บทที่ 7

“มึงจะไปไหน” วาโยรีบคว้าแขนเพื่อนไว้

          “มึงกลับไปได้เลย” พริษฐ์บอกด้วยอารมณ์คุกรุ่น ภายในอกราวกับมีพายุลูกโตหมุนวน “กูไม่ซื้อของแล้ว”

          วาโยพยักหน้ายอมปล่อยมือ สายตามองเพื่อนที่เดินดุ่มๆ ตามอดีตภรรยาไปด้วยความเวทนา ไม่ใช่ว่าไม่ห่วงฝ่ายหญิงหรอกนะ แต่รู้ดีว่าคนที่กำลังจะได้หน้าหงายกลับมาต้องเป็นพริษฐ์แน่

          ด้านพริษฐ์เร่งฝีเท้าตามจนิตาที่ออกจากร้านจำนำไปแล้ว ยามเห็นเจ้าตัวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับเงินจำนวนหนึ่งในมือก็ยิ่งร้อนไปทั่วทรวง ทว่าในจังหวะที่เดินเข้าไปใกล้กลับเก็บซ่อนอารมณ์ แล้วเหยียดยิ้มบอกไป

          “ถ้าไม่มีเงินก็ขอผมสิ ผมจะสงเคราะห์ให้”

          หญิงสาวหยุดเท้าหันหลังไปมอง ปากเบะใส่ “เป็นคนดีเสียจริงค่ะ”

          “ครับ” พริษฐ์น้อมรับคำชมนั้น แล้วต้องยิ้มกว้างกว่าเดิมยามเห็นลูกไก่ตาดำๆ ถามมาด้วยน้ำเสียงคล้ายอ้อนวอน

          “ถ้าไจ๋ขอแล้วจะให้จริงๆ หรือคะ”

          “แค่คุณขอร้อง” พริษฐ์ยืดอกรอฟังอย่างทะนงตัว โดยมีแค่ข้อแม้เดียวเท่านั้น

          “ค่ะ ไจ๋ขอร้อง ไจ๋ไม่มีเงิน” หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ทำท่าเป็นต้องการเงินจากอดีตสามี ดวงตาเป็นประกายวูบไหวให้อีกฝ่ายอดจะสงสารไม่ได้

          “ผมจะโอนให้บัญชีเดิม” ชายหนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเข้าแอปพลิเคชันธนาคาร แล้วจัดการโอนเงินจำนวนหนึ่งเข้าบัญชีของหญิงสาวอย่างเร็วไว

          ไม่นานจนิตาก็ได้ยินเสียงข้อความแจ้งเตือน

          เงินเข้า บ/ช x-xxx จำนวน 300,000.00 บ. จากนายพริษฐ์ xxx

          “เท่านี้?” จนิตากลอกตาใส่จำนวนเงิน ก่อนปรายตามองคนตรงหน้าที่กล้ามาโชว์ป๋าใส่ “แล้วยังจะกล้ามาหน้าใหญ่”

          “คุณต้องการเท่าไร” พริษฐ์เค้นเสียงถาม จนิตาอยากได้เท่าไรก็บอกมา เขาจะได้โอนเงินให้ได้ถูกใจ

          “ห้าล้าน จ่ายมาค่ะ” หญิงสาวกระดิกนิ้วยิกๆ

          คนฟังทำท่าตกใจในความต้องการนั้น ใบหน้าคมคายสั่นไปมา “ตอนนี้ผมไม่มีมากขนาดนั้นหรอก”

          “ทีหลังก็อย่าอวดรวยค่ะ คุณหมอขี้งก” จนิตาไม่อยู่ฟังคำใดๆ ต่อรีบจ้ำอ้าวเดินจากไป อย่างน้อยก็ได้ลาภลอยมาสามแสนบาท แต่หากเทียบกับสิ่งที่เธอถูกหลอกมา มันน้อยไปด้วยซ้ำ

           “จนิตา”

          ฝ่ายพริษฐ์คำรามที่ถูกต่อว่า รู้ว่าหญิงสาวปากร้าย แต่พอเจอเข้ากับตัวเองก็อึ้งจนพูดไม่ออก ทำได้เพียงยืนงุ่นง่านอยู่ลำพัง เพราะทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

บทที่ 7

          ภายในห้องตรวจของแผนกศัลยกรรม พริษฐ์ก้าวเข้ามานั่งรอได้ราวห้านาทีแล้ว ทว่าเจ้าของห้องที่นั่งอยู่ก่อนกลับไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขาเลยสักนิด วาโยยังคงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือพร้อมกับสวมหูฟัง

          “กูมานานแล้ว” พริษฐ์ร้องบอกพร้อมกับเคาะนิ้วบนโต๊ะ

          “แล้ว” เสียงรบกวนทำให้วาโยจำใจเงยหน้าขึ้นมอง เขาทราบแล้วว่ามันเดินเข้ามา เพียงแค่ยังไม่อยากให้ความสนใจ

          “มึงดูอะไรนักหนา” คนมาใหม่พยายามมองไปยังจุดสนใจของเพื่อน แต่ก็มองไม่เห็น

          “ดูนมเมียมึง” วาโยกระตุกยิ้มบอก แต่ยังไม่ยอมโชว์หน้าจอให้ได้เห็น

          “มึงพูดห่าอะไร” พริษฐ์ไม่เข้าใจในคำบอก อีกอย่างในตอนนี้ตนก็ไม่ได้มีเมียอีกแล้ว เพิ่งไปหย่ากันมาหยกๆ มันลืมหรืออย่างไร

          “ก็คุณไจ๋กำลังไลฟ์ขายนมอยู่ โชว์นมด้วย ขาวฉิบหาย” วาโยกดยิ้มลึก แล้วทำหน้าหื่นกระหายประกอบด้วย นั่นทำให้ได้เห็นว่ามีคนตาลุกเป็นไฟ

          พริษฐ์เอื้อมสุดมือไปคว้าสมาร์ตโฟนของวาโยมาไว้ในมืออย่างร้อนรน แล้วรีบก้มมองหน้าจอ ก่อนจะคำรามเสียงดุดันออกจากลำคอ

          “ไอ้โย”

          “ก็คุณไจ๋ขายนมจริงๆ”

          วาโยไม่ได้พูดผิดไปสักคำ จนิตาขายนมจริงๆ แต่เป็นนมกล่อง ทั้งรสหวาน รสเปรี้ยว รสโกโก้ แล้วก็มีสีขาว ไม่เห็นแปลกตรงไหน ดวงตาหรี่มองคนที่มีอาการร้อนรน เป็นเดือดเป็นร้อน

          พริษฐ์ใช้ลิ้นดุนดันกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิดใจ “กูก็แค่กลัวว่าภาพลักษณ์กูจะเสียหายไปด้วยก็เท่านั้น”

          “ก็หย่ากันแล้วปะ มึงจะเสียภาพลักษณ์ได้ไง อีกอย่างนะคนที่รู้ว่ามึงแต่งงานกับคุณไจ๋ก็มีนิดเดียว จะกลัวไปทำไม” วาโยเท้าคางมองพริษฐ์ คิดว่าอาการมันแปลกๆ ชอบกล หรือว่าสามปีที่ผ่านมามันจะหวั่นไหวกับจนิตา

          พริษฐ์ไม่ตอบ เพราะสายตาเอาแต่จ้องมองหน้าจอที่กำลังมีภาพเคลื่อนไหวของจนิตาที่ไลฟ์ขายนมด้วยชุดสายเดี่ยวสีแดงขับผิวขาวให้ยิ่งดูโดดเด่น ก่อนจะคว้าหูฟังอีกข้างของเพื่อนมายัดใส่หู

          “ไจ๋รับรองว่านมของไจ๋ทั้งหวาน ทั้งหอม” อดีตภรรยากำลังจีบปากจีบคออ้อล้อกับพวกแฟนคลับที่กดส่งดอกไม้ กดส่งหัวใจให้ โดยเฉพาะแฟนคลับผู้ชายที่กำลังแทะโลมอย่างโจงแจ้ง

          PP : จริงหรือครับ

          TON : พี่อยากดูด...นมน้องไจ๋จัง อยากชิมครับ อยากชิม

          TON : ขอไปชิมถึงบ้านได้ไหมครับ

          ด้านจนิตาเห็นคอมเมนต์รัวๆ เข้ามาก็แย้มยิ้มกว้าง แม้ว่าจะมีข้อความไม่พึงประสงค์มาด้วย แล้วขายนมต่อไปอย่างมืออาชีพ เพราะเมื่อก่อนเธอเจอเรื่องพวกนี้มานับไม่ถ้วน

          “อยากชิมต้องซื้อค่ะ เดี๋ยวไจ๋จะใส่หัวใจไจ๋ลงไปด้วย” หญิงสาวยกมือขึ้นทำท่าส่งหัวใจกลับคืนไป ก่อนหัวคิ้วจะขมวดมุ่นเมื่อเห็นถึงข้อความหนึ่ง

          Wayo : มันแทะโลมไม่รู้ตัวหรือไง

          จนิตามองไปยังภาพโพรไฟล์ที่แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นของศัลยแพทย์ เพื่อนรักของอดีตสามี แล้วก็มีข้อความส่งมาอีก

          Wayo : ตกลงนี่ขายนม หรือขายอะไร

          แม้ตาอ่าน แต่ปากกลับยังขายของที่อยู่ในมือ เธอประกาศคัมแบ็กไม่นานก็มีผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับนมติดต่อมา ซึ่งเคยร่วมงานกันเมื่อหลายปีก่อน

          “ใครอยากกินนมไจ๋... รีบจิ้มที่ตะกร้านะคะ และช่วงนี้ไจ๋ก็กลับมารับงานร้องเพลงแล้ว ใครมีงานเล็กใหญ่ติดต่อผ่านผู้จัดการไจ๋ได้เลย”