บทที่ 1 แรกเริ่ม

หลินอิงฮัวอายุได้เพียงสิบปีบิดาก็มาด่วนจากไปเพราะการออกไปรบคราหนึ่ง ด้วยสาเหตุที่เขาพุ่งเข้าไปรับลูกธนูแทนท่านแม่ทัพเฉินอี้หรานผู้บังคับบัญชาของเขาแล้วเสียชีวิตทันที ทิ้งหลินอิงฮัวเด็กอายุสิบปีไว้ผู้เดียว

นางมีบิดาเพียงผู้เดียวเพราะว่ามารดาทิ้งนางและบิดาไปตั้งแต่ยังเล็กๆนางแทบจำมารดามิได้เลยด้วยซ้ำ มีเพียงบิดาที่เลี้ยงดูนางมา แต่บิดาเป็นทหารจึงมักจะออกรบครั้งละนานๆด้วยครานั้นมีศึกมาก จะหยุดพักกลับจากชายแดนมาอยู่กับนานเป็นบางครั้งคราวเท่านั้น นางอยู่กับแม่นมที่เลี้ยงนางมาแต่อ้อนแต่ออด

แต่แม่นมฉินก็มาด่วนจากไปเมื่อคราวที่นางอายุได้เพียงสิบสองปีเมื่อมาอยู่ที่จวนแม่ทัพเฉินอี้หรานแล้ว แม่ทัพเฉินก็เช่นเดียวกับบิดาของนางท่ีมักไปรบแต่ในคราหลังๆก็มักอยู่จวนเพราะการศึกน้อยลงกว่าสมัยที่บิดาของนางยังมีชีวิตอยู่  นางว้าเหว่โหยหาความรักของบิดาเมื่อแม่ทัพเฉินเข้ามารับอุปการะนาง 

นางก็มองแม่ทัพเฉินอย่างเช่นมองบิดาของนางที่เลี้ยงดูนางเฉกเช่นเดียวกันแต่มันกลับกลายเป็นความรักเช่นหนุ่มสาวเมื่อนางล่วงเข้าสู่วัยปักปิ่น เขาดูแลนางอย่างดีให้นางเรียกเขาว่าท่านอา เพราะสงสารที่นางกำพร้าอีกทั้งนางเป็นบุตรสาวของผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของเขาไว้

ยามเมื่อนางเข้ามาอยู่ที่จวนเขาใหม่นางยังเป็นเด็กเขาจึงพยายามทำความคุ้นเคยสนิทสนมกับนางเพื่อให้นางไว้วางใจและรู้สึกอบอุ่นใจเมื่ออยู่กับเขา เพราะเขาต้องการให้นางลืมความเศร้าโศกเสียใจเมื่อนางสูญเสียบิดาของนางใหม่ๆ เวลาผ่านไปเมื่อถึงนางวัยปันปิ่นซึ่งตอนนี้ผ่านมาได้หนึ่งปีแล้ว

เขาจึงพยายามออกห่างจากนางด้วยตอนนี้นางสาวสะพรั่งงดงามปานจะล่มเมือง เป็นที่หมายปองของบุรุษหลายคนที่พบเห็นนาง รวมถึงรองแม่ทัพหนุ่มๆหลายคนอีกด้วยที่มักจะไปมาหาสู่ที่จวนเขา เขาจึงพยายามวางตัวเป็นบิดาของนางด้วยไม่อยากให้มีความครหาว่าเขาเป็นตาเฒ่าหัวงูที่เอาเด็กสาวในอุปการะเป็นเมียเสียเอง แม้ลึกๆเขาก็รู้สึกชมชอบนางไม่น้อยแต่พยายามตัดใจด้วยเห็นว่าเป็นการไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง 

ฝ่ายหลินอิงฮัวนางรักเขาเต็มหัวใจเมื่อไหร่ไม่รู้ จากที่ผูกพันกันมาหลายปีกลายเป็นความรักเต็มหัวใจ ยามเขากลับจากการรบที่ชายแดนนางเฝ้ารอคอยเขากลับจวนเฉกเช่นหญิงคนรัก เมื่อยามเห็นเข้าขี่ม้าตัวสูงใหญ่สง่างามนำหน้ากองทัพทหารเข้ามาในเมืองแห่งนี้ นางไปรอรับเขาอย่างดีใจ เปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่สวยที่สุดและตบแต่งใบหน้าหวานอย่างงดงามเพื่อรอต้อนรับเขา

นางไปยืนรอต้อนรับที่หน้าจวนเมื่อเห็นเขาขี่ม้ามาถึงแล้วลงจากม้า เขามองไปที่พ่อบ้านเหยาและบ่าวไพร่ที่มาตั้งแถวรอรับเขากลับจวนพยักหน้ารับคำทักทายของทุกคนและมองมาที่นางเพียงเล็กน้อยแล้วหันไปทางอื่น แล้วก็เดินเข้าจวนไปแทบจะไม่ทักทายนางเลยด้วยซ้ำ นางมองตามหลังบุรุษที่นางแอบรักเต็มหัวใจไปจนลับตา เขาไม่แม้จะหันกลับมามองนางเลยด้วยซ้ำ น้ำตาของนางเอ่อคลอดวงตาเรียวยาวสวยงามนั้น

นางปล่อยมันไหลรินช้าๆโดยไม่ได้เช็ดมันออก นางยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นครู่ใหญ่จนซื่อหลันเขย่าแขนคุณหนูเล็กน้อยเพื่อให้นางรู้สึกตัว อิงฮัวหันหลังไปมองซื่อหลันแล้วหันกลับมาเช็ดน้ำตาที่ไหลรินเต็มใบหน้างามนั้น ซื่อหลันที่ดูแลคุณหนูมาตั้งแต่เด็กติดตามนางมาจากจวนของบิดานาง เข้าใจความรู้สึกของอิงฮัวเป็นอย่างดี นางเข้าใจว่าความผูกพันธ์ของคุณหนูกับท่านแม่ทัพมันกลายเป็นความรักเชิงชู้สาวไปแล้ว

แต่ท่านแม่ทัพคงจะไม่ต้องการให้เป็นที่ครหาของผู้อื่นจึงมิได้สนใจใยดีนาง แม้เขาอาจจะรู้ความในใจของอิงฮัว ซื่อหลันเข้าใจทั้งสองฝ่าย แต่นางสงสารคุณหนูของนางเหลือเกินที่ไปรักคนที่ไม่อาจรักได้ ความรักนี้ของคุณหนูคงยากที่จะสมหวัง  หลินอิงฮัวค่อยๆเดินกลับเข้าไปในจวน

เมื่อนางเดินเข้าไปในจวนแล้วและเดินผ่านเรือนใหญ่ที่เป็นที่พำนักของท่านแม่ทัพเฉินอี้หรานนั้น ไม่มีใครอยู่ด้านหน้าเรือนแล้ว เขาคงเดินเข้าไปในเรือนตนเองแล้วโดยไม่ได้สนใจใยดีว่านางยืนรอรับเขาที่ด้านหน้าจวนและยังไม่ได้กลับเข้ามาเลยด้วยซ้ำ

หลินอิงฮัวเข้าใจดีเพราะเขาเฉยชากับนางมานานเป็นปีแล้วตั้งแต่เขารู้ความในใจของนาง รู้ว่านางแอบมีใจให้เขาเฉกเช่นคนรัก เขาพยายามตีตัวออกห่างนาง พยายามสนทนากับนางเท่าที่จำเป็น ไม่ให้นางไปกินข้าวที่เรือนกับเขาอีกให้นางกินของนางเองที่เรือนเล็กของนาง

เขาอ้างว่าไม่สะดวกที่จะกินข้าวพร้อมกันเพราะเขามีงานยุ่งมากมายกินข้าวไม่เป็นเวลาจึงไม่ต้องรอกินพร้อมกัน จริงๆแล้วอิงฮัวรู้เต็มหัวใจน้อยๆของนางว่าเขาไม่อยากใกล้ชิดกับนางจนเกินไปจึงทำเช่นนั้น  แม้จะมีบุรุษหลายๆคนพยายามหาทางใกล้ชิดนาง พยายามมาพบปะพูดคุยกับนาง เช่นดังรองแม่ทัพซ่งอู่หลงที่พยายามจะเกี้ยวพาราสีนางได้ระยะหนึ่งแล้วแต่นางพยายามไม่แสดงออกให้เขามีความหวังเพียงพูดคุยดั่งเช่นสหายรุ่นพี่คนหนึ่งเท่านั้น

นางเดินผ่านเรือนใหญ่ของแม่ทัพเฉินไปและเดินไปตามทางเดินเล็กๆในสวนลัดเลาะไปจนถึงเรือนเล็กของนางที่นางเข้ามาอยู่ตั้งแต่แรกที่ย้ายมาอยู่จวนนี้ใหม่ๆ  นางเดินเข้าไปในเรือนเล็กแล้วนึกขึ้นได้จึงให้ซื่อหลันไปต้มน้ำแกงร้อนๆมาหนึ่งโถ นางจะเอาไปให้ท่านแม่ทัพเฉิน เขามาเหนื่อยกินน้ำแกงบำรุงสักหน่อยคงจะดี

นางนั่งรอซื่อหลันอยู่หน้าเรือนเล็กของนาง ผ่านเวลาไปครู่ใหญ่จนนางคาดว่าท่านแม่ทัพเฉินคงจะอาบน้ำชำระกายเรียบร้อยแล้ว นางจึงเดินนำหน้าซื่อหลันที่ถือโถน้ำแกงตามหลังคุณหนูของนางไป เมื่อเดินไปถึงเรือนใหญ่อิงฮัวถามพ่อบ้านเหยาว่าท่านอาอยู่ที่ไหน พ่อบ้านบอกว่าท่านแม่ทัพอยู่ในห้องหนังสือ นางจึงเดินเข้าไปที่ห้องหนังสือในเรือนใหญ่นั้น มาเดินไปถึงหน้าประตูนางเคาะมันเบาๆ

เสียงท่านแม่ทัพอนุญาตญาติให้เข้าไปได้ นางจึงผลักประตูเดินเข้าไปโดยรับโถจากมือของซื่อหลันและให้ซื่อหลันรอนางที่หน้าห้องนั้น เมื่อเดินเข้าไปภายในห้องหนังสือท่านแม่ทัพหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานของอิงฮัว เมื่อมองอยู่ครู่หนึ่ง เขาพลันนึกอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยถามนางขึ้นว่า

“ มีธุระอันใดกับข้าหรือไม่ตอนนี้ข้ายุ่งมากมีหนังสือต้องเซ็นหลายฉบับ ”

อิงฮัวคาดอยู่แล้วว่าเขาต้องพยายามบ่ายเบี่ยงไม่ต้องการให้นางมาอยู่ใกล้ชิดเขาเป็นเวลานานๆ

“อิงฮัวเอาน้ำแกงบำรุงมาให้ท่านอาเจ้าค่ะ เห็นท่านอามาเหนื่อยหากได้ดื่มน้ำบำรุงนี้แล้วนอนพักผ่อนน่าจะช่วยผ่อนคลายร่างกายไปได้มากเจ้าค่ะ ” นางเอ่ยขึ้นและยิ้มแย้มให้เขาอย่างไม่สนใจว่าเขาไม่ค่อยอยากพูดคุยกับนางนัก