ANMELDENแสงแฟลชสว่างวาบสาดกระทบแทบไม่ขาดสาย ชาลิสาก้าวลงจากรถยุโรปสีดำสนิทในชุดราตรีสีเงินสั่งทำพิเศษ เนื
เวลาล่วงเลยไปหลายนาที หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นอีกรอบ คราวนี้เขาโทรเข้าชาล็อตปรายตามองแพรวอย่างมีความหมาย ก่อนจะกดรับสาย"คะ""คุณเป็นอะไร"น้ำเสียงทุ้มต่ำปลายสายเจือความตึงเครียดชัดเจน เธอเอนศีรษะซบพนักโซฟา ปล่อยให้ความอ่อนเพลียที่เผชิญอยู่ดึงน้ำเสียงให้ดูอ่อนระโหยลง"เพลียค่ะ""มีไข้หรือเปล่า""ไม่มี""กินข้าวหรือยัง""กินแล้วค่ะ"ปลายสายทิ้งช่วงเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายพยายามสะกดกลั้นไม่ให้ตัวเองยิงคำถามรัวเร็วเกินไปจนเธอรำคาญ"ให้ผมไปหาไหม"ชาล็อตก้มมองมือที่วางทาบอยู่บนหน้าท้องได้ยินไหมลูก พ่อเขากำลังขออนุญาตแม่อยู่มุมปากของเธอยกโค้งขึ้น แต่สุ้มเสียงที่กรอกลงไปกลับยังคงเรียบเฉยติดจะเย็นชา"คุณไม่มีงานมีการทำหรือคะ""มี แต่วันนี้ผมปลีกตัวออกมาก่อนได้""ไม่ต้องลำบากยกเลิกการประชุมเพื่อฉันหรอกค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้คนเขาก็เอาไปนินทากันทั้งบริษัท ว่าฉันเป็นต้นเหตุทำให้ท่านประธานเสียงานเสียการ""ผมประชุมเสร็จแล้ว ชาล็อต ผมถามเพราะอยากไปดูให้เห็นกับตาว่าคุณเป็นยังไงบ้าง ผมเป็นห่วง"ผมเป็นห่วงหญิงสาวนิ่งฟัง คำตอบนั้นสร้างความพึงพอใจให้เธอมากกว่าที่เขาจะคาดเดาได้"ถ้าอยากจะมา ก็ช่วยแวะซื้
"ฉันรักผู้ชายคนนั้นมาตั้งกี่ปี พี่ก็เห็น พี่คิดจริง ๆ หรือคะว่าฉันจะยอมจรดปากกาเซ็นกระดาษแผ่นเดียว แล้วเปิดทางสะดวกรอให้พริมโรสเดินเชิดหน้าเข้าบ้านไปแทนที่ฉันง่าย ๆ"แพรวอ้าปากค้าง รถตู้แล่นผ่านสัญญาณไฟเขียวไปไกลแล้ว แต่ผู้จัดการสาวยังคงจ้องหน้าเจ้านายไม่วางตา"แต่วันนั้นเราร้องไห้หนักมาก เราถอดแหวนคืนเขา แล้วก็ขนของย้ายออกมาจริง ๆ นี่คะ""ฉันเจ็บปวดจริง ๆ ค่ะ" รอยยิ้มของชาล็อตจืดจางลง"ความรู้สึกตอนนั้นไม่เคยเสแสร้งเลยสักนิด"เธอหันมองทิวทัศน์ข้างทาง ภาพตึกระฟ้าสะท้อนกระจกซ้อนทับกับเงาใบหน้าของเธอ"ฉันเหนื่อยจริง ๆ น้อยใจจริง ๆ แล้วก็โกรธจนไม่อยากจะเห็นหน้าเขาจริง ๆ แต่พี่รู้ไหมคะว่าลึก ๆ แล้ว สิ่งที่ฉันต้องการที่สุดคืออะไร"แพรวส่ายหน้า"ฉันอยากให้เขาเป็นฝ่ายรู้สึกกลัวบ้าง กลัวว่าฉันจะไม่รอ กลัวว่ากลับไปบ้านแล้วจะไม่เจอฉัน กลัวว่าคนที่เคยโทรหาเขายามดึกดื่นจะไม่ยอมรับสายเขาอีกต่อไป“...”“ฉันอยากให้เขาได้รับรู้เสียบ้างว่าการพูดอยู่คนเดียวมันรู้สึกยังไง การเฝ้าจ้องหน้าจอโทรศัพท์แล้วไม่มีข้อความตอบกลับมันน่าสมเพชแค่ไหน แล้วการที่ต้องทนเห็นคนที่ตัวเองรักไปส่งยิ้มให้คนอื่น แต่กลับหันมาทำ
เกือบหนึ่งเดือนนับจากวันที่อัครวินท์บุกไปนั่งเฝ้าถึงกองถ่าย ชาล็อตเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเองทีแรกเธอคิดว่าเป็นเพราะโหมงานหนัก ตารางถ่ายแบบ งานอีเวนต์ และการประชุมเบียดเสียดจนแทบไม่มีช่องว่าง แม้ระยะหลังแพรวจะพยายามจัดสรรเวลาพักให้มากขึ้น แต่ทุกเช้าเธอกลับลืมตาตื่นพร้อมความรู้สึกอ่อนล้าเหมือนคนนอนไม่พอกระทั่งวันนี้ ขณะนั่งอ่านสัญญาบนโซฟาห้องรับแขก ตัวอักษรตรงหน้าก็เริ่มพร่ามัวเพราะเปลือกตาที่หนักอึ้ง"ชา"เสียงเรียกของแพรวปลุกให้หญิงสาวฝืนลืมตาขึ้น"คะ""เมื่อกี้พี่ถามว่าขอเลื่อนประชุมวันศุกร์ไปเป็นช่วงบ่ายได้ไหม เราเงียบไปจนพี่นึกว่าไม่พอใจ"ชาล็อตยกมือคลึงหัวคิ้ว แฟ้มเอกสารบนตักยังเปิดค้างหน้าเดิมมาหลายนาที"เลื่อนได้ค่ะ ฉันแค่ง่วง"แพรวเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงเช้า"เมื่อคืนได้นอนไปกี่ชั่วโมงคะ""เกือบเก้าชั่วโมงเลยนะ""แล้วทำไมยังง่วงขนาดนี้"ชาล็อตเองก็อยากรู้เหมือนกัน เธอเอื้อมหยิบแก้วกาแฟที่แม่บ้านเพิ่งนำมาเสิร์ฟ ทว่ายังไม่ทันได้ลิ้มรส กลิ่นหอมกรุ่นที่คุ้นเคยกลับกระตุ้นให้กระเพาะอาหารบีบเกร็งอย่างรุนแรง หญิงสาวรีบวางแก้ว เบือนหน้าหนีพลางกลืนน้
เที่ยงครึ่ง เสียงประกาศพักรับประทานอาหารดังขึ้น นทีเดินก้าวเข้ามาในสตูดิโอพร้อมแฟ้มเอกสารปึกใหญ่และถุงอาหารสองใบ เขาวางสัมภาระลงบนโต๊ะพับก่อนค้อมศีรษะรายงานระดับเสียงพอได้ยิน"นี่เอกสารด่วนที่ต้องเซ็นวันนี้ครับ ส่วนการประชุมรอบบ่ายสอง ผมเตรียมลิงก์ไว้เรียบร้อยแล้ว"อัครวินท์พยักหน้ารับรู้ มือหนาเปิดพลิกหน้ากระดาษไปได้เพียงสองหน้า แต่พอหางตาตวัดไปเห็นร่างชาลิสาเพิ่งก้าวพ้นประตูห้องแต่งตัว ความสนใจก็ผละออกจากตัวอักษรทันที"ฝากไว้ก่อน"เขาคว้าถุงอาหารเดินตรงเข้าไปหา ชาลิสาชะงักฝีเท้า หลุบตามองกล่องข้าวที่ยื่นมาตรงหน้า"อะไรคะ""มื้อเที่ยง ผมให้คนไปซื้อมาให้"เธอแง้มฝากล่องออกดู กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อน ๆ คู่กับกุ้งผัดพริกเกลือจากร้านประจำโชยแตะจมูก อัครวินท์จำได้แม่นยำว่าเธอสั่งเมนูนี้บ่อยแค่ไหน ในช่วงปีแรกของการแต่งงาน บนโต๊ะอาหารมักจะมีจานนี้วางเคียงเสมอ คืนไหนเขาเลิกงานดึก ป้าแม่บ้านก็จะอุ่นเตรียมไว้"ร้านเดิมที่คุณชอบ" เขาเอ่ยชาลิสาค่อย ๆ ปิดฝากล่องลง"คุณต่างหากที่ชอบค่ะ"อัครวินท์ขมวดคิ้ว"อะไรนะ""กุ้งผัดพริกเกลือร้านนี้ คุณเคยเอ่ยปากชมว่าอร่อย ฉันถึงสั่งมาบ่อย ๆ"เสียงจอแจรอบด้านค
คำตอบตรงไปตรงมาทำเอาเธอชะงัก ผู้กำกับที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบขยับแฟ้มในมืออย่างรู้สถานการณ์"เดี๋ยวพี่ขอตัวไปดูแสงตรงโน้นก่อนนะ""ไม่ต้องไปหรอกค่ะพี่ภพ ชาคุยไม่นาน"อัครวินท์ปรายตามองผู้กำกับแล้วพยักหน้าเชิงอนุญาตให้อีกฝ่ายทำงานต่อ ก่อนหันกลับมารับสายตาเย็นชาของภรรยา"ผมไม่ได้มาขัดจังหวะ""แต่ทุกคนต้องหยุดทำงานเพื่อมารับรองคุณไปแล้วค่ะ"ชายหนุ่มกวาดสายตามองรอบตัว ผู้ช่วยฝ่ายผลิตยืนถือแก้วกาแฟรอเก้อไม่ไกล ขณะที่อีกคนกำลังลากเก้าอี้บุนวมตัวใหม่มาเปลี่ยนแทนเก้าอี้พับตัวเก่า เขายกมือปรามทันที"ตัวเดิมก็พอครับ ขอบคุณมาก ไม่ต้องจัดอะไรเพิ่มให้ผม"ชาลิสากอดอกนิ่ง มองจนทีมงานแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่แล้วจึงลดระดับเสียงลง"คุณคิดว่าตามมานั่งเฝ้าแล้วฉันจะหนีไปไหนไม่ได้งั้นหรือคะ""ผมแค่อยากเห็นคุณทำงาน""น่าเสียดายจังเลยนะคะ ฉันทำอาชีพนี้มาตั้งหลายปี คุณเพิ่งนึกอยากดูเอาป่านนี้"วาจาเชือดเฉือนนั้นทำให้เขาขยับริมฝีปากคล้ายจะโต้ตอบ แต่สุดท้ายก็เลือกกลืนคำแก้ตัวลงคอ"ใช่ ผมเพิ่งนึกได้"น้ำเสียงราบเรียบยอมรับซื่อตรงกลับทำให้ชาลิสาหงุดหงิดประหลาด เธออุตส่าห์ตั้งป้อมเตรียมรับมือผู้ชายจอมบงการ เตรียมถ้อยคำตอก
"คุณอัครวินท์คะ ข่าวลือเรื่องการเซ็นใบหย่ากับคุณชาล็อตเป็นความจริงหรือเปล่าคะ" นักข่าวสาวจากสำนักข่าวบันเทิงยิงคำถามแรกทันที"ไม่เป็นความจริงครับ" อัครวินท์ตอบหนักแน่นฉะฉาน"แล้วภาพที่คุณชาล็อตขนกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากคฤหาสน์วัฒนเมธาล่ะครับ หมายความว่ายังไง" นักข่าวชายอีกคนแย่งถามรวดเร็ว"ชาล็อตแค่ย้ายไปพักที่คอนโดส่วนตัวชั่วคราวครับ ช่วงนี้เธอมีคิวถ่ายแบบและอีเวนต์เช้าตรู่หลายงาน การพักคอนโดใจกลางเมืองช่วยประหยัดเวลาเดินทางได้มากครับ ผมเองก็เห็นด้วย" อัครวินท์ตอบอย่างใจเย็น"แปลว่าขาเตียงยังแข็งแรงดีใช่ไหมคะ""แข็งแรงดีครับ เรายังเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายและพฤตินัยทุกประการ""แต่ในงานพรมแดงล่าสุด คุณชาล็อตควงคู่ไปกับคุณคณิน แถมยังมีภาพใกล้ชิดกันออกมาด้วยนะคะ คุณอัครวินท์มีความคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้คะ""คุณคณินเป็นพาร์ตเนอร์ทางธุรกิจของเราครับ การดูแลความเรียบร้อยให้กันในงานสังคมเป็นเรื่องปกติ ผมต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำที่ช่วยดูแลภรรยาตอนผมติดสัมภาษณ์อยู่อีกฝั่ง""แล้วกระแสคู่จิ้นกับพระเอกชาวจีนล่ะครับ แฟนคลับเชียร์ให้คบกันจริงจังมากเลยนะครับ" นักข่าวตะโกนถามแข่งกับเสียงชัตเตอร์"ผ







