ตอนที่ 26 ระยะห่าง

❤️95%

“ก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็เจอกันที่นี่… ธีร์…ต้องรอพี่นายณ์หรอครับ…” ริมฝีปากขยับอย่างลังถามเสียงเบา

“นายนี่ยังทำตัวเหมือนคนไม่มีแฟนอยู่เลยนะ หรือว่า… นายยังไม่ได้ชอบไอ้นายณ์มากพอกันแน่” เมษาเอ่ยต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนมาเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“ธีร์ชอบพี่นายณ์นะครับ แต่… ธีร์ไม่รู้ว่า คนที่เป็นแฟนกันเขาทำกันยังไง” สายตาคนน้องหลบลงมองพื้น

“นายยังไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ากับไอ้นายณ์มันเลยหรอ?” เมษาเอียงตัวเข้ามาใกล้ กระซิบถามอย่างเป็นความลับ

“จะไปเคยได้ยังไงล่ะครับ! ธีร์… ยังไม่พร้อมเลย” ธีร์รีบตอบเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าแดงฉานด้วยความเขิน

“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นโดยตรงหรอกนะ ฉันหมายถึง… นายยังไม่รู้สึกว่าต้องการมันมากพอต่างหาก ฉันดูออกนะ ถึงตอนพวกนายอยู่ด้วยกันถึงจะดูเป็นธรรมชาติ แต่ก็ยังมีความเกรงใจและกำแพงบางๆ กั้นอยู่ชัดเจน และฉันรู้ด้วยว่า… คนที่สร้างกำแพงนั้นขึ้นมาก็คือนายเอง..” เมษาส่ายหน้าเบาๆ มองคนน้องด้วยความเข้าใจ

คำพูดนั้นทำให้ธีร์รู้สึกเหมือนถูกชี้จุดที่ซ่อนไว้

“ธีร์… ต้องทำยังไงครับ” ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าและสับสน

“นายแค่ต้องเปิดใจให้มากพอ ไอ้นายณ์มันดูแลนายดีมาตลอด ตั้งแต่ก่อนมันจะชอบนาย จนตอนนี้มันรักนายหัวปลักหัวปล่ำ แต่มันก็ยังรักษาระยะกับนายอยู่ตลอด เพราะว่ามันยังเผื่อใจว่านายจะทิ้งมันอยู่ คู่รักแบบนี้อยู่ด้วยกันไม่ยืนหรอกนะ เพราะถ้านานวันเข้า ก็จะทำให้ต่างฝ่ายต่างอึดอัด และคนที่รักมากกว่าก็จะเป็นฝ่ายที่เจ็บมากกว่า”

คำพูดของเมษาทำให้ธีร์ได้ฉุกคิด ถึงข้อบกพร่องของตัวเอง และหันกลับมาถามใจตัวเองอีกครั้ง ว่าตนชอบในตัวนายณ์มากพอหรือเปล่า ทั้งที่ชอบเขามากขนาดนี้แล้ว ทำไมยังคอยรักษาระยะห่างและปล่อยให้เขาทำเพื่อตนอยู่ฝ่ายเดียว

“แหม…รู้ดีจะเลยนะครับ เรื่องความรักเนี้ย พูดเหมือนเคยมีมาแล้วเลย” โชที่ยืนเงียบอยู่นานเหลือบตาลงมาพูดแซะเมษาทันที

“ถ้าไม่เคยผ่านมาจะรู้ได้ไงล่ะ ก็ต้องเคยผ่านมาก่อนนั้นแหละ” เมษาตอบชิลๆไม่ได้รู้สึกอะไรมาก

“ธีร์เข้าใจแล้วครับ”ธีร์ยิ้มบางๆ ในใจตื่นเต้นและตั้งใจว่า จะทำเพื่อนายณ์บ้าง และอยากจะทำหน้าที่แฟนให้ดีที่สุด

“เข้าใจอะไรกันหรอ” นายณ์เดินเข้ามาหาพร้อมกับโน้มตัวก้มหน้าลงมาหาธีร์จากด้านหลัง ธีร์ตกใจเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นสบตากับนายณ์ที่กำลังยิ้มให้อย่างอบอุ่นเช่นเคย

“เรื่องทำตัวให้เป็นธรรมชาติน่ะ ใช่ไหมน้องน้อย” เมษาตอบแทน พร้อมหันไปยักคิ้วให้ธีร์เป็นเชิงรู้กัน

“ครับ”

“เมื่อกี้พี่ไปหาที่ห้อง ถึงรู้ว่าธีร์ลงมาก่อนแล้ว” นายณ์เดินอ้อมเก้าอี้ธีร์มายื่นข้างๆในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวไม่ติดกระดุมเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามหน้าท้องเป็นก้อนๆเรียงกันอย่างดูดีกับเอวที่ไม่หนามากนักทำให้รูปร่างโดยรวมดีเกินคาด

“ธีร์ขอโทษด้วยครับ” ธีร์รู้สึกผิดที่นายณ์ยังนึกถึง แต่ตนกลับมาก่อนไม่ได้อยู่รอ

“ขอโทษทำไม ธีร์ไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย” นายณ์ยิ้มใจดีพร้อมยกมือขึ้นขยี้ผมคนน้องอย่างเอ็นดู

“คนเยอะใช่ได้เลยนะ” นนท์เดินมายืนข้างๆนายณ์พร้อมทอดสายตามองไปรอบๆขอบสระ

“อากาศร้อนน่ะสิ” เมษาพูดขึ้น

“ใครจะลงน้ำบ้าง” นนท์หันมามองสมาชิกในทีมอย่างขอความเห็น

“ผมขอผ่านนะ พึ่งฉีดผิวมาขออยู่ในร่มดีกว่า” เมษาหยิบแว่นตากันแดดที่เตรียมมาขึ้นมาสวมก่อนจะเอนตัวลงนอนอย่างสบายใจ

“ผมจะถ่ายรอบๆก่อนแล้วค่อยลงครับ พวกพี่ๆลงกันก่อนเลยครับ” โชที่ถือกล้องเริ่มเก็บภาพก็แพนกล้องมาทางทุกคน

“เอางั้นก็ได้ ธีร์ล่ะ อยากลงว่ายน้ำไหม” นายณ์หันมาถามธีร์ที่นั่งมองทุกคนอยู่

“ธีร์ว่ายน้ำไม่เป็นขอนั่งดูตรงนี้ดีกว่าครับ” ธีร์ตอบด้วยรอยยิ้ม

“งั้นพี่ฝากเสื้อหน่อยนะ”

“ครับ”

นายณ์ถอดเสื้อที่ใส่อยู่ออกยื่นให้ธีร์ เหลือเพียงกางเกงขาสั้น

“ถ้าธีร์อยากลงก็บอกนะ พี่จะช่วยเอง ไม่ให้จมแน่” นายณ์หันมายิ้มใส่ใจคนน้องข้างๆ

“พี่นายณ์ลงน้ำเถอะครับธีร์อยู่ตรงนี้ได้ ไม่ต้องเป็นห่วง”

แล้วนายณ์กับนนท์ก็เดินลงสระน้ำพร้อมกับว่ายน้ำตามความยาวของสระ เสียงพูดคุยหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ โดยมีโชเป็นคนคอยเก็บภาพ

ธีร์นั่งมองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม ส่วนเมษาก็เอนตัวนอนลงกับเก้าอี้ผ้าใบพักสายตาใต้แว่นตากันแดดสีชาของเขาอย่างสบายอารมณ์

หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็ว่ายน้ำกลับมา นายณ์เกาะขอบสระหายใจหอบอยู่ตรงหน้าธีร์พร้อมกับเสยผมที่เปียกใหลลงมาปรกหน้าขึ้น

“พี่นายณ์เอาน้ำมั้ยครับ” ธีร์ถามขึ้น

“ก็ดีนะ”

ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้มหยิบน้ำดื่มขวดเล็กที่เมษาเตรียมไว้ออกมาสองขวด ก่อนจะหันมายื่นให้นนท์หนึ่งขวด

“พี่นนท์น้ำครับ”

“ขอบใจนะ” นนท์ยื่นมือมารับน้ำดื่ม

“อันนี้ของพี่นายณ์ครับ”

และก็หันมาหานายณ์ แต่นายณ์ทำทีไม่รับขวดน้ำพร้อมทำสีหน้างอนๆ

“พี่นายณ์ ไม่กินน้ำแล้วหรอครับ” ธีร์ถามด้วยความสงสัย

“กินสิ” นายณ์รับขวดน้ำพร้อมกับเปิดดื่ม ธีร์รู้สึกผิดขึ้นมาในใจที่ไม่ได้ยื่นน้ำให้นายณ์ก่อนทั้งๆกำลังคบกันอยู่ และดูออกว่านายณ์น้อยใจตน แต่ก็ทำเป็นไม่มีอะไร

“น้ำเย็นไหมครับ” ธีร์พยายามชวนนายณ์คุย ไม่อยากให้นายณ์รู้สึกแย่กับการกระทำของตนเมื่อครู่

“เย็นสบายมากเลย ธีร์ลองนั่งลงแล้วเอาขาหย่อนลงมาสิ”

“ก็ได้ครับ”

ธีร์ค่อยๆหย่อยขาลงไปในน้ำตรงหน้านายณ์โดยมีนายณ์คอยจับมือประคองไว้อย่างระมัดระวัง ธีร์นั่งลงขอบสระแม้น้ำที่กระเพื่อมล้นสระจนทำให้กางเกง

เปียกไปถึงข้างใน แต่กลับช่วยดับร้อนได้ดีมาก

“เย็นสบายจริงๆด้วยครับ”

“อยากลงมาไหม พี่จะช่วยเอง”

“ดูท่าคงจะลึกหน้าดู ธีร์ไม่ลงดีกว่าครับ”

“แค่คอพี่เอง”

“นั่นเท่ากับท้วมหัวธีร์เลยนะครับ ไม่เอาด้วยหรอก”

“ฮ่าๆๆๆ โอเคๆ” นายณ์ใช้มือจับข้อเท้าของคนน้องใต้น้ำ พร้อมกับแกว่งสลับข้างไปมา

“เป็นไง สบายไหม”

“ครับ แต่ธีร์จั๊กจี้”

“จริงหรอ….” นายณ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเลื่อนมือลงไปที่ฝ่าเท้าของคนน้องแล้วใช้นิ้วเกาเบาๆ

“ฮ่าๆๆๆ พี่นายณ์ ธีร์จั๊กจี้ พอแล้ว!” ธีร์กระตุกขาดิ้นไปมาแต่นายณ์ก็ไม่ยอมหยุด

เสียงหัวเราะดังขึ้นดึงความสนใจจากเพื่อนร่วมทีมให้หันมองและอมยิ้มไปกับความน่ารักของทั้งสองคน

หลังจากโชถ่ายจนพอใจแล้วก็ลงน้ำเตรียมพร้อมจะว่ายน้ำแข่งกับพวกพี่ๆ

“พร้อมนะ เริ่มได้!” เมษาที่ต้องตื่นขึ้นมาถือกล้องแทน พูดเปิดการแข่งระหว่างเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนทันที

นายณ์และนนท์ว่ายข้างสระ ส่วนโชว่ายตรงกลาง ทั้งสามกระโจนตัวมุดลงใต้น้ำก่อนจะว่ายออกไปอย่างชำนาญ ห่างออกจากตรงที่ธีร์และเมษาอยู่เรื่อยๆ

“อ๊ะ!!”

เสียงผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่งที่อยู่ในชุดว่ายน้ำ กำลังลอยคอเกาะขอบสระพักหายใจอยู่ ร้องขึ้นพร้อมกับสะดุ้งตัว รีบหันไปทางน้ำที่กำลังกระเพื่อมจากการมุดขึ้นมาของชายหน้าตาดีผิวขาวจมูกโด่งเป็นสัน

นายณ์ยกมือขึ้นเสยผมที่ลงมาปรกหน้าก่อนจะพูดออกไปอย่างจริงใจ ในอุบัติเหตุที่ตนไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น

“ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ทันคุณเห็นจริงๆ”

“ไม่เป็นไรค่ะ แต่ตกใจเฉยๆ” หญิงสาวยิ้มเขินอายในความหล่อของคนตรงหน้า

“ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับ” นายณ์โค้งศีรษะขอโทษอีกรอบด้วยรอยยิ้ม

“คือว่า…รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นมากเลยค่ะ คุณเป็นดาราหรือเปล่าค่ะ” หญิงสาวพยายามมองคนตรงหน้าให้ชัดขึ้น

“ไม่ใช่ดาราหรอกครับ ผมทำช่องยูทูปอยู่น่ะ คุณอาจจะเคยเห็นผ่านตาจากในโซเชียลก็ได้” นายณ์ตอบอย่างเป็นกันเอง

“แต่คุณหล่อมากเลยนะคะ ฉันนึกว่าเป็นดาราซะอีก งั้น…วันนี้คุณมากพักผ่อนหรอค่ะ”

“ก็ไม่เชิงหรอกครับ ช่องของผมทำเกี่ยวกับท่องเที่ยวกับกีฬาสตรีทน่ะครับ”

“น่าสนใจจังเลยนะค่ะ ชื่อช่องอะไรหรอค่ะ ฉันจะได้ไปติดตามบ้าง” หญิงสาวหันไปหยิบโทสับที่วางอยู่ขอบสระส่งให้นายณ์ นายณ์ก็รับมากดชื่อช่องของตนให้ทันที

“นี่ครับ ระวังโทรศัพท์หายด้วยนะครับ วางไว้แบบนี้ไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่” นายณ์เอ่ยเตือนด้วยความสุภาพ

“อ่อ ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่เตือน ฉันจะจำไว้ค่ะ”

“พี่นายณ์! พี่แพ้ผมแล้วนะครับ” โชว่ายน้ำมาทักนายณ์ พร้อมกันนนท์ที่ว่ายตามมาติดๆ

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” นายณ์หันไปกล่าวลาหญิงสาว

“ค่ะ เชิญค่ะ” หญิงสาวมองตามหลังนายณ์ด้วยสายตาคลั่งไคล้ มือกำโทรศัพท์ไว้แน่นราวกับเป็นของล้ำค่า

ธีร์กับเมษาที่นั่งอยู่ไกลๆ ไม่ได้รู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน แต่ภาพการพูดคุยและยิ้มให้กันนั้น ทำให้มีก้อนบางอย่างก่อขึ้นมาในใจของธีร์ พลางนึกไปถึงเมื่อก่อน ที่นายณ์เคยบอกตนซ้ำๆว่าไม่ชอบผู้ชาย และสเปคของนายณ์ก่อนหน้านี้ก็คือผู้หญิงมาตลอด

เมษามองเห็นแววตาเศร้าหมองของธีร์ ตนอยากจะพูดปลอบใจ แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ามันก็ชัดเจนเกินกว่าจะอ้างอะไรออกไปได้ จึงได้แต่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นและคิดว่านายณ์ คงไม่ทำร้ายจิตใจของน้องเล็กคนนี้แน่นอน

หลังจากนั้นธีร์ก็ปรับอารมณ์ให้สนุกร่วมกับคนอื่นๆในทีม พยายามลบเลือนภาพที่เห็นเมื่อกี้ออกไปจากความคิด และนายณ์ก็ยังคงปฏิบัติเหมือนที่เคยทำ ทำให้ก้อนแข็งๆที่อยู่ในอกเริ่มเบาลงไปบ้าง

ทุกคนเริ่มเตรียมตัวกลับขึ้นห้อง หลังจากใช้เวลาว่ายน้ำและถ่ายทำคลิปกันจนพอใจแล้ว ขณะที่โชกำลังปีนขึ้นจากน้ำ สายตาก็เหลือบไปเห็นเมษาที่ยังนั่งแห้งสนิทอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม จึงเกิดความคิดอยากหยอกเย้าขึ้นมา

“เอ๊ะ! พี่เมษายังแห้งกริ๊งเลยนะเนี่ย”

“ก็ฉันไม่ได้ลงไปแช่อย่างพวกนายนี่นา จะเปียกได้ยังไง ตาบื้อ” เมษาตอบกลับทันทีพร้อมหน้าเชิ้ดเล็กน้อย

“งั้นหรอ…เดี๋ยวผมพาให้เปียกเองก็แล้วกันครับ!” โชหัวเราะร่า กวาดมือสาดน้ำกระจายออกมาจนโดนเต็มๆ

“โอ้ยย!! เล่นอะไรกันเนี่ย เปียกไปหมดแล้วนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!” เมษาร้องลั่นพร้อมกับหัวเราะหนี น้ำกระเซ็นไปทั่วจนเพื่อนๆ ต่างหัวเราะสนุกสนานตามกันใหญ่

“แค่นี้ก็เปียกเหมือนกันแล้ว ฮ่าๆๆ”

“พอแล้วๆ ไอ้โช! เลิกเล่นซะที!” เมษายกมือป้องหน้า พยายามหนีแต่ก็ยังหัวเราะไม่หยุด

ธีร์ที่นั่งอยู่ไม่ไกลกลายเป็นเหยื่อโดนลูกหลง เสื้อผ้าที่ใส่อยู่จึงเปียกชื้นไปทั้งตัวทันที

“โดนธีร์ด้วยแล้วนะ! พอได้แล้วโช!” ธีร์รีบยกมือบังหน้าและร่างกายจากสายน้ำที่ยังสาดตามมาไม่ขาดสาย

นายณ์ที่มองอยู่ตลอดพลันเห็นว่าเสื้อที่ธีร์ใส่อยู่ค่อนข้างบาง แล้วเมื่อโดนน้ำกลายเป็นแนบเนื้อจนเห็นรูปร่างชัดเจน จึงรีบขึ้นจากน้ำทันที ก้าวเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว

“เอาอันนี้คลุมไว้ก่อนนะ เสื้อเปียกทั้งตัวแล้ว” นายณ์รีบหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ฝากไว้กับธีร์มากางคลุมร่างบางนั้นไว้ ด้วยสายตาที่ดูแลปกป้องไม่อยากให้ใครมองรูปร่างของคนรัก

“อะ… อ่อ ขอบคุณครับพี่นายณ์” ธีร์รีบดึงเสื้อตัวใหญ่มาปิดหน้าอกและร่างกาย ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกสายตาคนรอบข้างมองก่อนหน้านี้

“เอาล่ะ วันนี้ก็พอแค่นี้ เรากลับขึ้นห้องกันเถอะ” นนท์ตัดบทจบความสนุกเมื่อเห็นว่าถึงเวลาแล้ว

เมื่อทุกคนเห็นสัญญาณก็หยุดเล่นทันที

พากันเดินแถวกลับไปตามทางเดินที่มีร่มไม้บังแดด บรรยากาศยังคงครึกครื้น มีเสียงพูดคุยหยอกล้อกันไปตลอดทางอย่างสนุกสนาน

บริเวณหน้าประตูห้องพัก

เมื่อมาถึงทางเดินหน้าห้อง ธีร์ก็หันมาพูดกับคนที่เดินตามมาตลอดทางด้วยสีหน้าเรียบร้อย

“ถึงห้องธีร์แล้วนะครับ พี่นายณ์เข้าห้องตัวเองไปอาบน้ำเถอะครับ”

แต่นายณ์กลับไม่ขยับไปไหน มองหน้าคนน้องด้วยสายตาที่ยังไม่ยอมแยกห่าง

“พี่ขออาบน้ำที่ห้องธีร์ได้ไหมครับ? ห้องพี่ ไอ้นนท์คงยึดห้องน้ำอยู่นานแน่ๆ”

ธีร์ชะงักเล็กน้อย กะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะตอบรับเสียงเบาไปตามอารมณ์ที่สั่นไหวนิดๆ

“ก็ได้ครับ เข้ามาสิครับ”

แกร็ก… ประตูถูกเปิดออกและปิดลงเบาๆ

“เดี๋ยวธีร์…ไปเอาผ้าขนหนูให้นะครับ” ธีร์พูดพลางเตรียมจะเดินไปทางตู้เสื้อผ้า แต่เพิ่งจะก้าวก็ถูกดึงกลับมาทันที

“เดี๋ยวก่อนสิ… พี่ยังไม่ได้ลงโทษธีร์เลยนะ”

นายณ์ดึงร่างบางให้หันกลับมาชิดใกล้จนร่างกายติดกัน โอบเอวแนบไว้ไม่ให้ขยับหนี ใบหน้าทั้งสองห่างกันเพียงนิดเดียวจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆกระทบผิว

“ล…ลงโทษ… เรื่องที่ธีร์ไม่ยอมรอพี่นายณ์หรอครับ?” ธีร์ถามกลับเสียงแผ่ว แก้มเริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อ

“เห็นพี่เป็นคนใจแคบขนาดนั้นเลยเหรอ?” นายณ์ยกมุมปากยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“งั้น… เรื่องอะไรกันแน่ครับ?”

“เสื้อตัวนี้ ที่เมษาบอกให้ใส่ใช่ไหม” นายณ์กวาดสายตามองผ้าบางที่คลุมร่างคนรักอยู่

“ใช่ครับ… ทำไมเหรอครับ?”