ตอนที่ 25 ทริปใหม่

❤️90%

นายณ์นั่งลงเก้าอี้ตัวข้างๆ มองดูคนรักด้วยความอ่อนโยน

“พี่ไม่ถามธีร์หรอ… ว่าทำไมธีร์ทำอะไรเองไม่เป็นเลย แม้แต่ต้มไข่ก็ยังทำไม่เป็น”

“พี่ไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก แต่ถ้าธีร์อยากเล่าพี่ก็จะฟัง” นายณ์เลื่อนเก้าอี้เข้ามานั่งชิดอีกนิด

“พี่ก็รู้ว่าแม่ธีร์เป็นดีไซเนอร์ แม่แทบจะใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องทำงานกับห้องเสื้อ แล้วยังต้องบินไปทำงานต่างประเทศบ่อยๆ ท่านไม่มีเวลาดูแลธีร์เลย จึงได้หาแม่บ้านมาทำหน้าที่แทนทั้งหมด เพื่อชดเชยให้ธีร์ ธีร์ก็เลยไม่รู้ว่ากับข้าวต้องทำยังไง…ไม่มีใครคอยสอนเลย” ธีร์เล่าออกมาช้าๆ ราวกับวางภาระหนักลงจากอก

“แม่ธีร์ท่านรักธีร์มากนะ ท่านแค่ไม่อยากให้ธีร์ต้องลำบากจึงได้หามาให้ทุกอย่างไม่ให้ขาดไง ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ”

“ก็ดีครับ แต่…ตอนนี้ธีร์กลัวลำบากพี่นายณ์มากกว่า ตอนที่รู้ว่าทุกคนจะกลับบ้าน ธีร์ก็ไม่รู้เลยว่าต้องอยู่ยังไง อาจจะต้องสั่งข้าวกินทุกมื้อ พี่ก็รู้ว่าธีร์ไม่อยากกลับบ้าน”

“ที่พี่ทำให้ธีร์ พี่ไม่ได้มองว่ามันลำบากเลยนะ พี่มองว่าธีร์ต้องการพี่มากกว่า… เลิกคิดมากเรื่องนี้ได้แล้วนะ”

“ธีร์ต้องการพี่นายณ์จริงๆนั้นแหละ… แต่สักวันพี่อาจจะเบื่อที่ต้องคอยดูแลธีร์แบบนี้ก็ได้” ความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่แวบขึ้นในดวงตา

“พี่ไม่รู้หรอกนะว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง พี่เองก็ไม่อาจรับปากได้ แต่พี่สัญญาว่าจะทำทุกๆ วันให้ธีร์มีความสุขที่สุดเท่าที่พี่จะทำได้ โอเคไหมครับ” นายณ์โน้มหน้าเข้าใกล้จนได้กลิ่นหอมหวานของเค้ก

“ขอบคุณนะครับ… พี่นายณ์” ธีร์ยิ้มออกมาได้อย่างเต็มที่อีกครั้ง

นายณ์มองจ้องครีมสีขาวที่เลอะอยู่ที่กลีบปากบนของธีร์ ก่อนจะก้มหน้าลงไปใช้ริมฝีปากดูดครีมเค้กหวานหอมนั้นเข้ามาในปากตัวเอง ความหวานซึมซาบเข้ามาตามต่อมรับรส ก่อนจะผละออกจากใบหน้าหน้าหวานที่กำลังตกใจการกระทำ จนแก้มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

“พี่… ทำไมอยู่ๆ ก็….”ธีร์รีบประคองริมฝีปากตัวเอง

“เค้กเลอะปากน่ะ… อร่อยดีนะ” นายณ์กระซิบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กว้างขึ้น

“อะ… อ่อ… พี่อยากกินไม่ตักกินเองล่ะครับ” ธีร์พยายามทำโกรธแต่ทำไม่ได้

“กินที่ปากธีร์อร่อยกว่าเยอะเลย”

ก่อนที่ธีร์จะได้ทันโต้ตอบ นายณ์ก็ก้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากอีกครั้ง คราวนี้ธีร์ตอบรับด้วยความเต็มใจ ริมฝีปากดูดกลืนกันและกันยาวนาน ความรู้ลึกซึ้งและแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม ท่ามกลางเสียงฝนภายนอกที่ยังคงตก และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดในเร็ววัน

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นกลับมาคึกคักอีกครั้ง แสงแดดส่องสว่างสดใสต่างจากช่วงฝนตกเมื่อหลายวันก่อน เสียงประตูบ้านเปิดดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดคุยที่คุ้นเคย

“ฉัน!…กลับมากันแล้ว!” เมษาเดินเข้ามาพร้อมกางแขนกว้าง ท่าทางเหนื่อยล้าตามสภาพ

“สวัสดีครับพี่เมษา พักผ่อนสนุกไหมครับ” ธีร์ที่นั่งเล่นอยู่ที่โซฟา มองคนที่พึ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

“สนุกอะไรล่ะ ฉันไม่น่ากลับบ้านเลย” เมษาถอนหายใจยาว “ไปถึงบ้าน ก็ถูกยายไล่ให้ไปช่วยขนมะพร้าวตั้งแต่เช้าจนค่ำ หลังฉันแทบหักแนะ” เมษาหย่อยตัวนั่งลงทอดกายบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า

“อ้าว… บ้านพี่เมษาทำสวนมะพร้าวหรอครับ” ธีร์ถามด้วยความประหลาดใจ

“ใช่น่ะสิ… หยุดคราวหน้าฉันขอไปที่อื่นดีกว่า สัญญาเลยว่าไม่กลับบ้านอีกนานเลย” เมษาแกล้งทำหน้าเบื่อหน่าย

“กลับมาแล้วครับ” โชเดินตามเข้ามา ท่าทางสบายๆ ต่างจากเมษาลิบลับ

“วัดดีโช เที่ยวสนุกไหม” ธีร์หันไปทักอีกคน

“ต้องถามว่านอนอยู่บ้านสนุกไหมดีกว่า” โชยักไหล่ “ฝนตกหนักทั้งอาทิตย์ ไม่ได้ออกไปไหน ไม่ได้ทำอะไรเลย นอนกลิ้งอยู่บนเตียงทั้งวันจนปวดตัว”

“เหอะๆ… ไม่ต่างกับฉันเลย” ธีร์หัวเราะเบาๆ

“มากันครบแล้วหรอ?” นนท์เดินออกมาจากห้องตัดต่อที่อยู่ด้านใน สายตาไล่ดูสมาชิกทีละคน

“พี่กลับมานานแล้วหรอ?” เมษาเลิกคิ้วถาม

“กลับมาตั้งแต่เมื่อคืนน่ะ” นนท์ตอบตามตรง “ถามทำไม”

“พี่นนท์นี่นะ!… คนรักเขาอุตส่าห์ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง พี่จะรีบกลับมาทำไมเนี้ย” เมษาแซวทันที

“ก็ให้อยู่มาทั้งอาทิตย์แล้วไง กลางคืนก็ไม่ได้มีใครไปกวนนี่” นนท์ตอบกลับอย่างใจเย็น

“พูดเรื่องอะไรกัน” นายณ์เดินลงบันไดมา เสียงฝีเท้าดังเบาๆ สายตาทอดไปหาธีร์ก่อนจะหันมาทางกลุ่มเพื่อน

“ธีร์… ธีร์ขอไปดูคอมเมนต์แฟนคลับก่อนนะครับ” ธีร์รีบลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายที่ถูกเปิดประเด็น เดินสวนนายณ์ก้าวเท้าขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

“อ้าว ธีร์!” นายณ์ทักตามหลัง แต่ธีร์ก็ไม่หันกลับมามองแค่เร่งฝีเท้าจากไป

“พวกนาย! ปากไม่มีหูรูดกันอีกแล้วใช่ไหม!” นายณ์หันกลับมาทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นอารมณ์ดุเข้าหากลุ่มเพื่อน

“เมษาเริ่มก่อน” นนท์รีบปฏิเสธทันควัน

“ฉันจะหักเงินเดือนนาย หักให้หมดเลยจนกว่าจะรู้จักปิดปาก!” นายณ์ขู่ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังแต่แฝงความขบขัน

“พ่อเจ้าพระคุณเอ๋ย!” เมษายกมือไหว้อย่างรวดเร็ว “ฉันจะรีบเย็บปากทันที ขอร้องล่ะอย่าหักเลยน้าาา น้าาา”

“ธีร์ขี้อายขนาดนั้น ฉันต้องตามไปปลอบก่อน ฝากไว้ก่อนเถอะ!” นายณ์ไม่รอช้า รีบเดินขึ้นบันไดตามไปหาคนรักทันที ทิ้งกลุ่มเพื่อนอยู่ด้านล่าง

“ไอ้หน้าระรื่น…” นนท์ส่ายหน้าพึมพำตามหลังพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“ถึงพวกเราอยู่ก็ไม่ได้ขัดการสวีทกันของคู่รักเท่าไหร่เลยเนาะ” เมษาเอียงคอมองบันไดที่ว่างเปล่า “ชักอิจฉาขึ้นมาแล้วสิ”

“งั้นพี่ก็หาแฟนสักคนสิ จะได้ไม่ต้องอิจฉาเขา” โชพูดแทรกขึ้น

“พูดน่ะง่าย หาไหนก่อนเหอะ หันซ้ายหันขวาก็เจอแต่พวกเดียวกันเนี้ย ชาตินี้ฉันคงต้องโสดไปทั้งชาติแน่ๆ”

“พี่ไม่มองเองต่างหาก” โชพูดจบประโยคสั้นๆ ก็เดินเข้าห้องพักของตัวเองไปทันที ทิ้งให้เมษางงอยู่กลางห้อง

“มันหมายความว่าไงว่ะเนี่ย” เมษาเอ่ยถามอากาศคนเดียว ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

นนท์ยืนมองภาพนั้นแล้วส่ายหัวขำในลำคอเบาๆ บรรยากาศในบ้านยังคงแสนอบอุ่นเหมือนเดิม

2 วันต่อมา

แสงแดดบ่ายสาดส่องลงบนผิวถนน รถตู้คันใหญ่จอดรออยู่หน้าบ้านพร้อมเครื่องยนต์ติดเบาๆ ครั้งนี้ทีมงานตกลงกันว่าจะมุ่งหน้าไปยังจังหวัดใกล้เคียง

เป้าหมายของทริปใหม่นี้ จุดหมายคือสนามขับโกคาร์ท และแวะไปเยี่ยมพี่ชายของโช เพื่อนสนิทของนนท์กับนายณ์ ที่เปิดผับอยู่ในจังหวัดนั้นด้วย

ทุกคนขึ้นรถพร้อมหน้าในช่วงสาย ไม่มีอาการเร่งรีบแต่อย่างใด เพราะใช้เวลาเดินทางไม่นานมาก และกิจกรรมแรกเป็นเพียงการว่ายน้ำที่สระของโรงแรมเท่านั้น จึงไม่ต่างจากการพักผ่อนเท่าไหร่เลย

สองชั่วโมงต่อมา

ณ.โรงแรมหรูกลางเมือง

รถตู้ค่อยๆลดความเร็วแล้วจอดเทียบท่าอย่างนุ่มนวลหน้าโรงแรมหรูใจกลางเมือง ที่นี่ตกแต่งทันสมัย แสงแดดสะท้อนกับกระจกอาคารสูงตระหง่าน ทุกคนลงจากรถพร้อมสัมภาระที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้า

บรรยากาศภายในล็อบบี้สดใสสว่างสบายตา กลิ่นหอมอ่อนๆ และอากาศเย็นสบายช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง เมษาลากกระเป๋าเดินทางมา ยกยิ้มมองเพื่อนทั้งกลุ่มแล้วเปิดประเด็นแบ่งห้องพักอย่างชัดเจน

“เรามากัน 5 คน ฉันจองไว้ทั้งหมด 3 ห้องนะครับ ฉันกับโชอยู่ด้วยกัน พี่นนท์กับนายณ์อยู่ห้องเดียวกัน ส่วนน้องน้อยของเราพี่ชายคนนี้จองห้องส่วนตัวไว้ให้แล้ว แบบนี้โอเคกันไหมครับ?”

“ทำไมธีร์ถึงได้นอนคนเดียวล่ะครับ? เหมือนธีร์เอาเปรียบพวกพี่ๆเลย” ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหน้าเมษา ด้วยสีหน้าเกรงใจ

“คิดมากเกินไปแล้ว” เมษาอธิบายต่ออย่างใจเย็น “ฉันกับโชต้องทำงานตัดต่อและเตรียมคลิปลงช่องด้วยกัน จึงสะดวกกว่าที่จะอยู่ห้องเดียวกัน อีกอย่างห้องที่นายได้ก็เป็นห้องเดี่ยว หรือว่า... นายกลัวการนอนคนเดียวเหรอ?”

“เปล่าครับ….แค่รู้สึกเกรงใจทุกคนมากกว่า”

นายณ์ที่กำลังถือกระเป๋าเดินทางของธีร์อยู่ ก็หันมายกมุมปากมองคนหน้าหวานข้างๆ

“ถ้างั้น... ธีร์อยากย้ายมานอนกับพี่ไหมล่ะ?”

“ไม่เป็นไรครับ! ธีร์นอนคนเดียวได้ พี่นายณ์ไม่ต้องเป็นห่วง” คนน้องตอบรับอย่างมั่นใจ ในหัวมีภาพของนายณ์ตอนที่ประโคมจูบตนก็พลันรู้สึกเขินขึ้นมา

“เอาล่ะ ถ้าตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เราขึ้นไปที่ห้องกันดีกว่า” ก้าวเดินนำหน้าทุกคนเข้าสู่โถงลิฟต์

นายณ์ที่เดินอยู่ข้างธีร์ แกล้งกระซิบใกล้ๆหูด้วยน้ำเสียงล้อเล่น

“ไม่มานอนกับพี่จริงๆ เหรอ? รู้ไหมแถวนี้ผีดุมากนะ...”

“พี่นายณ์น่ากลัวกว่าผีตั้งเยอะครับ!” ธีร์หันกลับมามองคนพี่แล้วตอบกลับอย่างรวดเร็ว

คำตอบนี้ทำให้เมษาหัวเราะดังตามมา พร้อมแซวต่อไม่รอช้า

“โอ้โห นายไปทำอะไรให้น้องน้อยของเรากลัวขนาดนี้ล่ะนั่น? รุกหนักไปรึเปล่า? แหม... เห็นอย่างนี้ก็ไม่ธรรมดาเลยนะ”

“ฉันจะเอากำปั้นอุดปากนายซะ!” นายณ์หันแกล้งเมษา ทั้งสองคนหัวเราะล้อเล่นกันไปมา

ธีร์มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก้าวเดินตามไปพร้อมความสนุกสนานที่เต็มไปด้วยความเป็นกันเอง

ธีร์หนุ่มหน้าหวาน ได้ห้องพักอยู่ติดกับห้องของนายณ์และนนท์พอดี นายณ์เดินถือกระเป๋าเดินทางมาส่งถึงหน้าประตู ก่อนจะแยกเข้าห้องตัวเองเพื่อจัดข้าวของต่อ

ภายในห้องสีขาวสะอาดตา ตกแต่งเรียบง่ายแต่ลงตัว เฟอร์นิเจอร์และโคมไฟดีไซน์ทันสมัยช่วยเพิ่มความอบอุ่น ผ้าปูที่นอนและผ้าห่มสีเทาเข้มดูโดดเด่นตัดกับสีห้อง แต่กลับเข้ากันอย่างลงตัว

ธีร์เอนกายลงบนเตียงนุ่ม ทันทีที่ร่างกายสัมผัสผืนผ้า ความเมื่อยล้าจากการนั่งรถยาวนานก็ค่อยๆจางหาย ขณะที่ในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น รอคอยกิจกรรมสนุกๆที่กำลังจะเกิดขึ้นในทริปนี้

ติ๊ง!...ติ๊ง!....ติ๊ง!...

เสียงแชทกลุ่มในโทรศัพท์มือถือดังขึ้นหลายครั้ง ดึงความสนใจของหนุ่มน้อยให้หันไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาดู

เมษา : [อีก 10 นาทีเจอกันที่สระว่ายน้ำข้างล่างนะ]

นายณ์ : [รีบอะไรนักหนา]

เมษา : [นี่ก็บ่ายแล้ว ฉันอยากรีบถ่ายๆแล้วกลับมานอนพัก คืนนี้จะได้สนุกให้เต็มที่ไง]

โช : [พี่เมษากลัวไม่มีแรงดื่มน่ะครับ]

นายณ์ : [ก็ได้ๆ จะรีบตามลงไป]

เมษา : [น้องน้อย อย่าลืมใส่เสิ้อที่พี่เตรียมให้ด้วยนะ😘]

ธีร์สะดุดกับข้อความของเมษาเล็กน้อย ในหัวนึกถึงเสื้อสีขาวตัวบางที่เมษาให้มา

ธีร์ : [ไม่ลืมครับ]

นายณ์ : [เสื้ออะไร?]

เมษา : [เสื้อยืดธรรมดานี่แหละ!!!]

นายณ์ : [แล้วไป]

เมื่อวางโทรศัพท์ลงหลังจบบทสนทนา ธีร์ก็ลุกจากเตียงอย่างผ่อนคลาย เปิดกระเป๋าเดินทางหยิบชุดที่เมษาเตรียมไว้ให้ออกมาเปลี่ยนทันที

เสื้อยืดแบรนด์เนมสีขาวสะอาดตา คู่กับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอ่อน ทั้งชุดดูสบายตัวและเข้ากับบรรยากาศการพักผ่อนเป็นอย่างดี

บริเวณสระว่ายน้ำ

เมื่อธีร์เดินลงมาถึง ก็เห็นเมษานั่งรออยู่บนเก้าอี้ข้างสระแล้ว เขาสวมเสื้อกล้ามสีขาว คลุมทับด้วยเสื้อเชิ้ตแขนสั้นผ้าบางสีฟ้าอ่อนไม่ติดกระดุม ข้างๆมีโชยืนอยู่ สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวกางเกงขาสั้นสีดำ พร้อมกล้องในมือกำลังปรับตั้งค่าอย่างตั้งใจ

ตรงหน้าคือสระว่ายน้ำยาวเลาะไปตามแนวตึก น้ำใสสีฟ้าครามสวย มีนักท่องเที่ยวทั้งคนไทยและต่างชาติออกมาคลายความร้อน บางคนก็ลงว่ายน้ำ บางคนก็นั่งพักผ่อนริมขอบสระสบายๆ

“มองหาใครหรอ? นายณ์กับนนท์ยังไม่ลงมา” เมษาพูดขึ้นดึงความสนใจให้ธีร์หันมา

“ธีร์ไม่ได้มองหาพวกเขาซะหน่อย” ธีร์ตอบกลับเบาๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆเมษา

“งั้นหรอ… เห็นว่าคบกันแล้วนึกว่าจะลงมาพร้อมกันซะอีกนะ” เมษาพูดพลางมองคนน้องด้วยสายตาแกล้งหยอกเย้าแต่แฝงความสังเกตอยู่ในนั้น