นางบำเรออ่อนหัด

คุณนายลู่นิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที สุดท้ายก็ส่งเสียงตอบกลับ

“อีกสามวัน หนูค่อยจากไปก็แล้วกัน”

อย่างไรก็เป็นแม่สามีกับลูกสะใภ้กันมาตั้งสิบปี สุดท้ายน้ำเสียงเลยยังสั่นเครืออยู่บ้าง

“เหวินเหวิน หลายปีมานี้ลำบากหนูแล้วนะ แม่รู้ว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว”

ฉันเหม่อไปแวบหนึ่ง คำว่าทำดีที่สุดแล้วเนี่ย หลายปีมานี้มีคนพูดกับฉันตั้งมากมาย

ทั้งพวกที่เห็นใจ พวกที่ประชดประชัน หรือแม้แต่พวกที่รอเหยียบซ้ำ

แต่ฉันกลับไม่นึกเสียใจเลยสักนิด

ก็เพราะว่าทำดีที่สุดแล้ว ตอนที่จากไปถึงได้มีแต่ความโล่งใจ

พอวางสายแล้วเดินออกไป ลู่อวิ๋นจวินลูกชายคนโตก็เดินดิ่งมาชนฉันเข้าเต็มๆ

พอเห็นว่าเป็นฉัน หน้าเขาก็ดูลนลานขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะพาลโมโหกลบเกลื่อนว่า “หล่อนตาบอดหรือไง!”

“งานวันเกิดฉัน ทำไมหล่อนถึงไม่ไปดำเนินงาน มัวมาแอบอู้อะไรอยู่ตรงนี้!”

ฉันขมวดคิ้ว ปกติแล้วทั้งเขากับลู่ถิงเฟิงต่างก็ไม่ชอบให้ฉันไปร่วมงานวันเกิดแท้ๆ

วันนี้ทำไมถึงได้ผิดปกติขนาดนี้

ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วก็ก้าวขาเดินออกไปเลย

วินาทีถัดมา บนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์ตรงกลางห้องนั่งเล่น ก็ปรากฏภาพถ่ายหวาบหวิวโชว์เนื้อหนังของฉันที่ดูยั่วยวนและหยาบโลนถึงที่สุด

พวกผู้ปกครองทั่วทั้งงานรีบเอามือปิดตาลูกๆ ของตัวเองทันที

แล้วพากันหันมามองฉันด้วยสายตารังเกียจ

ถึงพวกเขาจะไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ แต่ฉันก็เดาได้

ว่านี่คือรูปโป๊ที่คู่แข่งตัดต่อขึ้นมาแกล้ง ตอนที่เมื่อก่อนยังเป็นนักแสดง

ทันทีที่หลุดออกไป ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตล้วนเต็มไปด้วยคำพูดที่ด่าทอและเหยียดหยามฉันอย่างถึงที่สุด

“ร่านจริงๆ ไม่รู้โดนพวกเสี่ยๆ เล่นสนุกมาตั้งกี่ครั้งแล้ว”

“มองปราดเดียวก็รู้ว่าหล่อนไม่ใช่คนดี ทำเป็นดัดจริต หน้าก็คงไปศัลยกรรมมาทั้งหมดแหละ!”

ลู่อวิ๋นจวินกับลู่ถิงเฟิงหัวเราะจนแทบบ้า พลางชี้มาที่ใบหน้าไร้สีเลือดของฉันแล้วเยาะเย้ยว่า

“นายดูยัยนั่นดิ กลัวจนหน้าถอดสีไปหมดแล้ว ฉันพนันเลยว่ารอบนี้ไม่เกินสามนาที หล่อนได้ร้องไห้จนหน้าตาดูไม่ได้แน่!”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ลู่เจียจื๋อที่เพิ่งรู้เรื่องก็พุ่งพรวดออกมาจากห้องทำงานทันที แล้วรีบกดปิดจอโปรเจกเตอร์ลง

เขาคว้าตัวลูกชายทั้งสองคนไว้ด้วยความโมโห แล้วเริ่มสั่งสอนทันที

ในหูฉันส่งเสียงดังอื้ออึงไปหมด ฉันพิงกำแพงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ก่อนจะยกมือขึ้นจุดบุหรี่มวนหนึ่ง

พอฤทธิ์ของนิโคตินเริ่มทำงาน ฉันก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้

วินาทีถัดมา จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาแย่งมันไป

“ยังจะสูบต่ออีกเหรอ คุณไม่อยากมีลูกแล้วหรือไง?”

ลู่เจียจื๋อขยี้บุหรี่ให้ดับด้วยความหงุดหงิด แล้วจ้องมองฉันด้วยสายตาตำหนิ

มีลูกเหรอ? ฉันหัวเราะในลำคออย่างนึกสมเพชสองที

บางทีเมื่อก่อนอาจจะเคยคิดอยากมี

แต่เขายังจำได้อยู่หรือเปล่าว่า ลูกคนแรกของฉันต้องตายไปเพราะอะไร?

ตอนแกอายุได้ขวบกับอีกห้าเดือน อาศัยช่วงที่ฉันเข้าห้องน้ำ ลู่อวิ๋นจวินก็จูงมือเล่อเล่อไปเล่นในสวน

กว่าฉันจะล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วออกมาเจอว่าแกหายตัวไป ก็แทบจะพลิกวิลล่าทั้งหลังเพื่อตามหา

ทว่าสิ่งที่รอฉันอยู่ กลับเป็นร่างไร้วิญญาณของแกที่ลอยอยู่ในสระว่ายน้ำหลังบ้าน

วินาทีนััน เสียงกรีดร้องโหยหวนของฉันบาดลึกไปถึงนภากาศ

ฉันกระเสือกกระสนลนลานเข้าไปอุ้มร่างของแกขึ้นมาจากน้ำ

ใบหน้าของเล่อเล่อขาวซีด ในมือยังคงกำเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ฉันทำไว้แน่น

ฉันทำซีพีอาร์ปั๊มหัวใจเป็นพันๆ ครั้งเหมือนคนบ้า จนกระทั่งลู่เจียจื๋อทนดูต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ตรงเข้ามาแย่งแกไปจากอ้อมอกของฉัน

พอฉันพุ่งตัวเข้าไปจะแย่งคืน เขากลับยกมือขึ้นตบหน้าฉันฉาดใหญ่

พลางตะคอกใส่ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวว่า “ตั้งสติหน่อยสิ! แกตายไปแล้ว!”

ฉันคุกเข่าลงกับพื้นอ้อนวอนเขา ยอมเหยียบย่ำศักดิ์ศรีตัวเองจนจมดิน “ขอร้องล่ะ คืนแกให้ฉันเถอะนะ ฉันจะพาแกไปเอง จะไม่อยู่ให้ขวางหูขวางตาพวกคุณอีกเลย!”

แต่เขากลับบีบหน้าของฉัน บังคับให้ฉันต้องทนดูลูกชายถูกเผาไปต่อหน้าต่อตา

สายตาของฉันว่างเปล่าเหม่อลอย สภาพไม่ต่างอะไรกับหุ่นเชิดตัวหนึ่ง

ควันสีเทาลอยออกมาจากในปล่องไฟไม่ขาดสาย

ณ ช่วงเวลานั้น วิญญาณครึ่งหนึ่งในตัวฉันมันได้ตายตกตามแกไปแล้ว

แกต้องตายอย่างทรมานเกินไปจริงๆ

ฉันกลัวไปหมดแล้ว

พอเห็นฉันมีท่าทีหมดอาลัยตายอยาก ลู่เจียจื๋อก็เอื้อมมือมาโอบฉันเข้าไปในอ้อมอก

ปลอบโยนฉันราวกับกำลังโอ๋เด็กเล็กๆ

“เรื่องมันก็ผ่านไปหมดแล้ว ยังไงพวกเราก็ต้องมองไปข้างหน้า สิบวันมานี้ประจำเดือนคุณก็ยังไม่มาไม่ใช่เหรอ? ไปตรวจที่โรงพยาบาลดู…”

ยังพูดไม่ทันจบประโยค ประตูห้องก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรงทันที

ซูลั่วชุนนัยน์ตาแดงก่ำ เอ่ยปากขึ้นด้วยท่าทางที่ดูสะกดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างถึงที่สุดว่า

“ทำไมคุณต้องลงไม้ลงมือกับลูกด้วย!”