คำสั่งที่ไม่เคยมีมาก่อน

ณ ตำหนักส่วนพระองค์ของ จักรพรรดิเซียวจิ่งเหิง บรรยากาศยามกลางวันสงบเงียบกว่าห้องเครื่องมาก ม่านโปร่งสีอ่อนทอดตัวอยู่ข้างหน้าต่าง แสงแดดส่องลงบนโต๊ะอาหารไม้เนื้อดีที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ ขันทีและนางกำนัลประจำตำหนักต่างยืนประจำตำแหน่ง รอรับคำสั่งโดยไม่ส่งเสียงเกินจำเป็น

เซียวจิ่งเหิง ประทับอยู่หัวโต๊ะ พระพักตร์สงบนิ่ง ขณะที่ หลี่กงกง ยืนอยู่ข้างพระองค์ คอยดูแลความเรียบร้อยของสำรับ อาหารหลายจานถูกนำขึ้นวางทีละจาน ทั้งเนื้อตุ๋นสีเข้ม ปลานึ่งที่ส่งกลิ่นหอมของซีอิ๊ว ซุปไก่ที่เคี่ยวจนเนื้อนุ่ม และเครื่องเคียงอีกสองสามอย่าง ทุกจานล้วนปรุงมาอย่างประณีต

แต่จักรพรรดิกลับเสวยเพียงไม่กี่คำก็วางตะเกียบลงเล็กน้อย หลี่กงกง สังเกตเห็นทันที

 

“ฝ่าบาท อาหารวันนี้ไม่ถูกพระทัยหรือพ่ะย่ะค่ะ”

 

เซียวจิ่งเหิง เหลือบมองสำรับตรงหน้า

 

“ไม่ได้แย่”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้ หลี่กงกง ไม่กล้าถามต่อในทันที สำหรับคนอื่น คำว่าไม่ได้แย่อาจหมายถึงอาหารได้รับการยอมรับแล้ว แต่สำหรับผู้ที่รับใช้จักรพรรดิมานานอย่างเขา คำตอบนี้กลับหมายความว่าอาหารยังไม่ทำให้ผู้เป็นนายพอพระทัยมากนัก

เซียวจิ่งเหิง หยิบตะเกียบขึ้นอีกครั้ง ลองชิมปลานึ่งไปคำหนึ่ง ตามด้วยเนื้อตุ๋นอีกเล็กน้อย ก่อนจะหยุดลงอีกครา

 

“ช่วงนี้เหตุใดสำรับจึงคล้ายกันทุกวัน”

 

หลี่กงกง รีบประสานมือ

 

“ห้องเครื่องคงเห็นว่าอาหารเหล่านี้เหมาะกับพระพลานามัยของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ จึงจัดตามรายการที่เคยได้รับความเห็นชอบ”

 

“เหมาะกับพระพลานามัย กับทำให้เจริญอาหาร เป็นคนละเรื่องกัน”

 

“ฝ่าบาทตรัสถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะให้คนไปแจ้งห้องเครื่องให้ปรับเปลี่ยนรายการอาหารในวันถัดไป”

จักรพรรดิไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงอย่างไม่เร่งรีบ ในขณะนั้นเอง สายพระเนตรพลันสะดุดเข้ากับจานเล็ก ๆ ที่วางอยู่ด้านข้าง

เครื่องเคียงจานนั้นมีสีเขียวอ่อนสลับกับสีขาวของหัวไชเท้า ชิ้นผักถูกหั่นอย่างเรียบง่าย ไม่มีการแกะสลักเป็นลวดลายวิจิตร ไม่มีดอกไม้ประดับ และไม่มีซอสสีสันจัดจ้านอย่างที่มักเห็นในสำรับชั้นสูง เมื่อเทียบกับอาหารจานอื่น มันดูธรรมดาจนแทบไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตา เซียวจิ่งเหิง มองอยู่ครู่หนึ่ง

 

“จานนั้นคืออะไร”

 

หลี่กงกง หันไปมองตาม ก่อนรีบตอบ

 

“เป็นเครื่องเคียงที่ห้องเครื่องจัดเพิ่มเข้ามาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะให้คนสอบถามที่มาให้เดี๋ยวนี้”

 

“ไม่จำเป็น ข้าถามว่าเป็นอะไร”

 

“กระหม่อม...ยังไม่ทราบแน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิเลิกคิ้วเพียงเล็กน้อย หลี่กงกง รีบก้มหน้าลง เขารับใช้ใกล้ชิดมานานจนรู้ว่าการตอบคำถามของฝ่าบาทไม่ชัดเจนเป็นสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง แต่เรื่องนี้เขาเองก็ไม่เคยเห็นเครื่องเคียงชนิดนี้ในสำรับมาก่อน

เซียวจิ่งเหิง จึงไม่ถามต่อ พระองค์เพียงหยิบตะเกียบคีบผักขึ้นมาหนึ่งชิ้น รสเปรี้ยวอ่อน ๆ สัมผัสปลายลิ้น ตามด้วยความเค็มที่พอดี ไม่จัดจนกลบรสชาติอื่น เนื้อผักยังคงมีความกรอบอยู่เล็กน้อย เมื่อกลืนลงไปแล้ว ความมัน ความเลี่ยน จากอาหารจานหลักที่ติดอยู่ในปากก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

จักรพรรดิหยุดไปชั่วครู่ จากนั้นจึงคีบอีกชิ้นหนึ่งขึ้นมาชิม หลี่กงกง ซึ่งยืนอยู่ข้างกายถึงกับลอบมองด้วยความแปลกใจ โดยปกติ หากเป็นอาหารที่ไม่คุ้นเคย ฝ่าบาทมักชิมเพียงคำเดียวแล้วตัดสินใจว่าจะเสวยต่อหรือไม่ แต่ครั้งนี้พระองค์กลับคีบผักดองอีกชิ้นตามด้วยหัวไชเท้าอีกชิ้นหนึ่ง ก่อนหันกลับไปเสวยเนื้อตุ๋นต่อ ผลลัพธ์กลับแตกต่างจากก่อนหน้า เมื่อรับประทานเนื้อตุ๋นที่มีรสเข้ม แล้วตามด้วยผักดองรสเปรี้ยวเค็ม ความรู้สึกเลี่ยนก็ลดลง ทำให้สามารถรับรสอาหารจานเดิมได้อย่างเต็มที่ขึ้น

เซียวจิ่งเหิง คีบผักดองอีกครั้ง คราวนี้พระองค์ไม่ได้หยุดเพียงชิ้นเดียว ไม่นานนัก จานเครื่องเคียงที่เดิมมีผักอยู่พอประมาณก็เหลือเพียงน้ำดองเล็กน้อยที่ติดอยู่ก้นจาน

หลี่กงกง มองจานว่างเปล่าแล้วแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง เขารับใช้จักรพรรดิมาหลายปี ย่อมทราบดีว่าฝ่าบาทไม่ได้โปรดอาหารรสจัดหรือของดองเป็นพิเศษ และไม่เคยเห็นพระองค์สนพระทัยเครื่องเคียงธรรมดาจานใดมากถึงเพียงนี้

 

“ฝ่าบาท เครื่องเคียงจานนี้...” หลี่กงกง ลองเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ทรงเห็นว่าเหมาะกับสำรับหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

 

เซียวจิ่งเหิง วางตะเกียบลงชั่วครู่

 

“ผู้ใดเป็นคนคิดให้จัดสิ่งนี้มา”

 

“กระหม่อมจะสอบถามห้องเครื่องให้แน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ”

 

“ถามให้รู้เรื่องด้วยว่าเป็นอาหารชนิดใด”

 

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่กงกง รีบส่งสัญญาณให้ขันทีคนหนึ่งไปตามผู้รับผิดชอบสำรับเข้ามา ไม่นานนัก คนครัวที่ดูแลการส่งอาหารก็เข้ามาคุกเข่าคารวะอยู่เบื้องหน้า

 

“ถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

 

เซียวจิ่งเหิง มองจานเครื่องเคียงที่ว่างเปล่า ก่อนถามเสียงเรียบ

 

“อาหารจานนี้มาจากที่ใด”

 

คนครัวก้มหน้าตอบ

 

“กราบทูลฝ่าบาท เป็นผักดองที่แม่ครัวใหญ่ให้จัดเพิ่มเข้ามาพ่ะย่ะค่ะ เดิมทีใช้เป็นเครื่องเคียงสำหรับตัดรสอาหารจานหลัก”

 

“ผู้ใดเป็นคนทำ”

 

“เป็นนางกำนัลชื่อ หลินอวี้เหนียง พ่ะย่ะค่ะ นางพักอยู่ที่เรือนท้ายวัง และเพิ่งได้รับอนุญาตให้ทำผักดองจากวัตถุดิบที่ห้องเครื่องคัดออก หลังจากผ่านการตรวจสอบแล้ว แม่ครัวใหญ่จึงทดลองนำมาจัดสำรับในวันนี้”

เซียวจิ่งเหิง นิ่งไปเล็กน้อย นางกำนัลจากเรือนท้ายวัง พระองค์ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน และไม่เคยทราบว่ามีผู้ใดได้รับอนุญาตให้ทำอาหารจากวัตถุดิบที่คัดออกแล้ว จนกระทั่งผักดองจานเล็กนี้ถูกนำมาวางตรงหน้า

 

“เหตุใดจึงไม่เคยเห็นอาหารชนิดนี้มาก่อน”

 

คนครัวรีบตอบ

 

“กราบทูลฝ่าบาท ผักดองดังกล่าวเพิ่งผ่านการทดสอบในห้องเครื่องได้ไม่นานพ่ะย่ะค่ะ แม่ครัวใหญ่เห็นว่าอาจช่วยตัดรสอาหารที่มีความมัน จึงทดลองนำมาใช้ในสำรับวันนี้ หากไม่เหมาะสมก็จะไม่นำมาใช้อีกพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิทรงฟังจนจบ ไม่ได้ตรัสชมคนทำอาหารอย่างยืดยาว และไม่ได้ถามถึงประวัติของนางกำนัลผู้นั้นในทันที พระองค์เพียงเหลือบมองจานที่ว่างเปล่าอีกครั้ง

 

“รสชาติไม่เลว”

คำสั้น ๆ เพียงเท่านั้นกลับทำให้คนครัวที่คุกเข่าอยู่รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เพราะการได้รับคำว่าไม่เลวจากฝ่าบาทย่อมดีกว่าการถูกส่งสำรับกลับโดยแทบไม่ได้แตะต้อง

เซียวจิ่งเหิง หยิบถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงแล้วออกคำสั่งต่อไป

 

“พรุ่งนี้ให้นำมาอีก”

 

หลี่กงกง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

 

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

 

“และตามตัวคนทำมาพบข้า”

คราวนี้ หลี่กงกง ชะงักไปจริง ๆ

 

“ฝ่าบาททรงประสงค์จะพบ... หลินอวี้เหนียง ด้วยพระองค์เองหรือพ่ะย่ะค่ะ”

 

“มีปัญหาอะไร”

 

“มิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงคิดว่า นางเป็นนางกำนัลชั้นผู้น้อย หากเรียกตัวมาโดยตรง อาจทำให้นางตกใจจนทำสิ่งใดไม่ถูก”

 

เซียวจิ่งเหิง มองขันทีคนสนิทด้วยแววพระเนตรเรียบเฉย

 

“ข้าเพียงต้องการถามเรื่องอาหาร ไม่ได้เรียกนางมารับโทษ เหตุใดเจ้าจึงคิดไปไกลเช่นนั้น”

 

หลี่กงกง รีบก้มหน้าลง

 

“กระหม่อมพูดมากไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

 

“เช่นนั้นก็จัดการเสีย พรุ่งนี้ต้องมีผักดองจานนี้ในสำรับ และข้าต้องการพบคนทำด้วย”

 

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะดำเนินการทันที”

หลี่กงกง รับคำสั่ง ก่อนถอยออกจากตำหนักด้วยความรู้สึกประหลาดใจปนสงสัย พระองค์ไม่ได้ทรงแสดงความสนพระทัยในตัวนางกำนัลผู้นั้นเป็นพิเศษเสียหน่อย อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่เขาคิดในตอนนี้ แต่การที่ฝ่าบาททรงสั่งให้นำเครื่องเคียงชนิดเดิมมาอีกในวันรุ่งขึ้น ทั้งยังประสงค์จะพบคนทำด้วยพระองค์เอง ย่อมไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยนัก

ยิ่งเมื่อรู้ว่า หลินอวี้เหนียง เป็นเพียงนางกำนัลจากเรือนพักร้างท้ายวัง เรื่องนี้ก็ยิ่งน่าสงสัยมากขึ้นไปอีก หลี่กงกง ถอนหายใจเบา ๆ พลางหันไปสั่งขันทีที่ติดตามมา

 

“ไปตรวจสอบประวัติของหลินอวี้เหนียงให้ละเอียด แล้วแจ้งห้องเครื่องว่า พรุ่งนี้ต้องจัดเตรียมผักดองชนิดเดิมไว้ตามพระบัญชา”

 

“ขอรับ”

 

“และอย่าเพิ่งแพร่งพรายเรื่องนี้ไปทั่ววัง ข้ายังไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงต้องการถามอะไรนางบ้าง”

ขันทีรับคำแล้วรีบออกไปดำเนินการ หลี่กงกง หันกลับไปมองตำหนักที่อยู่เบื้องหลัง ก่อนพึมพำกับตนเอง

 

“นางกำนัลจากเรือนร้าง...กับผักดองเพียงจานเดียว หวังว่าพรุ่งนี้จะไม่เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นก็แล้วกัน”

แต่ในวังหลวง บางครั้งเรื่องที่เริ่มต้นจากสิ่งเล็กน้อยที่สุด กลับกลายเป็นเรื่องที่ไม่มีผู้ใดคาดเดาผลลัพธ์ได้ และในเวลานี้ หลินอวี้เหนียง ยังคงอยู่ในเรือนพักท้ายวัง กำลังจัดสมุดบัญชีและคิดถึงไหดองของตนเองอย่างสบายใจ โดยไม่รู้เลยว่าอาหารที่นางทำจากวัตถุดิบเหลือใช้ ได้ทำให้ จักรพรรดิเซียวจิ่งเหิง มีพระบัญชาให้ตามตัวนางเข้าเฝ้าแล้ว

สำหรับนาง การถูกเรียกตัวในวังหลวงไม่เคยเป็นเรื่องที่ควรดีใจล่วงหน้า เพราะหากเป็นเรื่องดีจริง เหตุใดผู้มีอำนาจจึงต้องเรียกนางไปพบด้วยพระองค์เอง