แปลงผักท้ายวัง กับสายตาที่จับจ้อง

นับตั้งแต่วันที่ได้รับอนุญาตให้ใช้พื้นที่สวนด้านหลังเรือนท้ายวัง หลินอวี้เหนียงก็แทบไม่ได้อยู่นิ่งเลยแม้แต่วันเดียว ทุกเช้าหลังจัดการงานประจำเสร็จ นางจะรีบชวนเสี่ยวชุนออกมาที่สวน พร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาดครบมือ ทั้งจอบเล็ก มีดตัดกิ่งไม้ ตะกร้าสาน และผ้าสำหรับเช็ดภาชนะ สวนที่เคยรกเรื้อเต็มไปด้วยวัชพืชสูงท่วมเข่า ค่อย ๆ เปลี่ยนสภาพกลับมาสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบทีละน้อย

“เสี่ยวชุน ทางนั้นยังเหลือหญ้าอีก”

อวี้เหนียงยืนอยู่กลางสวน มือหนึ่งถือจอบ อีกมือชี้ไปยังมุมอับติดกำแพง เสี่ยวชุนที่กำลังนั่งถอนหญ้าจนเหงื่อซึมเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ข้าถอนจนหลังแทบหักแล้วนะ ยังเหลืออีกหรือ”

“เหลือไม่มากแล้ว”

“คำว่า ‘ไม่มาก’ ของเจ้ากับข้านี่ช่างไม่เท่ากันเลยจริง ๆ”

“อีกนิดเดียวเองน่า”

“เจ้าพูดประโยคนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ!”

อวี้เหนียงหัวเราะร่วน ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยสหายจัดการมุมที่เหลือ นางไม่ได้เร่งรัดเสี่ยวชุนด้วยวาจาแข็งกร้าว เพียงแต่รู้ดีว่าหากปรับพื้นที่ให้เรียบร้อยตั้งแต่ต้น การดูแลรักษาในระยะยาวก็จะง่ายขึ้นตามไปด้วย

ไม่นานนักคนงานของฝ่าบาทที่ดูแลพื้นที่ใกล้เคียงก็เดินผ่านมา เมื่อเห็นหญิงสาวสองคนช่วยกันขุดดินและย้ายก้อนหินด้วยความขยันขันแข็ง จึงพากันหยุดมองด้วยความแปลกใจ

“แม่นางหลิน พวกเจ้าจะเนรมิตสวนตรงนี้ใหม่ทั้งหมดเลยหรือ”

อวี้เหนียงเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบาง “ใช่เจ้าค่ะ แต่คงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย พื้นที่นี้ปล่อยร้างมานาน ดินบางส่วนเลยทั้งแห้งและแข็งมาก”

ชายคนงานมองกองหินที่ถูกกองไว้ข้างทาง ก่อนจะหันไปพยักพเยิดกับสหาย “ถ้าเช่นนั้น ให้พวกเราช่วยยกหินออกไปให้เถอะ อย่างน้อยจะได้ไม่เกะกะทางเดินของพวกเจ้า”

“เกรงใจแย่เจ้าค่ะ พวกท่านมีงานในหน้าที่ต้องทำตั้งมากมาย”

“ไม่ลำบากอะไรเลย พวกเรากำลังจะย้ายของผ่านทางนี้อยู่พอดี ขืนปล่อยกองหินเกะกะไว้พวกเราเองนี่แหละที่จะเดินไม่สะดวก”

พูดจบ ชายคนงานทั้งสามก็กรูเข้ามาช่วยกันยกหินก้อนใหญ่ไปกองไว้ด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว แถมยังช่วยขุดดิน ถางหญ้าจนสวนเป็นรูปเป็นร่าง อวี้เหนียงจึงรีบวางจอบในมือแล้วประสานมือคารวะ

“ขอบคุณพวกท่านมากจริง ๆ นะเจ้าคะ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกแม่นาง...” คนงานยิ้มเล็กน้อยยังคงสำรวม “หลายวันมานี้ มีรับสั่งลงมาจากเบื้องบนให้คอยสอดส่องดูแลความเรียบร้อยของเรือนท้ายวัง จึงได้เห็นกับตาว่าเจ้ากับเสี่ยวชุนขยันขันแข็งเพียงใด เป็นหญิงสาวตัวเล็ก ๆ แท้ ๆ แต่กลับลงมือทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจจริง จนน่าชื่นชมยิ่งนัก”

เสี่ยวชุนที่กำลังใช้มือปัดเศษดินออกจากกระโปรงรีบแทรกขึ้นกลั้วเสียงหัวเราะ “ข้าไม่ได้ขยันอะไรหรอกเจ้าค่ะ คนที่ขยันจริง ๆ คือแม่นางนี่ต่างหาก” นางบุ้ยปากไปทางอวี้เหนียง “ข้าต้องยอมทำเพราะถ้านางไม่เลิกรา นางจะชวนข้าทำข้ามวันข้ามคืนจนถึงมืดค่ำต่างหากเล่า!”

“เสี่ยวชุน!” เสียงหัวเราะใส ๆ ดังประสานกันท่ามกลางแสงแดดอ่อนยามเช้า

เมื่อคนงานช่วยเคลียร์พื้นที่จนโล่งเตียน อวี้เหนียงจึงเริ่มลงมือแบ่งแปลงผักตามแผนผังที่ร่างไว้ในใจ นางใช้เชือกป่านขึงเป็นแนวตรง ก่อนใช้หลักไม้ตอกทำเครื่องหมายตำแหน่งของแต่ละแปลงอย่างประณีตบรรจง

“ตรงนี้จะปลูกผักกาด ส่วนแปลงด้านในสุดเราจะลงหัวไชเท้า บริเวณใกล้กำแพงนี่เหมาะสำหรับปลูกแตงกวา แต่ต้องทำค้างไม้ให้มันเลื้อยขึ้นไป จะได้ไม่กินพื้นที่ทางเดิน”

คนงานคนหนึ่งก้มมองตามแนวเชือกด้วยความสนใจ “แม่นางรู้ได้อย่างไรว่าควรจัดสรรและปลูกอะไรตรงไหน”

“ต้องอาศัยการสังเกตแสงแดดและสภาพดินด้วยเจ้าค่ะ ผักบางชนิดชอบแดดจัด แต่บางชนิดพานจะเหี่ยวเฉาหากโดนแดดแรงเกินไป หากเราปลูกปะปนกันโดยไม่ดูทิศทางลมและแสง พืชผักก็จะไม่เจริญเติบโต”

“ฟังดูแล้วยุ่งยากไม่น้อยเลยนะเนี่ย”

“ช่วงแรกอาจจะดูจุกจิกสักหน่อยเจ้าค่ะ แต่ถ้าจัดสรรให้ถูกต้องตั้งแต่ต้น เวลาดูแลรักษาในภายหลังก็จะง่ายขึ้นมาก”

คนงานพยักหน้ารับอย่างทึ่งในความรอบคอบ เมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มสนใจเรื่องการเกษตร อวี้เหนียงจึงหยิบถุงผ้าบรรจุเมล็ดพันธุ์ขนาดเล็กออกมาแบ่งให้ผู้ที่สนใจ

“เมล็ดพวกนี้ข้าเก็บรักษาไว้คุณชายท่านหนึ่งให้ไว้รอบก่อน หากใครอยากลองนำไปทดลองปลูกที่เรือนพักของตนเอง ก็แบ่งไปได้นะเจ้าคะ”

“แม่นางจะแบ่งให้พวกเราจริง ๆ หรือ”

“ได้สิเจ้าค่ะ แต่ต้องเลือกมุมที่โดนแดดพอเหมาะ และดูแลเรื่องการรดน้ำให้พอดี อย่าให้แฉะจนเกินไปนัก”

เหล่าคนงานรับเมล็ดพันธุ์ไปถือไว้ด้วยความรู้สึกยินดีและซาบซึ้งใจ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงาน อวี้เหนียงยังไม่ลืมที่จะเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

“แต่อย่าลืมนะเจ้าคะว่า เมล็ดพันธุ์หรือวัตถุดิบใดที่เป็นของหลวง เราต้องใช้ตามโควตาที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น ห้ามหยิบฉวยออกจากคลังโดยพลการ หากต้องการสิ่งใดเพิ่มเติม ควรแจ้งผู้ดูแลคลังเสียก่อนจะดีที่สุด”

“พวกเราเข้าใจแล้ว แม่นางไม่ต้องเป็นห่วง”

อวี้เหนียงพยักหน้ารับอย่างเบาใจ นางไม่อยากให้ความหวังดีเล็ก ๆ น้อย ๆ กลายเป็นชนวนปัญหาในภายหลัง ทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเบื้องสูงต้องมีความโปร่งใสและมีที่มาที่ไปชัดเจน