รอยยิ้มท่ามกลางต้นกล้าสีเขียว

เมื่อพื้นที่สวนเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง อวี้เหนียงก็เริ่มต้นภารกิจสำคัญอีกอย่าง นั่นคือการจัดทำ “สมุดบันทึกการเกษตร” ขึ้นมาเล่มหนึ่ง ในสมุดเล่มนั้นถูกบันทึกไว้อย่างเป็นระเบียบ ทั้งวันที่ลงแปลง ชนิดของเมล็ดพันธุ์ ปริมาณการรดน้ำ และสภาพดินฟ้าอากาศในแต่ละช่วง นอกจากนี้ นางยังจดบันทึกปริมาณผลผลิตที่เก็บเกี่ยวได้ รวมถึงสัดส่วนวัตถุดิบที่นำไปทดลองหมักดองอีกด้วย

เสี่ยวชุนชะโงกหน้าเข้ามาดูแล้วก็ต้องอุทานด้วยความทึ่ง “เจ้าถึงกับจดบันทึกทุกอย่างละเอียดยิบเลยหรือนี่”

“แน่นอนสิ”

“แม้กระทั่งวันนี้ฝนจะตกหรือแดดออก เจ้าก็ยังต้องจดด้วยงั้นรึ”

“แน่นอนสิ เรื่องสภาพอากาศสำคัญมากนะ”

“แล้วถ้าวันนี้ข้ากินข้าวไปสองชาม เจ้าจะบันทึกความผิดพลาดนี้ลงไปด้วยหรือไม่”

อวี้เหนียงเงยหน้าขึ้นจากพู่กันในมือ นัยน์ตาสดใสระบายรอยยิ้มขบขัน “หากเจ้ากินข้าวสองชามแล้วยังอู้ไม่ยอมช่วยข้าขุดดิน ข้าจะจดบันทึกไว้เป็นกรณีพิเศษเลยล่ะ”

“...เช่นนั้นวันนี้ข้าขอกินแค่ชามเดียวก็พอ!”

“นับว่าฉลาดนัก”

เสี่ยวชุนแกล้งทำค้อนใส่สหาย ก่อนจะชะโงกหน้าเข้ามาเพ่งมองตัวอักษรจีนที่เรียงรายเป็นระเบียบเต็มหน้ากระดาษ “แล้วเหตุใดต้องจดละเอียดปานนี้เล่า”

อวี้เหนียงวางพู่กันลงเบา ๆ “เพราะถ้าวันหนึ่งผักโตไม่ดี เราจะได้ย้อนกลับไปดูได้ว่าปัญหาเกิดจากจุดไหน หากไม่จดไว้ ครั้งหน้าเราก็อาจจะทำผิดซ้ำรอยเดิมอีก”

“แต่ความจำของเจ้าก็ดีเยี่ยมไม่ใช่หรือ”

“บางเรื่องก็จำได้ แต่บางเรื่องต้องอาศัยการเปรียบเทียบสถิติ อย่างผักกาดชุดก่อนกับชุดนี้ แม้จะใช้เมล็ดพันธุ์เดียวกัน แต่ปลูกคนละช่วงฤดู หากผลลัพธ์ออกมาต่างกัน เราถึงจะวิเคราะห์ได้ว่าเกิดจากปัจจัยใดที่เปลี่ยนไป”

เสี่ยวชุนพยักหน้ารับรู้ แม้ลึก ๆ จะไม่แน่ใจว่าตนเองจะจดจำรายละเอียดปลีกย่อยเหล่านี้ได้หมดหรือไม่ “ถ้าเช่นนั้น... ต่อไปนี้ข้าจะช่วยเจ้าจดด้วยดีกว่า”

“จริงหรือ”

“จริงสิ! แต่เจ้าต้องสอนข้าเขียนชื่อผักให้ถูกต้องเสียก่อนนะ ครั้งก่อนข้าเขียนคำว่าหัวไชเท้าผิดจนคนอื่นเกือบอ่านเพี้ยนเป็นหัวไช้เท้าไปเสียได้”

“ตายจริง... คำนั้นเจ้าเขียนผิดไปได้อย่างไรกัน”

“ก็เพราะเจ้าเร่งเร้าข้าจนพูดเร็วเกินไปต่างหากเล่า!”

เสียงหัวเราะใสกระจ่างดังเคล้าคลอไปกับสายลม วันเวลาผ่านไปไม่นานนัก เมล็ดพันธุ์ชุดแรกที่เพียรเพาะปลูกก็เริ่มแทงยอดอ่อน สีเขียวสดใสโผล่พ้นผิวดินขึ้นมาทักทายโลกกว้าง

เช้าวันนั้น เสี่ยวชุนเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น นางวิ่งหน้าตื่นกลับเข้ามาในเรือนพร้อมตะโกนเรียกสหายเสียงดังลั่น “อวี้เหนียง! อวี้เหนียง! พวกมันงอกแล้ว”

อวี้เหนียงที่กำลังก้มหน้าล้างภาชนะอยู่ถึงกับสะดุ้งรีบวางผ้าในมือลง “อะไรนะ อะไรตื่นเต้น”

“ก็ผักของเราน่ะสิ! เจ้าต้นเล็ก ๆ พวกนั้นโผล่พ้นดินขึ้นมาหมดแล้ว!”

นางรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเสี่ยวชุนไปยังแปลงสวนเบื้องหลัง และเมื่อได้เห็นต้นกล้าสีเขียวมรกตเรียงรายเป็นแถวบนผืนดิน รอยยิ้มกว้างก็ระบายออกflมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

อวี้เหนียงย่อตัวลงนั่งอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วเรียวแตะกลีบใบน้อย ๆ ด้วยแววตาอ่อนโยน “งอกขึ้นมาจริง ๆ ด้วย...”

“ข้าบอกแล้วว่าพวกเราต้องทำสำเร็จ!” เสี่ยวชุนยืนเท้าเอวเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจราวกับตนเองเป็นมารดาของต้นกล้าเหล่านั้น “ต่อไปนี้เราก็จะมีผักสด ๆ กินไม่ขาดมือแล้ว!”

“ใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ ยังต้องรอให้มันเติบโตอีกหลายวันทีเดียว”

“โธ่... เจ้าชอบดับฝันคนอื่นอยู่เรื่อยเลยนะ”

อวี้เหนียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยดินรอบต้นกล้าให้อยู่ในตำแหน่งที่มั่นคง ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าพลอยทำให้นางหวนนึกถึงบ้านหลังเล็กในวัยเยาว์ นึกถึงมารดาผู้ล่วงลับที่เคยจูงมือนางแปลงโฉมแปลงผักหลังบ้าน และคอยเฝ้ารอให้เมล็ดพันธุ์เม็ดเล็ก ๆ แตกหน่อเบ่งบานด้วยความตื่นเต้น

สวนเล็ก ๆ แห่งนี้... แม้จะไม่ใช่บ้านเกิดเรือนนอนของนางอย่างแท้จริง แต่เมื่อได้เห็นหยาดเหงื่อแรงกายผลิตดอกออกผล ความรู้สึกอบอุ่นในวันวานก็หวนกลับคืนมาหล่อเลี้ยงหัวใจอีกครั้ง อย่างน้อยที่สุด ในเวลานี้... นางก็ไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างเหมือนในวันแรกที่ก้าวเท้าเข้าสู่รั้ววังหลวงอีกต่อไปแล้ว

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ชายหนุ่มผู้คุ้นเคยก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนสวนแห่งนี้อีกครั้ง ในยามนี้ เซียวจิ่งเหิงเสด็จมาถึงในช่วงที่เหล่าคนงานกลับไปพักผ่อนกันหมดแล้ว เหลือเพียงอวี้เหนียงที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาจดบันทึกอยู่ใต้ร่มไม้เงากว้าง กับเสี่ยวชุนที่กำลังเก็บกวาดอุปกรณ์อยู่ริมเรือน

เมื่อหันไปเห็นร่างสูงสง่า อวี้เหนียงก็รีบวางพู่กันลงแล้วลุกขึ้นทำความเคารพ “วันนี้ใต้เท้า... แวะมาเดินตรวจตราสวนอีกแล้วหรือเจ้าคะ”

“วันนี้ข้าไม่ได้เดินผ่านมาโดยบังเอิญหรอก”

อวี้เหนียงชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตฉายแววสงสัย “เช่นนั้น... พระองค์ตั้งใจเสด็จมาหรือเจ้าคะ”

เซียวจิ่งเหิงแย้มพระสรวลบาง ๆ “ข้าแค่อยากมาเห็นด้วยตาตนเองว่า สวนเล็ก ๆ ที่เจ้าคุยนักคุยหนาเมื่อวันก่อน บัดนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นเชิญทอดพระเนตรตามสบายเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว” นางผายมือเชื้อเชิญก่อนจะพาพระองค์เดินชมรอบบริเวณ ชี้ให้เห็นแปลงผักแต่ละชนิดที่แบ่งสัดส่วนไว้อย่างเป็นระเบียบ รวมถึงมุมร่มรื่นที่จัดเตรียมไว้สำหรับวางไหหมักดอง

สายพระเนตรคมกริบเหลือบไปเห็นสมุดปกเรียบร้อยเล่มหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้ จึงเอื้อมพระหัตถ์หยิบขึ้นมาพลิกดูด้วยความสนพระทัย “นี่คืออะไร”

“สมุดบันทึกการเพาะปลูกเจ้าค่ะ”

“เจ้าถึงกับจดบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างลงไปในนี้เลยหรือ”

“จดเฉพาะส่วนที่จำเป็นและเป็นประโยชน์ต่อการเรียนรู้เจ้าค่ะ”

เซียวจิ่งเหิงเปิดอ่านผ่าน ๆ พบว่ามีทั้งบันทึกวันเวลา ปริมาณเมล็ดพันธุ์ และสถิติสภาพอากาศในแต่ละวัน “แค่ปลูกผักแปลงเดียว เหตุใดต้องทำราวกับตำราพิชัยสงครามเช่นนี้”

อวี้เหนียงอมยิ้มก่อนทูลตอบ “หากไม่จดบันทึกไว้ ข้าก็คงไม่มีทางรู้ว่าข้อผิดพลาดครั้งก่อนเกิดจากสิ่งใดเจ้าค่ะ บางครั้งเมล็ดไม่งอกงาม บางครั้งโตช้า หรือบางคราวน้ำอาจจะมากเกินไป หากจำไว้เพียงผ่าน ๆ สมอง วันหน้าก็อาจจะแก้ปัญหาไม่ตรงจุด”

“เจ้าทำเช่นนี้... เพื่อไม่ให้ตนเองต้องทำผิดพลาดซ้ำสองสินะ”

“ใช่เจ้าค่ะ และไม่ใช่แค่เรื่องผิดพลาดอย่างเดียว หากครั้งไหนทดลองแล้วได้ผลผลิตที่ดีเยี่ยม ข้าก็จะบันทึกสูตรและวิธีทำเก็บไว้ เพื่อจะได้ต่อยอดให้ดียิ่งขึ้นในครั้งต่อไปเจ้าค่ะ”

เซียวจิ่งเหิงพลิกกระดาษดูหน้าถัดไป ลายมือเรียบร้อยบรรจงบ่งบอกถึงความใส่ใจในทุกรายละเอียด “เจ้าคงต้องใช้เวลาไม่น้อยเลยสินะกับสมุดเล่มนี้”

“เสียเวลาไปบ้างเจ้าค่ะ แต่ข้าคิดว่าคุ้มค่า ดีกว่าปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไป แล้วเวลาเกิดปัญหาต้องมาเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ทุกครั้ง แบบนั้นคงเหนื่อยกว่าหลายเท่า”