7

“เจ้าไปแจ้งสกุลเยี่ยด้วยว่าไม่ต้องนำผ้ามาให้ข้าอีก ข้าไม่ใช่หญิงงามที่จะต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทุกวัน วันละหลาย ๆ ชุด ให้ทันยุคสมัยตามใครเขาสวมใส่อะไร หากข้าอยากได้ผ้าเมื่อไร ข้าจะไปซื้อที่หน้าร้านด้วยตัวข้าเอง”

“ข้าจะรีบกลับไปบอกผู้อาวุโสเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องรีบไป เจ้ากินให้อิ่มก่อน” หวังเฟยกำชับนาง ด้วยเห็นว่านางเป็นสตรีกินข้าวเชื่องช้า นั่นก็เป็นเรื่องดีของเขาอีกอย่างหนึ่ง เมื่อเขาจะได้พบนางวันละหนึ่งมื้อเป็นเวลานาน เฝ้ามองนางคีบอาหารเข้าปากทีละคำ

“วันนี้ข้าไม่ได้กลิ่นขี้วัว?”

“ข้าเดินเลี่ยงไปทางอื่น ไม่เจอพวกเด็ก ๆ แกล้งข้า...”

“เด็กพวกนั้นถูกตามใจจนเคยตัว ควรได้รับโทษทัณฑ์ ฐานกลั่นแกล้งผู้อื่นเสียบ้าง ได้ยินว่าเป็นลูกหลานคหบดี ทำตัวเป็นนักเลงโตมานาน”

หวังเฟยพอรู้มาบ้างว่านางถูกกลั่นแกล้งเป็นประจำตั้งแต่เล็ก เพราะเรื่องขาของนางเป็นจุดสนใจ มารดาของนางไม่ได้มีหน้ามีตาในสังคม อยู่ ๆ ก็ร่ำรวยขึ้นมาหลังสกุลเยี่ยเปิดกิจการขายผ้า เด็กชายกลุ่มหนึ่งละแวกบ้านของนางเติบโตเป็นวัยรุ่น ตั้งใจมาเฝ้ารอนาง หากวันไหนนางเดินเท้ากลับบ้าน

“ข้าไม่เป็นไร ข้าชินแล้ว ท่านอย่าได้ไปสนใจพวกเขาเลย คุยเรื่องอื่นดีกว่า”

เจียลี่ไม่อยากให้ใครเดือดร้อนเพราะนาง จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา นางเกรงว่าท่านอาจะไปเอาเรื่องพวกเขาแล้วเกิดปัญหาในภายหลัง นางเองก็ระวังตัว นางเลือกที่จะกลับบ้านโดยรถม้า กับบ่าวรับใช้ชายตัวโต ๆ ถึงแม้ว่าพวกเขาไม่อาจช่วยเหลือนางได้ คงอุ่นใจกว่าเดินเท้ากลับบ้านคนเดียว

ข้าวสวยที่มีควันลอยฉุยจากโถข้าวทำให้นางลืมบาดแผลภายในจิตใจ ท่านอาเขยตักข้าวให้นาง บ่นว่ากินไม่ไหวแล้ว นางตักข้าวกลับคืนให้เขา ใช้ตะเกียบคีบอาหารโดยไม่นึกรังเกียจ หวังเฟยนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

“ท่านอาหญิงของเจ้าเพิ่งมาแคว้นหลู่ได้สักพัก นางมาพบข้าครั้งหนึ่ง...”

“ท่านอา... ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ข้าสบายดี เพียงแต่” ปลายเสียงเงียบงัน ลังเลใจว่าจะพูดกับนางดีหรือไม่ กว่าจะพูดมันออกมา “ลี่จิ่นบอกข้าว่า... เจ้าชอบข้าหรือ? เจียลี่”

“ชอบสิเจ้าคะ ท่านอาดีกับข้า ท่านเป็นผู้มีพระคุณของข้า คอยช่วยเหลือครอบครัวข้าเสมอ”

“ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น”

ท่านอาไม่คิดทำลายบรรยากาศบนโต๊ะอาหาร ทว่าเขาไม่ชอบรอยยิ้มเสแสร้ง พูดจาฉะฉานไม่สะท้านสะเทือน ในเมื่อลี่จิ่นเป็นผู้เอ่ยความจริงกับเขาว่าทำไมหลานสาวจึงยอมห่ออาหารให้เป็นอย่างดี เรื่องที่นางมาดูแลเขาก็ไม่ใช่เพียงผลประโยชน์ คนทางบ้านนางวานขอให้นางมา

“อาหญิงเจ้าบอกกับข้าว่า... เจ้าคิดคดทรยศนาง เจ้ามีใจให้ข้านับตั้งแต่ที่ข้าเริ่มคบหากับนาง ล่วงรู้ความในใจเจ้ามาโดยตลอด เจ้าเฝ้ามองข้าอย่างหญิงมองชาย ไม่เคยคิดว่าข้าเป็นท่านอาเขย นางจึงสบโอกาสใช้ประโยชน์จากเจ้า เรื่องทำอาหาร...”

เจียลี่รู้สึกถึงความร้อนทั่วใบหน้าและลำคอ นางกลืนข้าวไม่ลง รีบยกแก้วขึ้นดื่มน้ำอึกใหญ่ นางเช็ดปากลวก ๆ ก้มศีรษะว่องไว

“ข้าขอตัวลาเจ้าค่ะ พอดีว่า... ข้ามีธุระด่วน”

“ตอบข้ามา ก่อนที่ข้าจะหักขาเจ้าเสีย จะได้ไม่ต้องลุกหนีไปไหน...” ถ้อยคำเด็ดขาดของท่านอารั้งนางไม่ให้ลุกจากที่นั่ง นัยน์ตาลุ่มลึกปรากฏอารมณ์เคียดแค้นระลอกหนึ่ง เขากดดันนาง เพื่อให้นางตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมา

--------------------------

‘ความลับภายในใจข้า เป็นเรื่องของข้า ต่อให้ท่านจะหักขาหักคอข้า มันก็จะตายไปกับข้า’

เจียลี่ทำให้ท่านอาหัวเสียไม่น้อย เมื่อนางไม่ยอมตอบคำถามของเขา ซึ่งเขาอาจรู้แก่ใจดีเพียงอยากได้ยินจากปากนาง เพื่อให้แน่ใจเท่านั้น หากว่านางยอมรับมันออกมา

นางเป็นผู้เดียวที่เรียกเขาท่านอา นับตั้งแต่เลิกรากับลี่จิ่น ท่านอาหญิงของนาง แม้แต่คนที่บ้านนางยังคงเรียกเขาลูกเขย มารดาของนางก็เรียกเขาน้องเขย

หวังเฟยไม่กล้าต่อว่านาง เพียงส่ายหน้าถอนหายใจด้วยกิริยาไม่พอใจ

แต่เล็กจนโตนางเคยหยิ่งทระนงตนเสียที่ไหน ใครสั่งให้นางทำอะไรนางก็ทำ นางยอมเป็นเบี้ยล่างให้อาหญิงและลูกหลานคนอื่น ๆ ในสกุลเยี่ย เคยเป็นผู้ถูกรังแกมาโดยตลอด ไยอยู่มาวันหนึ่งนางกลับไม่ยอมโอนอ่อน

“ขอบใจสำหรับน้ำใจของเจ้า อาหารทุกมื้อของเจ้าทำให้ร่างกายข้าดีขึ้นมาก”

ท่านอาเดินมาถึงรถม้า เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ามืดมิด เห็นว่ามืดค่ำแล้ว แต่ไม่ยอมให้นางกลับเสียที นางเองก็ใช่ว่าอยากกลับเรือนเสียที่ไหน แววตาเทิดทูนของนางบอกว่าอยากอยู่รับประทานอาหารต่อกับท่านอา นอนบนฟูกในเรือนรับรองแขก ตาเฝ้ามองประตูไม้ที่มีเสียงเอะอะโวยวายของคนเมาจนกว่ามันจะเปิดออก

“ข้าเต็มใจรับใช้ท่านอาเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้ว่าเจ้าเต็มใจ... มากทีเดียว ต่อให้เจ้าจะไม่ได้รับคำสั่งจากใคร เจ้าก็จะมา” พูดจบ เขาลอบมองบ่าวรับใช้ชายด้วยท่าทางไม่ไว้วางใจ แม้พวกเขาจะทำงานสกุลเยี่ยมานาน พวกเขาล้วนเห็นเจียลี่ตั้งแต่ยังเป็นเด็กห้าขวบด้วยซ้ำไป

หวังเฟยมีความคิดว่าบ่าวทั้งสามอยู่ในวัยฉกรรจ์ เป็นท่านอาของนางได้ บัดนี้นางเติบใหญ่ นับวันยิ่งสวยสะพรั่ง ใบหน้าอ่อนหวานของนางต้องตาหนุ่ม ๆ ในตลาด เขาได้ยินจากมิตรสหายมาว่าในเมืองแทบไม่มีใครไม่รู้จักนาง ทั้งยิ้มหวาน พูดจาฉะฉาน ขายของเก่ง รู้จักกล่าวชมลูกค้า ไม่ว่าใครเข้าไปเหยียบร้านสกุลเยี่ย เป็นต้องถือห่อผ้าออกมาทุกราย

“วันนี้ข้าจะไปส่งเจ้า”

“ข้ากลับเองได้ท่านอา ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ข้านั่งรถม้าผ่านทางนี้ทุกวัน”

“เจ้าเพียงไม่รู้ ที่ใดก็อันตราย” 

บ้านเมืองขาดความมั่นคงและสงบสุข ประชาชนมองชีวิตตนเป็นตายเท่ากัน ตื่นนอนมาทำงานหามรุ่งหามค่ำ หาได้มีทางเลือกมากนัก ในยามวิกาลพวกเขารีบกลับบ้านของตน ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา เป็นไปได้ว่าอาจมีคนหนึ่งคอยเฝ้าเวรยาม สำหรับครอบครัวที่มีฐานะทางการเงินอย่างสกุลเยี่ยเป็นพ่อค้ามั่งมี มีบ่าวบริวารคอยรับใช้ คอยเป็นหูเป็นตาลูกหลานในบ้าน