไป สตรีสกุลหวังไม่เพียงเข้ามาเป็นนายหญิงของจวนสกุลฟู่เพียงอย่างเดียว แต่ยังได้ครอบครองหัวใจของเจ้าของจวนอีกต่างหาก

นั่นจึงทำให้แผนการของนางล่มไม่เป็นท่า ต้องได้กลับมาเป็นสาวใช้รองมือรองเท้าของคนในสกุลฟู่อีกครั้ง ทั้งที่นางมีโอกาสจะได้เป็นเจ้านายอีกคนของจวนสกุลฟู่แล้วแท้ๆ

" ข้าไม่ยอมให้เจ้าแย่งเขาไปอีกหรอก " นางเอ่ยพึมพำกับตนเอง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไป

ระหว่างนั้นจวงอวี้ถงก็พลันเหลือบมาเห็นแผ่นหลังของอีกฝ่ายเข้าพอดี ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาเต็มไปด้วยประกายวาววับ สตรีที่เพิ่งเดินจากไปใช่ว่านางไม่รู้จัก แต่ต้องบอกว่านางรู้จักดีเลยละ!

เพราะอีกฝ่ายคือศัตรูตัวฉกาจที่นางต้องกำจัดออกไป หากไม่เช่นนั้นแล้วคงสร้างความวุ่นวายให้แก่จวนสกุลฟู่น่าดู

ตัวปัญหาน่ะ มีแค่นางคนเดียวก็พอแล้ว!