เรียกพบจากเรือนร้างท้ายวัง

 

แสงแดดยามเช้าส่องลอดช่องหน้าต่างเข้ามาในเรือนพักท้ายวัง เผยให้เห็นไหเคลือบสามใบที่ตั้งเรียงอยู่ตรงมุมห้อง กลิ่นเปรี้ยวเค็มอ่อน ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นจากสวนเล็ก ๆ ด้านหลังเรือน

หลินอวี้เหนียง นั่งยองอยู่ข้างไหใบหนึ่ง มือเรียวเปิดสมุดบันทึกเล่มเก่าที่นางทำขึ้นเอง ตรวจดูวันที่เริ่มหมัก ปริมาณเกลือ และสภาพของผักแต่ละชุดอย่างละเอียด นางก้มลงดมกลิ่นจากปากไห ก่อนใช้ตะเกียบสะอาดคีบผักขึ้นมาดูสี

 

“สีเริ่มเปลี่ยนแล้ว แต่กลิ่นยังไม่จัดเกินไป อีกหน่อยคงได้ที่”

 

เสี่ยวชุน ที่กำลังช่วยล้างตะกร้าอยู่ใกล้ ๆ หันมามอง

 

“เจ้าพูดกับไหทุกเช้าแบบนี้ ไม่เบื่อบ้างหรือ”

 

“ถ้าไม่พูดกับไห แล้วจะให้พูดกับใครล่ะ”

 

“พูดกับข้าก็ได้ ข้ายังตอบเจ้าได้มากกว่าไหตั้งเยอะ”

 

อวี้เหนียง หัวเราะเบา ๆ ก่อนปิดสมุด

 

“เจ้าตอบได้ก็จริง แต่ถ้าข้าถามว่าเกลือคราวก่อนใส่ไปเท่าไร เจ้ากลับตอบไม่ได้สักครั้ง”

 

“เรื่องแบบนั้นใครจะไปจำได้หมดกัน ข้าแค่จำได้ว่ามันเค็ม!”

 

“นั่นแหละ ถึงต้องจดเอาไว้”

เสี่ยวชุน เบ้ปาก แต่ก็ยอมรับสมุดจากนางไปช่วยตรวจรายการผักที่เหลือ ทั้งสองกำลังพูดคุยกันเรื่องวัตถุดิบที่จะต้องขอจากห้องเครื่องในวันนี้ เสียงฝีเท้ากลับดังขึ้นจากด้านนอกเสียก่อน

ไม่นานนัก ขันทีผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกับนางกำนัลที่ติดตามอยู่ด้านหลัง เสี่ยวชุน รีบวางตะกร้าแล้วลุกขึ้นยืน ส่วนอวี้เหนียง ปิดสมุดบันทึกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะประสานมือคารวะผู้มาเยือน

ขันทีผู้นั้นแต่งกายเรียบร้อย ท่าทางสุขุม แม้ไม่ได้แสดงอำนาจข่มขู่ แต่เพียงเห็นเครื่องแต่งกายก็รู้ได้ว่าเขาไม่ใช่คนที่นางกำนัลชั้นผู้น้อยจะทำให้เสียเวลาได้ตามใจชอบ

 

“ผู้ใดคือ หลินอวี้เหนียง”

 

“ข้าเองเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านขันทีมีธุระอะไรหรือเจ้าคะ”

 

หลี่กงกง กวาดตามองไหดองที่เรียงอยู่ในเรือน ก่อนหันกลับมาหานาง

 

“มีผู้ต้องการพบคนทำผักดองของเจ้า”

อวี้เหนียง ชะงักไปเล็กน้อย คำว่า “ผู้ต้องการพบ” ฟังดูไม่เหมือนเรื่องดีนัก โดยเฉพาะเมื่อคนที่มาถึงเรือนท้ายวังเป็นขันทีจากตำหนักชั้นใน นางอดคิดไม่ได้ว่าผักดองที่เคยนำไปให้คนอื่นชิมอาจสร้างปัญหาขึ้นมาอีกแล้ว นางรีบหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาถือไว้แนบอก

 

“หากเป็นเรื่องผักที่ข้านำไปให้คนอื่นชิม ข้าเตรียมบัญชีวัตถุดิบไว้แล้วเจ้าค่ะ ผักทั้งหมดเป็นของที่ได้รับอนุญาตจากห้องเครื่อง ไม่มีส่วนใดที่ข้าหยิบฉวยมาเอง หากมีข้อผิดพลาด ข้ายินดีชี้แจงทุกอย่าง”

หลี่กงกง เลิกคิ้วเล็กน้อย เขายังไม่ได้กล่าวหานางสักคำ แต่นางกลับยื่นบัญชีให้ก่อนแล้ว

 

“ข้ายังไม่ได้บอกว่าเจ้าทำผิด”

 

“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ”

 

อวี้เหนียง ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าพอเห็นสีหน้าของขันทีตรงหน้า นางก็รีบเก็บอาการแล้วกลับมายืนสำรวมตามเดิม

หลี่กงกง เกือบหลุดหัวเราะกับท่าทางนั้น เด็กสาวผู้นี้ระมัดระวังเสียจนเหมือนเตรียมตัวรับการไต่สวนอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่บางทีคนอื่นอาจเพียงอยากถามเรื่องรสชาติของผักดองเท่านั้น

 

“เก็บสมุดนั่นไปด้วย นายท่านต้องการพบเจ้า และอยากชิมผักดองที่เจ้าทำ”

 

“นายท่านหรือเจ้าค่ะ”

 

“ใช่”

 

“แล้ว...เป็นนายท่านจากห้องเครื่องหรือไม่เจ้าคะ”

 

หลี่กงกง นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

“เมื่อไปถึง เจ้าก็จะรู้เอง”

คำตอบเช่นนี้ยิ่งทำให้อวี้เหนียง กังวลหนักกว่าเดิมเสียอีก นางหันไปมองเสี่ยวชุน ที่ยืนทำตาโตอยู่ข้างหลัง ทั้งสองสบตากันอย่างรู้ความหมาย เสี่ยวชุน ขยับริมฝีปากโดยไม่มีเสียง คล้ายกำลังถามว่านางไปก่อเรื่องอะไรไว้อีกหรือไม่ อวี้เหนียง ส่ายหน้าเบา ๆ นางไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย อย่างมากก็เพียงแบ่งผักให้คนหิวได้กินกับข้าวเท่านั้น

“ขอเวลาข้าเตรียมผักดองตัวอย่างสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ”

 

หลี่กงกง พยักหน้า

 

“นำไปเพียงพอให้ชิมก็พอ ไม่ต้องขนไปทั้งไห”

 

“เจ้าค่ะ”

อวี้เหนียง เลือกผักดองจากไหที่ผ่านการตรวจดูแล้ว ใส่ลงในภาชนะสะอาดอย่างระมัดระวัง นางยังนำตะเกียบสำหรับชิมแยกไว้อีกคู่หนึ่ง พร้อมกับสมุดบันทึกวัตถุดิบที่ไม่ยอมวางห่างตัว เสี่ยวชุน ช่วยผูกผ้าคลุมภาชนะให้แน่น ก่อนกระซิบข้างหูเพื่อน

 

“ถ้าเขาถามว่าอร่อยหรือไม่ เจ้าก็ตอบว่าอร่อย ถ้าเขาถามว่าทำอย่างไร เจ้าก็ค่อยตอบ อย่าเพิ่งพูดเรื่องเกลือจนคนฟังหลับเสียก่อนล่ะ”

 

อวี้เหนียง มองค้อน

 

“ข้าพูดเรื่องเกลือเพราะมันสำคัญต่างหาก”

 

“ข้ารู้แล้ว แม่ครัวใหญ่หลิน”

 

“อย่ามาเรียกข้าแบบนั้น”

แม้จะบ่นเช่นนั้น อวี้เหนียง ก็อดยิ้มไม่ได้ นางรับภาชนะจากเพื่อนแล้วเดินตามหลี่กงกง ออกจากเรือนท้ายวังไประหว่างทาง นางพยายามจดจำเส้นทางและสังเกตผู้คนที่เดินผ่าน สถานที่ซึ่งหลี่กงกง พานางไปนั้นสะอาดและเงียบกว่าบริเวณห้องเครื่องมาก สองข้างทางมีต้นไม้ตัดแต่งเป็นระเบียบ หินปูพื้นเรียงแน่นจนแทบไม่มีวัชพืชให้เห็น ยิ่งเดินลึกเข้าไป อวี้เหนียง ก็ยิ่งระวังตัว นางไม่รู้ว่าคนที่ต้องการพบเป็นใคร แต่จากท่าทีของหลี่กงกง คนผู้นั้นย่อมมีตำแหน่งสูงไม่น้อย เมื่อมาถึงเรือนรับรองแห่งหนึ่ง หลี่กงกง จึงหยุดฝีเท้าแล้วหันมาบอกนาง

 

“เข้าไปข้างใน อย่าตื่นเต้นจนเกินไป ตอบเท่าที่ถูกถามก็พอ”

 

อวี้เหนียง พยักหน้า

 

“ขอบคุณท่านขันทีที่เตือนเจ้าค่ะ”

 

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนก้าวผ่านประตูเข้าไป