บทที่ 6 (02)

“ผมจะมาพูดเรื่องลูก” หมอหนุ่มเข้าประเด็นสำคัญที่ทำให้ต้องถ่อมาถึงที่นี่

          “ไจ๋เลี้ยงคนเดียวได้ ส่วนพ่อใหม่ไจ๋จะพิจารณาอีกที” หญิงสาวไม่คิดให้เขามารับผิดชอบ ลูกควรมีแต่เธอที่เป็นแม่ ส่วนพ่อที่ทำให้แกเกิดมาเพราะอยากเอาใจคนที่แอบรักไม่มีซะดีกว่า

          “แต่นั่นลูกผม” พริษฐ์จ้องจนิตาเขม็ง ปากได้รูปเอ่ยย้ำเตือนความจริงที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ “ผมทำเองกับมือ”

          “อยากมารับผิดชอบ?” ดวงตาคมเฉี่ยวตวัดมองคนที่เพิ่งจะนึกอยากเป็นคนดีขึ้นมา ในเมื่อเขาอยากได้หน้าที่นัก เธอก็จะไม่ใจร้าย “ไม่ต้องห่วงนะคะ ยังไงคุณพายก็จะได้มีชื่อบนใบเกิดของลูกแน่”

          พริษฐ์เอียงคอรับ ทว่าเพียงอึดใจเดียวความพอใจนั้นก็เปลี่ยนเป็นความเดือดดาล

          “ในฐานะที่เป็นคุณหมอทำคลอด...” สิ้นคำ จนิตาก็สะบัดตัวเข้าบ้านแล้วเหวี่ยงประตูไม้ปิดใส่หน้าคมเข้มดังโครมด้วยความสะใจ เธอยอมให้เขาเป็นคนทำคลอดลูกให้ก็นับว่าเป็นบุญหัวมากพอแล้ว “ไจ๋ไจ๋” คนถูกเมินคำรามลั่น แล้วออกแรงทุบประตูเพื่อเรียกให้คนด้านในเปิดออกมาคุยกัน “เปิดประตูเดี๋ยวนี้ครับ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง”

          นอกจากจนิตาจะไม่ยอมเปิดประตูแล้ว เจ้าตัวยังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี พลางเร่งเสียงโทรทัศน์ให้ดังกระหึ่มเพื่อกลบเสียงไม่พึงประสงค์ ทำให้คนด้านนอกหน้าขึ้นสี

          พริษฐ์นึกโมโหคนเอาแต่ใจ แล้วเปลี่ยนเป็นโทร.หาแทน

          ปิ๊บๆ

          จนิตารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วทำการบล็อกเบอร์พริษฐ์ทันที

          “ไจ๋...” ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก แต่เขาก็ยังมีอีกวิธีด้วยการส่งข้อความแชตไปแทน

          Pharit : เปิดประตูให้ผม

          มือหนาออกแรงทุบอีกหลายรอบ แต่ผลที่ได้ยังคงเดิม จนใจเต็มไปด้วยความหงุดหงิด   

          “งั้นก็ตามใจ ผมก็ไม่ได้อยากสน อยากมารับผิดชอบนักหรอก” ในเมื่อเจ้าตัวไม่ต้องการความรับผิดชอบ ก็ถือว่าทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว เขาก็แค่ไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นคนเลวทิ้งลูกทิ้งเมียก็เท่านั้น แล้วเดินจากไปอย่างฉุนเฉียว

          “ไอ้เฮงซวย”

          จนิตาบริภาษเสียงเขียว ไม่นานก็ต้องพยายามทำใจให้เย็นลง เพราะมันไม่ดีต่อลูกของเธอ

         

          “แล้วทำไมมึงต้องลากกูมาด้วยวะ”

          เสียงบ่นพึมพำอย่างหัวเสียดังมาจากปากของศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างวาโย เมื่อถูกเพื่อนรักลากตัวออกมาในช่วงบ่าย ทั้งที่เป็นวันหยุดพักผ่อนแท้ๆ

          พริษฐ์ไม่ได้โต้ตอบอะไร สองเท้ายังคงก้าวสม่ำเสมอเข้าไปในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เพราะตั้งใจจะมาเลือกซื้อของขวัญ เนื่องในโอกาสเกษียณอายุของอาจารย์หมอที่ตนให้ความเคารพรัก  

          “ปกติเห็นซื้อเองได้ ไม่เคยต้องง้อใคร” วาโยยังไม่เลิกเซ็ง เขาอยากจะกลับไปทิ้งตัวนอนบนเตียงใจจะขาด ทว่าแค่ครู่เดียวก็ต้องทำเสียงลากยาวเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก “อ๋ออ...”

          พริษฐ์เลิกคิ้วใส่ท่าทางกวนประสาทของเพื่อน        

          “กูจำได้ละ ปกติคุณไจ๋เป็นคนเลือกให้มึงนี่หว่า” ถึงว่าทำไมมันต้องถ่อไปลากเขามาด้วย

          “แล้วมึงจะไปพูดถึงทำไม” พริษฐ์แสดงอาการหงุดหงิดทันตา แค่ได้ยินชื่อก็นึกถึงแต่ใบหน้าเชิดรั้นและความเอาแต่ใจ

          “ก็ความจริง” วาโยบิดปากใส่ นึกสมน้ำหน้าเพื่อนอยู่ในใจ ก่อนปรับสีหน้าจริงจังขึ้น “ว่าแต่เรื่องลูกเอาไง”

          “ไม่สนใจ” พริษฐ์ตอบแบบสั้นๆ ง่ายๆ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากให้ไปใส่ใจ แล้วจะดันทุรังไปทำไม

          “แต่นั่นลูกมึงเลยนะ” วาโยถึงกับโวย มันจะไม่มีสำนึกขนาดนั้นเลยหรือ เรื่องนี้เขารู้มาจากพวกพยาบาลที่เม้าท์กันให้แซ่ดทั้งแผนก

          “กูมีใหม่ได้” คนตอบยักไหล่ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย พลันกลอกตาใส่เพื่อนที่ยังพูดไม่หยุด สงสัยเขาจะคิดผิดที่ลากมันมาด้วย

          “ถามจริง?” วาโยแทบจะหยุดเดิน รู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออก ไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้คนใจดำตรงหน้าจะเป็นเพื่อนเขาจริงๆ

          พริษฐ์วางหน้านิ่งไม่ได้ตอบโต้อะไรอีก ตั้งใจจะเดินเข้าห้างสรรพสินค้าไปให้จบเรื่อง ทว่าจู่ๆ เพื่อนก็โพล่งคำถามแปลกๆ ออกมาอีก     

          “ว่าแต่...มึงแวะซื้อเตารีดใหม่ด้วยเลยไหม”

          “ซื้อเพื่อ?”       

          “มึงควรรีดเสื้อก่อนออกจากบ้านสักหน่อยนะเพื่อน” วาโยบุ้ยปากไปที่เสื้อเชิ้ตของเพื่อนที่ยับยู่ยี่จนน่าแปลกใจ กางเกงสแล็กที่เคยเนี้ยบกริบก็มีรอยยับไม่แพ้กัน “ดูสภาพมึงสิ กล้าหยิบออกมาใส่ได้ไงวะ”         

          “ก็ปกติ” พริษฐ์ก้มมองเสื้อของตัวเองเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ  

          “ปกติกับผีสิ หรือที่ผ่านมาคุณไจ๋รีดให้มึงตลอด?” ปกติพริษฐ์เป็นคนเจ้าระเบียบ เสื้อผ้าจะต้องเรียบกริบจนแทบบาดมือคนจับได้ แต่วันนี้กลับหมดสภาพหมอหนุ่มสุดเนี้ยบ    

          “มึงจะหยุดพูดถึงได้ยัง” คนถูกจี้จุดชักไม่สบอารมณ์ หน้าตาเริ่มบูดบึ้ง

          “ไม่ได้ เพราะกูอยากจะพูดให้ไอ้คนที่เมียไม่รักแล้วได้รู้ตัว” มันควรตื่นได้แล้ว ถึงขั้นคนที่รักมันมากที่สุดขอหย่า ลูกก็น่าจะไม่ให้รับผิดชอบ ยังจะมาทำเป็นปากเก่งอยู่อีก ร้องไห้เหมือนหมาเมื่อไหร่เขาจะอัดคลิปวิดีโอแล้วส่งไปให้ทั่วโรงพยาบาลเลย   

          “บางทีไจ๋ไจ๋อาจจะยังรักกูอยู่ก็ได้” พริษฐ์ไม่พูดเปล่า ทว่ากลับยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะด้วย

          “มึงเอาอะไรมามั่น อมหลวงพ่อองค์ไหนไว้ในปากหรือไง”

          หมอสูติฯ บุ้ยปากบอกเพื่อนให้มองไปที่ร้านกาแฟด้านหน้า แล้วปากได้รูปก็ปล่อยประโยคที่เต็มไปด้วยความมั่นใจออกมา “ก็ไจ๋ไจ๋ยังนั่งมองแหวนของกูอยู่เลย”

          วาโยมองตามแล้วเห็นว่าจนิตานั่งอยู่ภายในร้านกาแฟ ในมือนุ่มถือแหวนเพชรวงหนึ่งไว้ ซึ่งน่าจะเป็นแหวนแต่งงาน

          พริษฐ์กดยิ้มยามเห็นว่าเวลานี้คนอวดเก่งเห็นพวกเขาแล้ว

          “คุณไจ๋มองมาด้วยว่ะ”

          คำบอกนั้นทำให้คุณหมอสูติฯ ยิ่งเผยยิ้มเต็มใบหน้า สายตามองไปยังหญิงสาวไม่คิดจะหลบ

          ฝ่ายจนิตากลอกตามองบนที่ดันมาเจอคนที่ไม่อยากเจอเสียได้ แล้วทำเป็นมองไม่เห็นพร้อมขยับตัวลุกขึ้น เพราะมีเรื่องต้องจัดการ

          หญิงสาวเดินตรงออกจากร้านกาแฟ แม้จะรู้ว่ามีคนเดินตามก็ไม่สนใจ กระทั่งหายเข้าไปในร้านหนึ่ง ด้านวาโยร้องอุทานออกมา

          “ไอ้เหี้ย คุณไจ๋เอาแหวนมึงไปขาย” เขารีบหันไปมองเพื่อนรักที่เคยยิ้มย่องอย่างอวดดี แต่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับซีดเผือดลงทันตา

          พริษฐ์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมา หากจนิตาไม่ต้องการก็ควรคืนเจ้าของอย่างเขาไม่ใช่ขายทิ้ง

          “มึงจะไปไหน” วาโยรีบคว้าแขนเพื่อนไว้