ท่านอ๋องเพคะ ข้าคือนางร้าย

เมื่อคุณหนูหยูคิดสรุปกับตนเองได้เช่นนี้แล้ว จึงได้ยกเลิกแผนการณ์ที่จะพิชิตอ๋องหนุ่มในวันนี้ลง “ ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกขอออกไปเดินเล่นสักหน่อย คงจะกินอิ่มมากจนเกินไปเจ้าคะ รู้สึกอึดอัดเหลือเกิน ” นางเอ่ยบอกบิดาของตน ท่านเสนาบดีหยูพยักหน้า “ ถ้าเช่นนั้นก็ไปเถิด ไม่ต้องรีบร้อน เดินเล่นชมสวนที่จวนแม่ทัพใหญ่ก่อนก็ได้ หรือจะไปสนทนากับสหายวัยเดียวกันก็ได้ เพราะพ่อคงจะร่ำสุรากับสหายอีกนาน ” หงลี่หันไปรับคำบิดา “ เจ้าค่ะท่านพ่อ ” แล้วนางลุกขึ้นเดินออกไปจากที่นั่งของตนเองโดยที่มิได้เหลียวไปมองท่านอ๋องหนุ่มที่นางเคยหลงรักเขาอย่างมากมาย ด้านอ๋องหนุ่มเขามองตามหลังสตรีที่เคยมาวุ่นวายกับเขาจนเขาแสนจะรำคาญเหลือแสน วันนี้เขาจึงได้วางแผนเพื่อจะให้นางเห็นว่าเขามีใจให้สตรีอื่น นางจะได้เลิกวุ่นวายตามตอแยเขาเสียที เมื่อเขารู้ว่านางจับจ้องมองเขาอยู่ เขาจึงได้หันไปส่งสายตาให้กับคุณหนูกู้ฟางเซียนบุตรีท่านราชครูหลาย ๆ ครั้ง และแอบมองคุณหนูหยูหงลี่ไปด้วยว่านางจะเห็นสิ่งที่เขากำลังทำหรือไม่ แต่แล้วริมฝีปากหนาก็ยกยิ้มอย่างสมใจ เพราะเขาเห็นนางจ้องมองมาหลาย ๆ ครั้งเขาแน่ใจว่านางต้องเห็นแล้วว่าเขาส่งสายตาหวานฉ่ำให้กั

อ๋องหนุ่มประคองร่างอวบไว้ในอ้อมแขน เขาจ้องมองขณะที่นางโยกสะโพกอวบรับนิ้วแกร่งของเขาที่กระแทกนางเข้าออกอย่างรุนแรงและเร่งความเร็วจนกระทั่งสะโพกอวบของนางกระตุกเกร็งแล้วปลดปล่อยน้ำรักออกมาอย่างมากมาย นางสุขสมให้เขาเห็น ตอนที่นางปลดปล่อยตนเองไปตามอารมณ์ราคะที่เพิ่มขึ้นสูงจนหลงลืมความอับอายไปจนสิ้น นางร่าน นางร้อนถึงใจเขายิ่งนัก ยิ่งทำให้อ๋องหนุ่มอารมณ์เตลิดจนกู่ไม่กลับเขายกเจ้าลูกชายที่ตอนนี้ขยายใหญ่จนพองเกือบจะเต็มที่แล้ว หัวบานของมันมีน้ำรักปริ่มจนไหลยืดออกมาด้วยเขารู้สึกเสียวยิ่งนัก ยิ่งเห็นนางร่านร้อนเช่นนี้ทำอารมณ์เขาเตลิดไปหมด เขาค่อยๆสอดเจ้าลูกชายตาเดียวของเขาเข้าไปในร่องอวบของคุณหนูหยูหงลี่ช้าๆ เขารู้ว่าแม้นางจะร่านร้อนถูกอกถูกใจเขาเหลือเกิน แต่นางยังไม่เคยชาย ร่องอวบของนางนั้นยังคับแน่นจนมันตอดรัดนิ้วแกร่งของเขาจนเจ็บ แต่เขาก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว อยากจะรักนางแทบจะขาดใจ หากวันนี้เขาไม่ได้กระแทกนางเขาต้องขาดใจอย่างแน่นอน อ๋องหนุ่มไม่สนใจแล้วว่านางจะร้ายกาจ หรือเขาจะรังเกียจไม่อยากจะได้นางเป็นชายา เขารู้ดีว่าหากเขากระแทกนางจนสมใจของเขาในวันนี้แล้วจะต้องรับนางเป็นเมียอย่างแน่นอนคงจะหล

อ๋องหนุ่มตกตะลึงกับวาจาของหยูหงลี่ เมื่อครู่นางบอกว่าอะไรนะ นางบอกว่านางไม่ได้เรียกร้องให้เขารับผิดชอบ นางไม่ต้องการมีพันธะ และจะรีบมีสามีไปทำไม ไม่สู้มีสามีไปเรื่อย ๆเช่นนี้สนุกดี นางหมายความว่าไม่ต้องการให้เขารับนางเป็นอนุและนางยินดีที่จะอยู่แบบไม่มีพันธะและจะหาสามีไปเรื่อย ๆ มันเรื่องบ้าอะไรกันอ๋องหนุ่มทั้งงุนงงและหัวเสียไม่น้อย เขาหงุดหงุิดกรุ่นขึ้นมาที่นางไม่ร้องไห้ ไม่โวยวายให้เขารับผิดชอบนาง เมื่อคืนเขาแน่ใจว่าเป็นชายคนแรกของนาง ได้นางเป็นเมียคนแรก และเมื่อคืนนางร้องครวญครางปานจะขาดใจอยู่ใต้ร่างเขา และเขาเองก็สุขสมถึงห้าครั้ง ไม่เคยมาก่อนเลยที่เขาจะเริงรักกับสตรียาวนานเช่่นนี้และนับครั้งไม่ถ้วนเช่นนี้ อ๋องหนุ่มแม้ขณะนี้จะโมโหกรุ่นไม่น้อย แต่เจ้าลูกชายที่ผงาดง้ำขึ้นมาเมื่อเห็นร่างอวบที่กำลังสวมอาภรณ์อยู่ตรงหน้า เหมือนมันจดจำนางได้ว่าเมื่อคืนสุขสมกันแค่ไหน อ๋องหนุ่มพยายามปรามเจ้าลูกชายของเขาให้สงบลงเพื่อรักษาหน้าของตนเอง ไม่อยากให้นางได้ใจว่าร่างกายของเขานั้นมันกำลังติดใจนางมากเพียงไหน เมื่อหงลี่แต่งกายเรียบร้อยแล้ว นางก็เดินออกไปจากห้องนอนเขาทันที โดยไม่หันมามองเขาเลยด้วยซ้ำ ม

“ ข้าไม่มีอารมณ์จะเลือกหญิงใดทั้งนั้น ข้าอยากจะเมาอยากจะร่ำสุรา เสด็จพี่ดื่มเป็นเพื่อนข้านะ วันนี้ไม่เมาไม่กลับ ข้าสั่งรถม้าให้รอรับอยู่ด้านล่าง ท่านไม่ต้องกังวล ” เขาเอ่ยบอกพี่ชายแล้วยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวจนองค์ชายสามมองตาค้าง “ เจ้าแปด มีหญิงงามมากมายมาให้เลือกเป็นเมียแทนที่จะดีใจ กลับทำท่าเหมือนคนกลุ้มอกกลุ้มใจเพราะเมียหนีอย่างนั้นแหละ ” องค์ชายสามตั้งข้อสังเกตุ อ๋องแปดเมื่อได้ยินพูดของพี่ชายเขาแทบจะสำลักสุราท่ี่กำลังยกขึ้นดื่ม แล้วไอออกมาอย่างแรง “ เจ้าแปด เป็นอะไรกัน แค่เพียงสุราเจ้าก็สำลัก อย่าบอกข้านะว่าที่ข้าพูดเมื่อกี้มันคือเรื่องจริง “ องค์ชายสามจ้องใบหน้าของน้องชายตาเขม็ง เขารู้สึกว่าอาการของเจ้าแปดนี่มันคุ้นๆเหลือเกิน มันเหมือนเคยเห็นที่ไหน เขาครุ่นคิด ขณะที่อ๋องแปดยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดใบหน้าและปากของตนเอง ” ข้านึกออกแล้วว่าอาการของเจ้ามันเหมือนใคร มันเหมือนเจ้าห้าไม่มีผิด เจ้าห้าตอนที่มันไม่ยอมรับว่ามันหลงรักสตรีที่มันได้เป็นเมียแล้ว แต่หญิงผู้นั้นกลับจะหนีไปคบหาชายอื่น เจ้าจำได้ไหมตอนที่เจ้าห้ากับเมียมันได้กันแล้ว แต่เมียไม่ยอมแต่งงานกับมัน แต่หันไปคบหาชายอื่น เจ้

“ องค์ชายสามท่านเป็นชายที่ดูมีเหตุผลที่สุด หม่อมฉันจะพูดความจริงกับท่าน แต่ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่ คุณหนูกู้ฟางเซียนนางเดินมาหาหม่อมฉันแล้วเอ่ยถึงเรื่องที่วันงานเลี้ยงนางเหมือนได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋องแปด และเขาพึงใจนางและนางบอกว่าหม่อมฉันหยูหงลี่คงจะไม่มีหวังในตัวท่านอ๋องแปดแล้ว ให้ตัดใจจากเขาเสียเถิด แต่ตัวหม่อมฉันเองก็มิได้สนใจท่านอ๋องแปดแล้ว เพราะมีคนที่กำลังคบหาดูใจอยู่แล้วคือคุณชายจางผู้นี้ ” นางหันไปที่บุรุษที่ยืนอยู่ด้านข้างนาง ทำเอาชายที่ยืนตรงหน้านางทั้งสองหยุดชะงักไปทันใด อ๋องแปดรู้สึกว่าเจ็บแปลบที่กลางอกขึ้นมาทันที เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังเล่าเรื่องราวทั้งหมดอยู่ อกใจของเขามันเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกขณะที่ฟังนางเล่าเรื่องราวต่อ “ แต่แล้วอยู่นางก็เซล้มไปเอง ทำท่าเหมือนตนเองถูกผลัก ทั้งหม่อมฉันและคุณชายจางต่างไม่ได้แตะต้องตัวนางด้วยซ้ำไป เราทั้งคู่ได้แต่ยืนตกตะลึงอยู่กับที่ แต่นางเมื่อล้มลงไปแล้วก็ร้องไห้รำพันขึ้นมาเอง ทำตัวน่าสงสารเหมือนถูกคนรังแก นี่คือความจริงที่จะบอกกับท่าน องค์ชายสามส่วนท่านจะเชื่อที่หม่อมฉันพูดหรือไม่ก็สุดแล้วแต่ เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อ