เหตุผลที่พระองค์เริ่มเดินทางมาบ่อยขึ้น

ในช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันเดียวกันนั้นเอง ชายหนุ่มผู้ชื่นชอบการเดินตรวจตราสวนหย่อมหลังเรือนท้ายวังเป็นชีวิตจิตใจ ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งตามนัดหมายในใจ

เซียวจิ่งเหิง ยังคงสวมใส่ฉลองพระองค์ชุดผ้าแพรเรียบง่ายสามัญเช่นเคย หลี่กงกง ผู้ติดตามคนสนิทเดินทอดน่องรักษาระยะห่างอยู่เบื้องหลังอย่างรู้หน้าที่ ขณะที่พระเนตรคมกริบทอดมองตรงไปยังพื้นที่สวนรกร้าง ซึ่งบัดนี้ปรากฏร่องรอยเส้นแบ่งแปลงผักที่ถูกขีดจัดระเบียบไว้อย่างสะอาดตาบนพื้นดิน

หลินอวี้เหนียง กำลังยืนถือท่อนไม้กิ่งยาวใช้ปลายไม้ขีดลากแนวแปลงดินด้วยความตั้งใจจริง ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ นางจึงเงยหน้าขึ้นแล้วก้าวถอยหลังเพื่อหันมามองผู้มาเยือนที่คุ้นเคย

“เอ๊ะ... ท่านแวะมาเดินเล่นทางนี้อีกแล้วหรือเจ้าคะ” เซียวจิ่งเหิง ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งทำเป็นกระแอมในลำคอเบา ๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“บังเอิญ... วันนี้เราเดินตรวจตราพื้นที่แถวนี้พอดี” คำตอบนั้นทำเอา อวี้เหนียง กะพริบตาปริบ ๆ พลอมยิ้มที่มุมปากอย่างรู้ทัน

“ดูเหมือนว่าเส้นทางตรวจตราของท่านจะผ่านเข้ามาแถวเรือนท้ายวังนี้บ่อยเสียจริงนะเจ้าคะ เดินวกไปวนมาอย่างไรก็ไม่พ้นมุมนี้เสียที” ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่เมื่อโดนเย้าแหย่ทางอ้อม พระองค์แสร้งเบือนพระพักตร์ไปทางอื่นแล้วเอื้อนเอ่ยแก้เก้อ

“เรา... ชื่นชอบการเดินชมบรรยากาศธรรมชาติรอบ ๆ วังหลวงก็เท่านั้น”

“แต่สวนตรงนี้เพิ่งจะเริ่มต้นลงมือจัดการถางหญ้าได้ไม่ถึงวันเลยนะเจ้าคะ เมื่อวานยังมีแต่หญ้ารกและเศษซากกิ่งไม้แห้งเกลื่อนกลาดอยู่เลย”

“ตอนนี้ดูเป็นระเบียบและเริ่มน่าสนใจขึ้นมาบ้างแล้วไม่ใช่หรือ” เซียวจิ่งเหิง ตรัสตอบพลางกวาดพระเนตรมองผลงานตรงหน้า

อวี้เหนียง หันกลับไปมองเส้นแบ่งแปลงดินบนพื้นดินด้วยความภาคภูมิใจเล็ก ๆ รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนดวงหน้าเรียบเนียน

“จริงเจ้าคะ ข้าเพิ่งได้รับใบอนุญาตอย่างเป็นทางการจากทางผู้ดูแลเขตให้ใช้พื้นที่ตรงนี้ได้ จึงตั้งใจจะจัดสรรพื้นที่ให้เข้าที่เข้าทางเสียที ต่อไปเวลาจะทดลองหมักผักสูตรใหม่ ๆ ก็จะได้สะดวก ไม่ต้องคอยวิ่งวุ่นหาที่วางไหเบียดเสียดจนทางเดินแทบไม่มีที่ขยับตัวแบบเดิมอีก”

“เราได้ยินขันทีรายงานมาว่า เจ้าได้รับพระราชทานรางวัลชิ้นใหญ่จากกองห้องเครื่อง แต่เหตุใด... เจ้าจึงเลือกขอสิทธิ์ใช้พื้นที่ดินรกร้างแทนที่จะทูลขอเงินทองหรือเครื่องประดับล้ำค่ามาเก็บไว้เล่า” อวี้เหนียง ละสายตาจากแปลงดิน หันกลับมาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาตรงไปตรงมาโดยไม่มีความลังเลใจแม้แต่น้อย

“เงินทองและสิ่งของมีค่าเป็นสิ่งจำเป็นแน่นอนเพคะ ข้าปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าอยากได้เงินเพื่อส่งกลับไปจุนเจือครอบครัวที่บ้านเกิด แต่หากมีเงินทองมากมายก่ายกองแต่สภาพแวดล้อมและพื้นที่ทำงานยังคงยุ่งเหยิงขัดสนเหมือนเดิม ข้าก็คงต้องเหนื่อยเปล่า สู้เราลงมือจัดระเบียบรากฐานทุกอย่างให้เข้าที่ตั้งแต่ต้นเสียยังจะดีกว่าเพคะ” นางใช้กิ่งไม้ในมือชี้ไปยังมุมมุมหนึ่งของสวนที่ถูกจัดเตรียมไว้

“บริเวณมุมตรงนั้น ข้าจะสร้างเป็นเพิงวางไหหมักดองกันแดดกันฝน ส่วนผืนดินตรงนี้จะทำเป็นแปลงปลูกผักสด หากจัดสรรทุกอย่างอย่างเป็นระบบระเบียบ ไหดองก็จะไม่เกะกะขวางทางเดินของใคร แถมยังช่วยให้ข้าสามารถเดินตรวจตราความสะอาดและระดับการหมักได้สะดวกยิ่งขึ้นด้วยเพคะ”

เซียวจิ่งเหิงทรงทอดพระเนตรตามปลายนิ้วเรียวที่ชี้บอกพื้นที่แต่ละจุดอย่างคล่องแคล่ว แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและทึ่งในความคิดความอ่าน

“เจ้าวางแผนและคิดคำนวณเรื่องราวเหล่านี้ไว้ล่วงหน้าอย่างถี่ถ้วนและละเอียดมาก”

“เพราะข้าไม่อยากคอยเที่ยวเอ่ยปากขอความช่วยเหลือหรือรบกวนให้คนอื่นต้องมาคอยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้ตลอดเวลาเจ้าคะ หากเราสามารถจัดการบริหารทุกอย่างให้เรียบร้อยตั้งแต่จุดเริ่มต้นได้ งานที่ทำย่อมดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่สร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้ผู้ใด” นางกล่าวอธิบายพลางก้มตัวลงใช้ปลายกิ่งไม้ขีดเส้นแบ่งแปลงย่อยเพิ่มลงบนดินอีกเส้นหนึ่งอย่างตั้งใจ

“คนเราจะทำงานชิ้นใดชิ้นหนึ่งให้ออกมาดีเยี่ยมได้... ไม่ใช่แค่ต้องอาศัยความขยันหมั่นเพียรเพียงอย่างเดียวหรอกนะเพคะ แต่จำเป็นต้องมีพื้นที่และเครื่องมืออุปกรณ์ที่เหมาะสมเอื้ออำนวยด้วย ถึงจะเรียกว่าทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ”

คำกล่าวเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยมุมมองความคิดอันลึกซึ้งของหญิงสาวสามัญชน ทำให้เซียวจิ่งเหิงทรงนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่

ก่อนหน้านี้ ในความรู้สึกนึกคิดของพระองค์... หลินอวี้เหนียงเป็นเพียงนางกำนัลสามัญธรรมดาคนหนึ่งที่มีพรสวรรค์พิเศษและใจรักในการทำอาหารหรือการถนอมอาหารมากกว่าคนทั่วไป ทว่า ยิ่งได้สดับรับฟังคำพูดที่สะท้อนความคิดความอ่านเกี่ยวกับการจัดการพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้ พระองค์ก็ยิ่งตระหนักแน่ชัดว่า ความต้องการและจิตวิญญาณภายในของนางลึกซึ้งและกว้างไกลกว่ารูปลักษณ์ภายนอกที่เห็นนัก

อวี้เหนียง ไม่ได้มีความทะเยอทะยานอยากไขว่คว้าชีวิตที่หรูหราสุขสบายในตำหนักใน นางไม่ได้พยายามใช้ความสามารถเฉพาะตัวมาเป็นบันไดไต่เต้าเพื่อเข้าหาผู้มีอำนาจวาสนา และไม่ได้มองทุก ๆ โอกาสเป็นทางลัดเพื่อยกสถานะของตนเองให้สูงส่งขึ้น สิ่งที่หญิงสาวผู้นี้ปรารถนา... ช่างเรียบง่ายและมั่นคงเหลือเกิน

นางเพียงแค่อยากมีชีวิตที่มั่นคงเพียงพอจะดูแลบิดาและครอบครัว มีงานที่รักให้ทำอย่างเต็มความสามารถ และมีพื้นที่ส่วนตัวเล็ก ๆ ให้ตนเองได้ยืนหยัดสร้างผลงานด้วยสองมือของตนเองอย่างภาคภูมิ บางที... สิ่งที่นางต้องการจริง ๆ อาจไม่ใช่การมีบุรุษผู้ทรงอำนาจคอยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแก้ไขปัญหาให้ในยามยากลำบาก หากแต่เป็นการได้รับโอกาสและอิสระให้สามารถจัดการแก้ปัญหาต่าง ๆ ด้วยลำแข้งของตนเองต่างหากเล่า

เซียวจิ่งเหิงทอดพระเนตรมองหญิงสาวร่างบางที่กำลังตั้งอกตั้งใจขีดเส้นตีกรอบแปลงสวนผักด้วยความมุ่งมั่น ทว่าเมื่อสายตาพระองค์กวาดมองพื้นที่สวนอันกว้างใหญ่และรกร้าง สมองก็พลันคำนวณตามความเป็นจริง นางกำนัลตัวเล็ก ๆ เพียงสองคน จะไปมีกำลังขุดดินถางป่าปรับหน้าดินทั้งหมดนี้ได้อย่างไร

พระองค์ทรงหันพระพักตร์ไปทางขันทีคนสนิทที่ยืนก้มศีรษะอยู่เบื้องหลัง แล้วตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ

“หลี่กงกง”

“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”

“ไปจัดการส่งคนงานชายจากฝ่ายปฏิสังขรณ์มาช่วยงานที่เรือนท้ายวังแห่งนี้สักสี่ห้าคน... ให้มาช่วยยกก้อนหิน ถางวัชพืช และพรวนดินให้เรียบร้อยตามแผนผังของนาง” หลี่กงกง ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบโค้งกายรับคำสั่งอย่างรู้หน้าที่ 

“รับด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ” อวี้เหนียง ที่ยืนฟังอยู่ถึงกับตาโตด้วยความประหลาดใจ นางรีบย่อกายถวายความเคารพทันที 

“ขอบพระคุณนายท่านมากเจ้าค่ะ หากมีคนงานมาช่วยยกของหนัก งานคงเสร็จเร็วกว่าที่คิดไว้อีกหลายเท่า”

เซียวจิ่งเหิง ทอดพระเนตรท่าทางดีใจอย่างปิดไม่มิดนั้น ก่อนที่พระโอษฐ์จะได้รูปจะแย้มสรวลออกมาน้อย ๆ แล้วตรัสหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

“ดูท่าทางแล้ว... เจ้าคงจะรักและผูกพันกับสวนผักแปลงดินพวกนี้เสียยิ่งกว่าข้าวของเงินทองมีค่าจริง ๆ เสียกระมัง” อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดทบทวนแม้แต่น้อย

“แน่นอนเพคะ! สวนผักดินโคลนพวกนี้... ทำให้เรามีผักสด ๆ ไว้บริโภคและสร้างผลงานได้ทุกวัน แต่เครื่องประดับราคาแพงพวกนั้น... ต่อให้สวยงามแค่ไหนก็กินประทังชีวิตไม่ได้หรอกนะเพคะ”

หลี่กงกง ที่ยืนสำรวมอยู่เบื้องหลังถึงกับต้องรีบหันหน้าเบี่ยงหลบไปอีกทางอย่างรวดเร็ว เพื่อซ่อนรอยยิ้มกว้างและเสียงหัวเราะพรืดที่เกือบหลุดรอดออกมาจากลำคอทั้งขบขันคำตอบของนางกำนัลสาว และทั้งทึ่งในความใส่ใจขององค์จักรพรรดิที่ถึงกับสั่งใช้คนงานส่วนพระองค์มาช่วยพรวนดินในสวนผักเล็ก ๆ

เซียวจิ่งเหิง... พระองค์ทรงนิ่งค้างไปชั่วอึดใจหนึ่งกับคำตอบที่ซื่อตรงไร้การปรุงแต่งนั้น ก่อนจะหลุดพระสรวลออกมาเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดูระคนขบขันในความตรงไปตรงมาของนาง

หญิงสาวผู้ยืนอยู่ตรงหน้าพระพักตร์ในเวลานี้ คงไม่มีทางล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า... คำพูดเรียบง่าย ท่าทีเป็นตัวของตัวเอง และความมุ่งมั่นของนาง สามารถสร้างความรู้สึกอบอุ่นและประทับใจลึกซึ้งในพระราชหฤทัยของจักรพรรดิผู้เยือกเย็นได้มากเพียงใด

และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... นางคงไม่มีวันล่วงรู้เลยว่า พื้นที่สวนผักรกร้างขนาดจิ๋วที่นางกำลังก้มหน้าก้มตาขีดเส้นแบ่งอาณาเขตอย่างขะมักเขม้นในเวลานี้ กำลังค่อย ๆ กลายมาเป็น ‘เหตุผลสำคัญข้อใหม่’ ที่ทำให้พระองค์ทรงนึกอยากก้าวพระบาทเดินลัดเลาะผ่านมาแวะเวียนเยี่ยมเยียน ณ มุมอับสายตานี้ให้บ่อยครั้งยิ่งขึ้นในทุก ๆ วันเสียแล้ว