ตอนที่ 16 เสียงในหัว

❤️0% : 💚70%

ในค่ำคืนที่อากาศกำลังดี ลมพัดผ่านเบาๆ เสียงหัวเราะและบทสนทนาจากภายในเต็นท์ยังคงดังเข้าหูเป็นระยะ ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่นของสมาชิกในทีม

หนุ่มหน้าหวานที่มีความมึนตึงคลืบคลานเข้ามา จากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ จึงปลีกตัวออกมาเดินสูดอากาศบริสุทธิ์ห่างจากเต็นท์ไม่ไกลนัก เพื่อหวังจะขับไล่ความมึนงงให้จางลงไปบ้าง

ธีร์ยืนนิ่งหันหน้าออกไปชมความงามของสายน้ำที่ทอดยาวเบื้องหน้า แสงดาวสีเงินระยิบระยับสะท้อนลงบนผิวน้ำเป็นประกาย ในความเงียบสงัดของค่ำคืน

ธีร์หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ปล่อยให้ลมเย็นๆโอบกอดใบหน้า

“เมาแล้วหรอ” เสียงทุ้มนุ่มของนนท์ดังขึ้นจากด้านหลัง

ธีร์สะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนหันไปมอง ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ ไม่คิดว่านนท์จะตามออกมา

“เปล่าครับ แค่รู้สึกตึงๆนิดหน่อย พี่นนท์ก็ออกมาสูดอากาศเหมือนกันหรอครับ” ธีร์พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ

“อืม รู้สึกตึงๆขึ้นมาเหมือนกัน” นนท์เดินเข้ามายืนข้างๆธีร์ สายตากวาดมองไปที่ใบหน้าคนน้องที่เริ่มมีสีระเรื่อ

“ธีร์ไม่เคยดื่มเหล้าผสมแบบนี้ มันดื่มง่ายแต่ก็แอบแรงอยู่นะครับ” ธีร์พูดต่อ พลางสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง

“เมษาชอบดื่มน่ะ เลยรู้จักวิธีชงเหล้าแบบแปลกๆ หลายอย่าง ถ้ารู้สึกเมาก็หยุดได้ ธีร์ดื่มสู้เมษามันไม่ได้หรอก”

“ธีร์ก็ว่าอย่างนั้นครับ” ธีร์พยักหน้าเห็นด้วย

และแล้วความเงียบก็เข้าปกคลุม มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ดังขึ้นเบาๆ

“เรื่อง…วันก่อน ฉันขอโทษนะ” นนท์เอ่ยความคับข้องใจที่เก็บมาหลายวันขึ้น ทำเอาธีร์หันมามองด้วยความตกใจ

“ทำไมจู่ๆ ก็พูดถึงล่ะครับ”

“ฉันยังติดค้างคำขอโทษอยู่ ไม่อยากให้นายรู้สึกอึดอัดกับฉันน่ะ”

“ธีร์ดีขึ้นแล้วครับ” ธีร์ตอบ สายตามองไปที่สายน้ำตรงหน้า “ธีร์ก็ต้องขอโทษด้วย ที่ก่อนหน้านี้ธีร์หลบหน้าพี่นนท์” เมื่อได้พูดออกไป ธีร์ก็รู้สึกโล่งใจเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

“ฉันเป็นคนทำผิดก่อนเอง นายทำแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอก”

“งั้น…เรายังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมได้ใช่ไหมครับ” ธีร์หันมายิ้มให้นนท์อย่างจริงใจ ความชอบที่เคยมีมันได้ละลายหายไปจนเหลือเพียงความปลาบปลื้มที่มีให้คนตรงหน้า และไม่หวังจะได้มาครอบครองอีกแล้ว

นนท์ยิ้มตอบ แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด

“ได้สิ เราก็ยังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม”

คำว่า 'พี่น้อง' ที่ครั้งหนึ่งนนท์เป็นคนพูดกับธีร์ ในวันนี้ มันกลับบาดลึกเข้าไปในหัวใจ ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ มันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้อีกต่อไป มารู้ตัวว่าชอบคนตรงหน้าเอาตอนนี้… มันสายเกินไปแล้ว…

หลังจากสูดอากาศจนรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้ว ธีร์และนนท์เดินกลับมาร่วมวงอีกครั้ง นายณ์รู้ว่านนท์เดินตามธีร์ออกไป แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ตาม เพื่อให้เวลาทั้งสองคนได้เคลียร์ใจกัน และเคารพการตัดสินใจของธีร์

งานเลี้ยงดำเนินต่อไปจนถึงดึกดื่น ขณะที่โชกับเมษาดื่มกินและคุยกันอย่างออกรส ธีร์ก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มดื่มต่อไม่ไหวแล้ว จึงลุกขึ้นยืนเพื่อจะขอตัวกลับห้อง แต่เพราะความมึนงงจากแอลกอฮอล์ทำให้ยืนโซเซไม่มั่นคง จนร่างกายไหวอ่อนเหมือนกำลังจะล้ม…!

นายณ์ที่นั่งอยู่ข้างๆรีบลุกขึ้นประคองตัวธีร์ได้ทัน พลางมองคนน้องด้วยสายตาเป็นห่วง

“ก็บอกแล้วว่าไม่ไหวอย่าฝืน”

“พี่นายณ์~” ธีร์ช้อนตาขึ้นมาสบคนพี่ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับแผงอกกว้างอย่างไว้ใจ “ธีร์~ไม่ไหวแล้ว~”

“นายพาธีร์กลับไปนอนก่อนเถอะ คงไม่ไหวแล้วจริงๆ” นนท์พูดขึ้น แม้จะอยากไปส่งธีร์ด้วยตัวเอง แต่ก็รู้ตัวดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว

“ฉันจะไปส่งที่ห้องนะ” นายณ์ก้มหน้าบอกธีร์ ก่อนจะพยุงธีร์เดินออกมาท่ามกลางสายตาคนในกลุ่มที่มองตามด้วยความเป็นห่วง

“น้องน้อยของเราไม่ไหวซะแล้ว” เมษามองว่าทั้งคู่เข้ากันมาก

ผิดกับนนท์ที่นั่งข้างๆ เขาเจ็บปวดหัวใจจนยกเหล้าในแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ พยายามปล่อยวางความรู้สึกที่มี และหวังให้ธีร์ได้อยู่กับคนที่รักเขาจริงๆ

ในห้องพัก

นายณ์ประคองร่างของธีร์ที่เมามายจนแทบยืนไม่ไหวเข้ามาในห้องพัก ก่อนจะค่อยๆวางร่างบางลงบนเตียง แสงไฟสลัวในห้องยิ่งขับเน้นความรู้สึกอ่อนโยนที่นายณ์มีต่อธีร์ ทั้งสายตาและสัมผัส ล้วนทะนุถนอมอย่างเบามือ

“นอนเถอะ” นายณ์ดึงผ้าห่มปลายเตียงขึ้นมาห่มถึงหน้าอกของธีร์ พร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม

แต่…ขณะที่กำลังจะผละตัวออกไป

มับ!

ธีร์ที่นอนอยู่บนเตียงก็เอื้อมมือขึ้นคว้าแขนของนายณ์ไว้ สายตาอ่อนระทวยมองช้อนมองคนตรงหน้าอย่างคาดหวัง

“พี่นายณ์~” เสียงของธีร์อู้อี้ เต็มไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ “…พี่ชอบผู้หญิงใช่ไหม~?”

นายณ์ชะงักไปเล็กน้อย แอบมีความดีใจที่ธีร์เอ่ยปากถามขึ้นมาแบบนี้

“ทำไมอยู่ๆก็ถาม?” นายณ์ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

“แล้วพี่ชอบผู้หญิงจริงๆไหมล่ะครับ?”

“ฉันเป็นผู้ชาย ก็ต้องชอบผู้หญิงสิ ทำไมหรอ?” นายณ์กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก คำพูดที่ตั้งใจให้คนตรงหน้าแสดงออก และมันก็ได้ผล ใบหน้าของธีร์มีความผิดหวังอย่างชัดเจน

“พี่นายณ์ ไม่คิดจะชอบเพศเดียวกันบ้างหรอครับ” คำถามนั้นหลุดออกจากปากธีร์ที่เมาจนสติไม่ครบถ้วน เอ่ยคำพูดออกมาจากใจโดยไม่ได้ผ่านการไตร่ตรอง ทำให้นายณ์แทบจะเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ เอ็นดูในความขี้อ้อนและน่ารักของธีร์อย่างมาก

“แล้วจะให้ฉันชอบใครล่ะ” นายณ์ถามกลับ พลางโน้มตัวลงไปใกล้

“ก็…แค่ถามดูเฉยๆ~” ธีร์อ้อมแอ้ม พลางหลบสายตาคมของคนตรงหน้า

“ถ้าฉันได้ลองจูบกับผู้ชาย ก็อาจจะเปลี่ยนความคิดก็ได้” นายณ์พูดท้าทาย สายตาเหลือบมองริมฝีปากชมพูอมแดงสีสวยน่ากิน

“พี่จะไปจูบใครงั้นหรอ” ดวงตาฉายแววสงสัย

“ทำไมต้องเป็นคนอื่นล่ะ ก็ในเมื่อมีคนตรงหน้าอยู่นี่แล้วไง”

“พี่นายณ์..จะจูบ..กับธีร์หรอครับ…” ธีร์ถามเสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างสะท้อนแสงไฟในห้อง หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

“ธีร์… พี่ขอจูบธีร์ได้ไหม” นายณ์เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา สายตาจ้องลึกในดวงตาคนน้องอย่างคาดหวัง

ธีร์ลอบกลืนน้ำลายสายตาเหลือบมองริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อของคนตรงหน้า

“พี่ขอตรงๆแบบนี้ ธีร์เขินนะครับ” คนน้องเบือนหน้าหนีเล็กน้อย เสียงในหัวกำลังตะโกนบอกว่าอยากลองดูสักครั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าตัวเองหวั่นไหวให้กับนายณ์จริงหรือไม่

“แล้วได้ไหมล่ะ” นายณ์ค่อยๆโน้มตัวลงไป ดวงตาสบประสานกันอีกครั้ง ปลายจมูกห่างกันเพียงปลายนิ้ว

“นิดเดียวนะ” ธีร์ตอบเสียงแผ่วเบาอย่างเขินอาย ใบหน้าร้อนผ่าวจนควบคุมตัวเองแทบไม่ได้ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ตนมีความกล้าที่จะทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน แต่มันกลับเป็นสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง

“แค่ลองเอง….” สิ้นเสียง นายณ์โน้มตัวต่ำจรดริมฝีปากสัมผัสกลีบปากบางของคนน้องด้วยความนุ่มนวลและอ่อนโยน รสชาติหวานกระจายเข้ามาในปาก พลางขยับลูบไล้ดูดกลีบปากบางอีกฝ่ายเล็กน้อย ด้วยความต้องการที่มากขึ้นแต่ก็พยายามข่มใจเอาไว้

ธีร์จูบตอบเบาๆและนุ่มนวล อีกฝ่ายกระตุกยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจ ทั้งสองค่อยๆประสานกันอย่างช้าๆเหมือนกำลังซึมซับและดื่มด่ำทุกรสสัมผัสของอีกฝ่าย

ขณะทั้งสองปล่อยใจไปกับความต้องการ ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน เวลาหยุดเดินเพียงแค่ช่วงเวลานี้ของพวกเขาทั้งสองคน

“พอก่อน~ ธีร์หายใจไม่ทัน~” ธีร์ผละออกเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำก่อนจะหายใจหอบเร็ว ดั่งร่วงลงสู่ภวังค์จนแทบลืมหายใจ

“หวานจัง” นายณ์พึมพำอย่างพึงพอใจ รสหวานของริมฝีปากอีกฝ่ายยังติดที่ปลายลิ้น อยากจะลิ้มรสอีกเหมือนกับว่าต่อให้ดูดกลืนอีกเท่าไหร่ก็ไม่พอ

“ไหนพี่นายณ์บอกนิดเดี๋ยวยังไงครับ” ธีร์ถามเสียงงอนๆ หลังมือกดปิดปากแน่น รู้สึกเขินจากสัมผัสนุ่มและอุ่นร้อนของจูบเมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ที่ริมฝีปาก

“พี่พึ่งรู้ว่าธีร์ไม่ได้หวานแค่หน้า ปากก็หวานมากด้วย.. พี่…ขออีกรอบได้ไหม” นายณ์ถามอย่างออดอ้อน พลางเลือนใบหน้าเข้ามาใกล้สายตาจ้องมองริมฝีปากแดงระเรือของคนตรงหน้าไม่วางตา

“พี่เมารึป่าวเนี้ย! พอแล้ว!” ธีร์ปฏิเสธเสียงดังพลางเบือนหน้าไปทางอื่น กลบเกลื่อนความรู้สึกที่ต้องการเช่นเดียวกันแต่ก็พยายามห้ามใจเอาไว้

“ฮ่าๆๆๆ ก็ได้ๆ” นายณ์หัวเราะเบาๆพลางยืดตัวขึ้นมานั่งหลังตรง มองท่าทางเขินอายของคนน้องอย่างเอ็นดู พยายามพอใจในสิ่งที่ได้รับ

“เป็นอะไร เขินหรอ”

“พี่ก็อย่าเรียกแทนตัวเองว่าพี่สิ ธีร์ทำตัวไม่ถูก”

“ความจริงฉันแก่กว่าก็สมควรเรียกตัวเองว่าพี่ก็ถูกแล้วนี่ ไม่ชอบหรอ” นายณ์ถาม พลางยิ้มขี้เล่น

“ก็…ชอบครับ… แค่มันไม่ค่อยชิน ฟังแล้วมันเขินแปลกๆ” ธีร์ดึงผ้าห่มขึ้นมาปรกใบหน้า แง้มผ้าห่มออกมามองนายณ์เล็กน้อย พูดไปตามตรงด้วยความเมาโดยไม่ได้ปกปิด ใบหน้าร้อนผ่าวแดงระเรื่อปิดความอายเอาไว้ไม่มิด

“งั้นฉันก็จะแทนตัวเองว่าพี่ตลอดเลยดีกว่า จะได้ชินไง” นายณ์ยกมือขึ้นลูบแก้มธีร์เบาๆ เขาถนอมคนตรงหน้าราวกับแก้วที่แตกง่าย

“พี่นายณ์กำลังแกล้งธีร์อยู่ใช่ไหมครับ” ธีร์ยิ้มออกมาบางๆ หัวใจพองโตเหมือนจะลอยได้

“พึ่งรู้ตัวหรอ ฮ่าๆๆๆ”

“พี่นายณ์!” ธีร์ยกมือขึ้นจะตีเพื่อกลบความเขินของตัวเอง แต่พอเห็นสายตาของนายณ์ที่กำลังจะโน้มตัวเข้ามาอีกครั้ง ธีร์ก็ชะงักมือไว้ทัน

“ตีสิ พี่จะจูบธีร์อีกรอบ” นายณ์พูดท้าทาย

ธีร์รีบดึงผ้าห่มคลุมตัวเองด้วยความเขินอาย

“ธีร์จะนอนแล้ว พี่นายณ์ออกไปหาคนอื่นๆเถอะครับ”

“พี่ก็ง่วงแล้วเหมือนกัน” นายณ์พูด พลางล้มตัวลงนอนบนเตียงของเมษาที่อยู่ข้างๆ ธีร์มองตามอย่างงงงวย ไม่เข้าใจการกระทำของคนตรงหน้า

“ทำไมพี่ไม่ไปนอนเตียงตัวเองล่ะ”

“ขี้เกียจเดินขึ้นบันได” นายณ์หันไปคนน้องสายตาสบกันอีกครั้ง หัวใจของธีร์สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและปลอดภัย หนังตาที่หนักอึ้งอยากจะปิดลงเต็มที

“งั้นธีร์หลับก่อนนะครับ~ ธีร์ไม่ไหวแล้วจริงๆ~” สิ้นเสียง หนังตาทั้งสองข้างก็เลื่อนลงมาปิดสนิท

“ฝันดีครับ” นายณ์ทอดมองใบหน้าของธีร์ที่กำลังหลับตาพริ้ม ขนตายาวงอนเรียงสวย ใบหน้าสีชมพูอมแดง จมูกโด่งเล็กเป็นสัน และริมฝีปากบางแดงระเรื่อ หัวใจของนายณ์พองโตด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น เต็มไปด้วยความสุขที่ได้อยู่ใกล้และสัมผัสริมฝีปากจากจูบเมื่อครู่ ความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ทำให้นายณ์ไม่อาจปล่อยวางได้เลย

กลางดึก

นนท์และโช พาเมษาที่เมาไม่ได้สติกลับมาที่ห้อง เจอเข้ากับนายณ์ที่นอนหลับอยู่บนเตียงของเมษา กำลังนอนตะแคงไปทางธีร์ แม้ทั้งสองจะนอนคนละเตียง แต่ก็หันหน้าเข้าหากันอยู่

“จะปลุกพี่นายณ์ไหมครับ” โชหันมาถามนนท์ ขณะโอบตัวเมษาไว้ในอ้อมแขน

“ไม่ต้องหรอก นายก็ยกเตียงของนายให้เมษาแล้วนายก็ขึ้นไปนอนเตียงของนายณ์ข้างบนแทน” นนท์พูดจัดแจง สายตาทอดมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มยินดีบางๆ แต่ก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดในใจ

“ก็ได้ครับ” โชวางเมษาลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะเดินไปปิดสวิตช์ไฟแล้วเดินออกไปจากห้อง เขาเหลือบมองนายณ์กับธีร์ด้วยรอยยิ้ม รับรู้ถึงความรักที่นายณ์มีต่อธีร์อย่างลึกซึ้งและหวังดี ก่อนจะปิดประตูลงเบาๆ