Share

บทที่ 1/2 คำทำนายสุดท้าย

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-09 18:00:42

บทที่ 1/2

คำทำนายสุดท้าย

“เร็วข้า ตักน้ำเสร็จจะได้ไปฝึกกระบี่อีก” เซียวหาน กล่าวเมื่อเทน้ำในไหจนเต็มบ่อเรียบร้อย

เซียวหานศิษย์ร่วมสำนักที่ควรจะตายตั้งแต่อายุครายี่สิบสอง บัดนี้กลับเดินเคียงข้างเฉินมู่เหยียนที่ก็ควรตายไม่ต่างกัน

“ได้ยินว่าอาจารย์ลงไปที่หมู่บ้าน เย็นนี้เราคงได้กินไก่อบน้ำมันพริกสูตรของอาจารย์แน่นอน ข้าพนันได้เลย” เหอจิ่นเดินเคียงข้างพร้อมถือไหเปล่าไปมา

“กฎของสำนักซินหมิงห้ามพนัน” เซียวหานตักเตือน

“ยอดเขาเมฆลอยของเราถูกนับเป็นหนึ่งในสำนักซินหมิงด้วยรึ” เหอจิ่นพูดเล่นลิ้น แต่ก็ไม่มีใครปฎิเสธซะทีเดียว

เฉินมู่เหยียนมองทุกอย่างที่ตนเองเห็น พลางฟังบทสนทนาที่เหมือนวัยเยาว์ที่เขาเคยวิ่งเล่นบนยอดเขาหลงอินแห่งนี้ เมื่อสนทนาเงียบลงก็มีประโยคหนึ่งที่ค้างคาในใจเขา “อาจารย์...อาจารย์หลงอิน?”

เซียนหานหันมองพร้อมขมวดคิ้วออกมาแบบไม่ปิดบัง “ใช่ หรือเจ้าอดใจไม่ไหวที่จะได้กินไก่ของท่านอาจารย์แล้วรึ เจ้ากินทีไรต้องขอสองตลอด”

เฉินมู่เหยียนยิ้มกลบเกลื่อน

เวลานี้ข้าคงอายุคราวสิบเจ็ดยังเป็นศิษย์ในยอดเขาหลงอิน ยังไม่เข้าร่วมศึกประลองฤดูหนาว ที่ตอนนั้นเขาได้ถูกเซียนเทียนหยางเข้ารับศิษย์...

แปลว่า อาจารย์หลงอิน ยังไม่ร่ำเรียนวิชามาร...และตัวข้าก็ยังไม่เป็นมาร

การตักน้ำสิ้นสุดลงศิษย์ทั้งสามก็เดินไปฝึกกระบี่ด้วยกัน ยกเว้นเฉินมู่เหยียนที่ยังสับสนและคิดว่าตนเองอยู่ในโลกแห่งห้วนฝัน

“เจ้าไม่ฝึกรึ เฉินมู่เหยียน” เสียงของเซียวหานตะโกนเรียก เมื่อเห็นสหายร่วมรุ่นยืนนิ่งทอดสายตาออกไปไกล

“ ข้าคอแห้ง ว่าจะไปหาน้ำดื่มเสียหน่อย” เฉินมู่เหยียนปั้นเรื่องโกหก พลางส่งยิ้มแห้งๆ ให้

“รีบไปรีบมาเล่า หากอาจารย์กลับมาเห็นเจ้าอู้งาน มีหวังถูกสั่งให้คุกเข่าสำนึกตนบนลานหินแน่” เหอจิ่นสำทับ

เฉินมู่เหยียนพยักหน้ารับคำ ขาที่เคยสั้นและดูขัดใจในตอนแรกเริ่มก้าวเดินอย่างคล่องแคล่วขึ้น เขาไม่ได้เดินไปทางเรือนพักเพื่อหาน้ำดื่ม แต่กลับมุ่งหน้าไปอีกทาง

อีกสามปีโลหิตมารในตัวเขาจะระเบิดออกมาวันนั้นเขาเขนฆ่าผู้คนไปมากมาย หิวกระหายในการฆ่าฟันไม่มีคุณธรรมในใจเหลืออยู่แม้แต่น้อย ก่อนจะถึงวันนั้นเขาต้องฝึกจิตมารให้สำเร็จ…

เขาค่อยๆ ก้าวเดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่ขนาบข้างด้วยกอไผ่เขียวขจี ทะเลหมอกเบื้องล่างยังคงลอยฟ่องเหมือนเช่นเดิม พระอาทิตย์ยังคงทอแสงอ่อนๆ ยามบ่าย... ทุกอย่างยังคงเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ความรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด ทั้งดีใจที่ได้กลับมา ทั้งหวาดกลัวในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ถ้าเขาย้อนเวลามาจริงๆ เขาจะต้องแก้ไขอะไร

แล้วเขามีสิทธิ์ที่จะได้แก้ไขด้วยรึ?

“มู่เหยียน...” เสียงนุ่มนวล แสนคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น เฉินมู่เหยียนค่อยๆ หันกลับไปมอง... และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้ดวงตาหยกแดงของเขาสั่นระริก

ชายหนุ่มชุดขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ ยืนตระหง่านอยู่กลางทางเดินที่มีก่อไผ่เขียวสลับกับ ใบหน้าหมดจดราวกับหงษ์วัยเจริญพันธ์ นัยตาสีหยกเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและอ่อนโยน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่มุมปาก

อาจารย์หลงอิน...

“ท่านอาจารย์...” เสียงของเฉินมู่เหยียนสั่นพร่า

ข้าควรทำอย่างไร ฆ่าอาจารย์ ณ ตอนนี้เลยดีหรือไม่

สวรรค์ส่งข้ากลับมาเพื่อฆ่าเขาใช่ไหม

ผู้เป็นอาจารย์เดินย่างกายเข้าใกล้มากขึ้น “ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เวลาฝึกกระบี่ของเจ้ารึ”

อาการชาที่ปลายนิ้วมันกลับมาหลอกหลอนเขา เหมือนภาพสุดท้ายที่คนตรงหน้าของเขาสิ้นลมไปแล้วมันยังไม่เลือนหายไปไหน

“ข้ารู้แล้ว ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่” หลงอินหัวเราะในลำคอเบาๆ ภาพซ้อนที่อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอและกระอักเลือดซ้อนทับ “เจ้ามารอข้าใช่หรือไม่”

คำถามที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกเวลานี้มันช่างน่ากลัวเหลือเกิน

สวรรค์ชั่งโหดร้ายส่งข้ามาในวัยสิบเจ็ด ฝีมือกระบี่และวิชาลมปราณยังไม่สมบูรณ์ จะชนะอาจารย์ยอดเขาผู้นี้ได้อย่างไร!

แล้วบางสิ่งก็ถูกเหวี้ยงออกจากฝ่ามือหลงอิน เฉินมู่เหยียนสะดุ้งป้องกันสิ่งนั้นแทบทันที

ตุบ..

ไก่ฟ้า...

ในมือของเขามีไก่ฟ้าที่ถูกเชือดอย่างเมตตาไร้เลือดอยู่ หลงอินเป็นคนโยนมาให้เขาเอง

“อยากกินไก่อบน้ำมันพริกข้าไม่ไหวจนต้องมาดักรอเลยสินะ” หลงอินหัวเราะเสียงจักจี้หูออกมา “ศิษย์จอมตะกละ”

“ข้าเปล่าตระกละเสียหน่อย”  เฉินมู่เหยียนตอบโต้กลับไปด้วยอารมณ์ขุนเคืองเล็กน้อย

เล็กน้อย...?

บรรยากาศอบอุ่นทำให้เขาเผลอใจลอยไปกับความนุ่มนวลของหลงอิน สิบห้าปีที่แล้วเขาเองก็เคยพูดคุยกับอาจารย์ได้แบบไม่ติดใจเช่นนี้ แล้วเมื่อไหร่กันที่ข้ากับอาจารย์ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย...

เมื่อไหร่กัน...

“ถึงเจ้าจะมารอข้า ใช่ว่าข้าจะเพิ่มเนื้อไก่ในชามเจ้า เพราะเจ้าหนีการฝึกกระบี่มาถือว่าหักล้างกันแล้ว” หลงอินเดินเข้ามาเคียงคู่ศิษย์ของเขาอย่างไม่คิดร้อนเรื่องความสูงส่งของเจ้ายอดเขาและศิษย์ไร้ขั้น

“ถ้าแลกกับการถอนขนไก่ฟ้าเล่าอาจารย์”  เฉินมู่เหยียนเอ่ยถาม  และพยายามก้าวขาให้ทันอาจารย์ของตน

หลงอินประหลาดในศิษย์คนนี้ที่ปกติจะเงียบไม่ค่อยพูด มาวันนี้กลับพูดจาต่อรองผิดแปลกไป

“เจ้าก็อย่าบอกผู้อื่นว่าข้าให้เนื้อไก่เจ้าเยอะกว่าใครแล้วกัน” หลงอินยิ้มอ่อน สร้างความอบอวลและปั่นป่วนในตัวเฉินมู่เหยียนไม่น้อย

อาจารย์ผู้นี้เป็นทั้งผู้มีพระคุณ เป็นทั้งผู้ที่ฆ่าศิษย์ร่วมสำนักนับพันคน...

ให้ฆ่าอาจารย์ตอนนี้...ตอนที่อาจารย์ยังไม่เข้าสู่วิถีมาร

มันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วหรือ

ท่ามกลางแสงอัสดงที่อาบย้อมยอดเขาหลงอินให้กลายเป็นสีส้มทอง กลิ่นหอมฉุนของน้ำมันพริกเผาและเครื่องเทศป่าลอยฟุ้งออกมาจากห้องครัวเล็กหลังเรือนไม้ไผ่ เป็นกลิ่นที่เฉินมู่เหยียนไม่ได้สัมผัสมานานนับสิบปี... กลิ่นที่เขาเคยโหยหาที่สุดในยามที่ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในถ้ำมารอันหนาวเหน็บ

บนโต๊ะไม้ตัวยาวตัวเก่า ศิษย์ร่วมสำนักหลงอินจำนวนร้อยสิบคนนั่งล้อมวงกันอย่างพร้อมเพรียง เซียวหานและเหอจิ่นจ้องมองชามไก่อบน้ำมันพริกตรงหน้าด้วยตาเป็นมัน ควันร้อนๆ ที่พวยพุ่งขึ้นมาหอบเอาความหอมละมุนของเนื้อไก่ฟ้าที่ถูกตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยกระจายไปทั่วลานกว้าง

“กินเถอะ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ผู้ปกครองยอดเขาหลงอินเอ่ย

“ขอบพระคุณท่านอาจารย์!” เสียงประสานของศิษย์คนอื่นๆ ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

เฉินมู่เหยียนมองชิ้นเนื้อไก่ในชามตนเอง มือที่ถือตะเกียบสั่นเทาเล็กน้อย ภาพในหัวซ้อนทับกับเหตุการณ์ในอนาคต...

ภาพมือคู่นี้ของอาจารย์ที่คีบเนื้อไก่ฟ้าให้เขา กลับกลายเป็นมือที่เปื้อนเลือดชโลมกาย

เขาคีบเนื้อเข้าปาก รสสัมผัสเผ็ดร้อนซ่านไปทั่วลิ้น ความมันของน้ำมันพริกเคลือบผิวเนื้อไก่ที่นุ่มละมุนจนแทบละลาย ไม่มีผู้ใดทำได้อร่อยเท่าอาจารย์ของเขาแล้ว

“สมใจเจ้าแล้วรึยัง” หลงอินเอ่ยถาม พร้อมรอฟังคำตอบจากคนที่ยอมไปดักรอเขาเพื่อไก่ฟ้าหม้อนี้

อาจารย์ผู้นี้ไม่เคยทำตัวห่างเหินต่อศิษย์ของตนเอง ไม่เคยทำตัวสูงส่งเกินจนกลัวที่จะเข้าหา

มีศิษย์สำนักไหนบ้างที่จะได้นั่งร่วมโต๊ะกับผู้ปกครองยอดเขา..

“สมใจข้ามากเกินพอแล้วท่านอาจารย์” เมื่อได้คำตอบ เจ้าของรสมือเผยรอยยิ้มละมุนอย่างไม่ปิดบัง

ท่านอาจารย์... ท่านในยามนี้ช่างบริสุทธิ์ยิ่งนัก

ดวงตาหยกคู่นี้ยังไม่มีรอยเลือดแตกกระจายเหมือนในตอนนั้น

หากสวรรค์ให้ข้ากลับมาเพื่อฆ่าท่าน ข้าก็คงเป็นศิษย์ทรยศตั้งแต่อายุสิบเจ็ด

แต่หากสวรรค์ให้ข้ากลับมาเพื่อเปลี่ยนท่าน... ข้าต้องเริ่มจากที่ใด?

ในเมื่อข้าคิดเหตุผลที่ท่านอยากเข้าวิถีมารไม่ออกเลยสักข้อ...

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/2 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/2ซูอวิ๋นเหยาบรรยากาศกำลังจะเริ่มเปลี่ยน ก่อนเสียงกระดิ่งเงินที่กังวานใสก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถง พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีอาวุโสในชุดหมอกควันด้านนอก“ผู้เฒ่าทำนาย ซูอวิ๋นเหยา มาถึงแล้ว!”เสียงประกาศนั้นทำให้หลงจื้อหยวนรีบขยับกายลงจากที่นั่งทันที ความสำคัญของการมาเยือนครั้งนี้บดบังเรื่องอสูรไปจนหมดสิ้นทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่ได้ข้อสรุปแล้วข้อสรุปที่ว่าอสูรกลืนเลือดนั้นไม่มีแก่นโลหิต และการตายของอสูรก็เป็นความบังเอิญ“ท่านผู้เฒ่าเชิญด้านใน” หลงจื้อหยวนเอ่ยอย่างนอบน้อมกับหญิงสาวปริศนาผู้นั้นทั้งเจ้าสำนัก และผู้ปกครองยอดเขาต่างเข้าไปต้อนรับผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา ยกเว้นหลงอินที่ยืนกอดอกมองอย่างไม่คิดร้อนผู้เฒ่าซูอวิ๋นเหยา มารดาของเสวียนอวี่ หญิงชราที่มีเทพเทิยพ์เห็นอนาคต ทำนายทายได้อย่างแม่นยำสำหรับเฉินมู่เหยียนเคยถูกนายทักเรื่องอนาคตว่าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่...ใคร่

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 5/1 ซูอวิ๋นเหยา

    บทที่ 5/1ซูอวิ๋นเหยาท่ามกลางเสียงจานชามกระทบกันและความครึกครื้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เหยาเซิ่งขอตัวลากลับยอดเขาเทียนหยางไปด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าตอนมาอย่างเห็นได้ชัด หลงอินก็ขยับกายลุกขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้ศิษย์ของตน“มู่เหยียน ตามข้ามาที่ห้องตำราประเดี๋ยว”คำสั่งนั้นเรียบง่าย ทว่าทำให้เฉินมู่เหยียนที่กำลังเก็บกวาดชามข้าวนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเซียวหานและเหอจิ่นที่ทำหน้าเลิ่กลั่กประหนึ่งจะถามว่า 'เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก' แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินตามหลังร่างโปร่งในชุดลำลองสีเข้มมุ่งหน้าไปยังเรือนพักส่วนตัวของเจ้าของยอดเขาภายในห้องตำราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ไผ่และหมึกจีน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยม้วนตำราที่วางไว้อย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก หลงอินทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พลางคลี่สารที่เหยาเซิ่งนำมาส่งไว้อีกครั้ง“นั่งลงสิ” หลงอินบอกโดยไม่เงยหน้าเฉินม

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/2 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/2นั่งร่วมโต๊ะอาหารกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงกระดูกหมูโรยต้นหอมและผัดผักป่ารสเผ็ดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้างของยอดเขาหลงอิน ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัวที่วูบไหวตามแรงลม บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา บัดนี้เต็มไปด้วยชามข้าวและกับข้าวบ้านๆ ที่ส่งควันฉุยหลงอินในชุดลำลองสีสะอาดตา กำลังยุ่งอยู่กับการตักน้ำแกงแบ่งให้ศิษย์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากบาดแผลที่บ่าซึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลใต้ร่มผ้า แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลชวนให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะๆ วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมามากแล้ว” หลงอินเอ่ยพลางวางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะให้ศิษย์ที่เป็นตัวแทนนำไปแจกเหมือนทุกครั้ง“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” เฉินมู่เหยียนรับชามมา สายตาเหลือบมองไปที่บ่าของหลงอินด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด แม้อาจารย์จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขารู้ดีว่าบาดแผลจากอสูรสายเลือดมารนั้นอักเสบได้ง่ายเพียงใดบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เหอจิ่นเคี้ยวเนื้อหมูตุ๋นตุ่ยๆ พลาง

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 4/1 นั่งร่วมโต๊ะอาหาร

    บทที่ 4/1นั่งร่วมโต๊ะอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ก้าวผ่านพงหญ้าที่แฉะชื้นดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายปราณที่แกร่งกร้าวและเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของยอดเขาเทียนหยางเทียนหยาง เจ้าของยอดเขาสุริยันสวรรค์และเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของหลงอิน ก้าวออกมาเป็นคนแรก ชุดคลุมสีขาวขลิบทองของเขาดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพเปียกโชกของพี่ชายตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง“ท่านพี่? ท่านมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำทางทิศเหนือ” เทียนหยางขมวดคิ้ว สายตาที่จ้องมองพี่ชายไม่ได้มีความห่วงใยเท่ากับความฉงนสงสัย “แล้วซากอสูรนั่น...”“ใครเป็นคนจัดการ? เหยาเซิ่งเพิ่งจะแจ้งว่ามันหนีมาทางนี้”หลงอินที่กำลังพยุงร่างโดยมีมู่เหยียนประคองอยู่ แย้มรอยยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดขาว “มู่เหยียนน่ะ เขาช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”“ศิษย์เจ้าเนี่ยนะ?” เทียนหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเฉินมู่เหยียนที่ก้มหน้าต่ำ “เด็กหนุ่มที่ป

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/2 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/2ระฆังเตือนภัยท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังสะท้อนมาจากหุบเขาไกลๆ ขบวนศิษย์ยอดเขาหลงอินเร่งลงจากเขาด้วยความเร็ว หลงอินพริ้วไหวอยู่เบื้องหน้า เขาวิ่งนำศิษย์ทุกคนด้วยท่าทางที่ดูธรรมดา แต่กลับไม่มีศิษย์คนไหนแซงเขาได้เลยแม้แต่คนเดียวเมื่อถึงหมู่บ้านชิงสุ่ย ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สมรภูมิอย่างที่จินตนาการไว้ซากปรักหักพังของบ้านเรือน ถูกหินก้อนมหึมาถล่มทับจนปิดทางเข้าออก เสียงร้องไห้ของเด็กและคนชราดังระงมไปทั่ว พื้นดินนองไปด้วยน้ำที่เอ่อล้นจากลำธารที่ถูกปิดกั้น และที่น่าเวทนาที่สุด“ไปช่วยผู้คน และอพยพไปที่ปลอดภัย” หลงอินกล่าวจบ ศิษย์ทุกคนก็กระจายหน้าที่ของตนเองทันที“อาจารย์ ข้าไปดูทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยเอง” เหอจิ่นเสนอตัว เพราะเห็นว่าศิษย์เทียนหยางและยอดเขาอื่นสู้กับสัตว์อสูรด้านนอก และอาจจะมีหลุดมาในพื้นที่อพยพได้ จึงอาสาไปดูแลทางเข้า“มั่นใจก็ไป” หลงอินตอบรับ ก่อนจะเงยมองไกลไปยังต้นเสียงการสู้ฟันด้านนอกเฉิ

  • นับแต่นี้ ข้าขอถอนตัวจากการเป็นศิษย์   บทที่ 3/1 ระฆังเตือนภัย

    บทที่ 3/1ระฆังเตือนภัยเสียงสายลมกระทบต้นไผ่ในยามบ่ายชวนให้ใจผ่อนเด็กหนุ่มสามคนกำลังมัดท่อนฟืนเพื่อเตรียมเข้าฤดูหนาวที่ใกล้จะถึง“ข้าเคยคิดอิจฉาศิษย์ยอดเขาอื่นนะ แต่ยิ่งรู้ว่าเจ้าพวกนั้นนิสัยอย่างไรถึงถูกชวนเข้ายอดเขา ข้าก็ไม่ไปแล้ว” เหอจิ่นบ่นไปพร้อมมัดท่อนไม้ด้วยแรงเคือง“ให้จริงเถิด” เซียวหานหยอกย้อนเฉินมู่เหยียนที่กำลังมัดท่อนฟืนก็เหม่อมองไปยังยอดเขาที่ลอยอยู่เหนือหมอกเมฆที่ไกลสายตาแต่สามารถเห็นได้อีกสี่ยอดเขาสำนักซินหมิงสำนักที่ผู้ฝึกตนทั่วหล้าอยากถวายตัวเป็นศิษย์ ขอแค่ชื่อได้ปรากฎเป็นหนึ่งในยอดเขาทั้งสี่ ก็ถือว่าโดดเด่นกว่าทุกสำนักในแดนใต้ยอดเขาเทียนหยาง ฝึกตนให้เป็นกระบี่อันดับหนึ่ง ไม่มีศิษย์ผู้ใดได้ขั้นต่ำกว่าสุริยันสวรรค์ ทำให้ยอดเขานี้มีอีกชื่อว่า ยอดเขาสุริยันสวรรค์ยอดเขาเยวี่ยซวง โรคร้ายที่ยากหาไร้การรักษา ขอเพียงย่างกายขอความช่วย

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status