ตอนที่31 รื้อฟื้นความทรงจำ

“เราอุ่นเตียงกันเรียบร้อยแล้ว” เขาเอ่ยขึ้นพร้อมสังเกตสีหน้าของนางไปด้วย นางทำหน้าตกใจจากนั้นก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้นและพอใจ

“เราอุ่นเตียงกันแล้ว! เสียดายข้าจำไม่ได้เลย ถ้าเช่นนั้นพี่ลี่เฉี่ยว เรามารื้อฟื้นความจำกันใหม่ได้หรือไม่เจ้าคะ?” ลี่เฉี่ยวจ้องใบหน้างามอย่างจับผิด นางแสร้งจำไม่ได้หรือเปล่านะ ทำเนียนอยากรื้อฟื้นความจำ เพราะติดใจลีลาเร่าร้อนของเขาหรือเปล่า แต่จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก เพราะเมื่อคืนเป็นนางที่ควบขี่เขาทั้งคืน น่าจะเป็นเขาที่ติดใจลีลาของนางเสียมากกว่า

“หากเจ้าอยากรื้อฟื้นเอาสิข้ารออยู่” ลู่เจินใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย จะให้นางเป็นเริ่มหรือ มันน่าอายเกินไป แต่แล้วเป็นเขาที่กระชากให้นางนอนลงไป ก่อนเขาจะขึ้นมาคร่อมร่างของนาง

“ร่องรอยพวกนี้เป็นเจ้าและข้าทำมันขึ้นเมื่อคืน หากเจ้าจำไม่ได้ ข้าจะช่วยรื้อฟื้นให้เจ้าเอง” เอ่ยจบเขาก็ก้มลงมาบดจูบอย่างร้อนแรง นางเอกก็จูบตอบเขาอย่างร้อนแรงไม่แพ้กัน  ลู่เจินเหมือนความจำจะกลับมาทันที เมื่อเขาส่งแท่งหยกเข้าไปในกายของนาง เขาเห็นท่าทีของนางเปลี่ยนไป ก็เดาว่านางคงจำได้แล้ว ฮึแม่ตัวดีถึงคราวข้าบ้างแล้ว วันนี้เจ้าไม่ต้องลงจากเตียง

ทางด้านลู่อันเมื่อรู้สึกตัวตื่น ก็รีบก้าวลงจากเตียงเพื่อจะไปปลดทุกข์ แต่แล้วเพียงแค่ก้าวขา นางก็ล้มลงที่พื้นอย่างไม่เป็นท่า ร่างกายของนางไม่ได้สวมใส่สิ่งใดเลยสักชิ้น นางนั่งงุนงงอยู่ที่พื้นก่อนจะรีบทบทวนความจำอย่างเร่งด่วน เพราะเพิ่งตื่นนอนนางจึงจับต้นชนปลายไม่ถูก

 เจียวลู่มองลู่อันที่นั่งอยู่กับพื้นอย่างขบขัน เมื่อคืนเขามีความสุขมาก เขากับนางเข้ากันได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ 

“เจ้าลงจากเตียงก่อนถือว่าแพ้”

“แพ้ชนะใครสนกัน พี่ลู่ขาของข้าไม่มีแรงเลย ข้าอยากไปปลดทุกข์” นางทำหน้าน่าสารมาก เขาจึงรีบลุกมาอุ้มพานางไปห้องน้ำ เขารอจนนางทำธุระเสร็จ ก็อุ้มกลับไปวางบนเตียงก่อนจะดึงร่างบางมาสวมกอด

“รู้สึกเจ็บหรือไม่?”

“ก็มีเจ็บอยู่บ้างเจ้าค่ะ แต่ว่าวันนี้ข้าคงลุกไม่ไหว ร่างกายไร้เรี่ยวแรงแข้งขาข้าก็สั่นมาก” เจียวลู่หลุดหัวเราะออกมา เป็นไงละอวดเก่งดีนัก เมื่อคืนนึกว่าวิญญาณผีนางโลมเข้าสิง พอหมดฤทธิ์ยากำหนัดและฤทธิ์สุรา กลายเป็นไก่หง่อยช่างน่าสงสาร

“หัวเราะเยาะเย้ยข้า นี่แหนะ ๆ” ลู่อันใช้นิ้วจี้เอวของเขาด้วยความหมั่นไส้ เขาไม่ใช่คนที่บ้าจี้แต่กลับมีความรู้สึกอื่นเข้ามาแทน

“เจ้าอยู่นิ่ง ๆ ไม่เช่นนั้นอาจเดินไม่ได้ไปสามวัน” ลู่อันขมวดคิ้วเข้าหากัน เหตุใดถึงจะเดินไม่ได้ไปสามวัน เขาเห็นนางทำหน้าสงสัย ก็จับมือของนางไปสัมผัสกับเจียวลู่น้อย ที่เริ่มตื่นตัวอีกครั้ง ลู่อันรีบมุดหน้าเข้าไปซุกยังอกเขาด้วยความเขินอาย คนบ้า!

ทางด้านลู่เสียนยามนี้นอนซบอยู่บนตัวเหว่ยอ๋อง หลับสบายดั่งแมวน้อย พวกเขาทั้งคู่เพิ่งจะได้นอนในยามรุ่งสาง เพราะเมื่อคืนลู่เสียนได้กลายร่างเป็นแม่เสือสาว จัดให้เขาแบบไม่พัก ยามนี้เหว่ยอ๋องแทบนอนเป็นผัก ปล่อยให้นางนอนอยู่บนตัวเขาโดยไม่กล้าขยับ เพราะกลัวว่านางจะตื่นมาจัดการเขาต่อ 

ลู่เสียนขยับตัวอย่างเกียจคร้าน บิดขี้เกียจไปสามสี่รอบ โดยมีเขานอนมองอย่างไม่วางตา พอนางหันไปเห็นว่าเอามองอยู่ ก็รีบก้มลงไปจุ๊บแก้มซ้ายขวาอย่างรักใคร่เอ็นดู

“ตื่นแล้วเหรอเพคะ เหนื่อยหรือไม่ เดินไหวหรือเปล่าฮิฮิ” นางแกล้งเย้าเขาก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“เจ้าควรเปลี่ยนชื่อเป็นนางมารน้อย”

“ท่านอ๋องหากเป็นชื่อเป็นนางมาร หม่อมฉันจะร้ายกว่าเดิม เอ่อหมายถึงร้อนแรงกว่าเดิม ท่านอ๋องรับไหวหรือเพคะ? ไหนหม่อมฉันขอดูหน่อย เจ้าหนอนน้อยตื่นหรือยัง?”

“เจ้า!!” เขารู้สึกมันเขี้ยวนางเหลือเกิน อยากจัดอีกสักรอบ แต่ว่าร่างกายของเขาเหนื่อยล้าเต็มที ดูนางเอาเถิดนางคึกคักไม่มีอาการเหนื่อยล้าให้เห็นเลยสักนิด ต่างจากเขาลิบลับ

“น่าสงสารเทพสงคราม แพ้ราบคาบบนเตียงเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนกันเพคะ แต่จะว่าไปเทพสงครามยังไงก็ไม่อาจสู่นารีพิฆาตได้อยู่แล้ว” เหว่ยอ๋องเมื่อถูกหยามเกียรติ ก็เริ่มจะทนไม่ไหวตวัดร่างของนางมาอยู่ใต้ร่าง

“ลู่เสียน! ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้หลาบจำ ที่บังอาจมาดูถูกความสามารถของสามีเจ้า” ลู่เสียนยิ้มหวานหยดให้เขา

“สามีรีบมาสั่งสอนข้าเร็วเข้า” กล่าวจบนางก็ขยิบตาให้เขาอย่างท้าทาย เหว่ยอ๋องหมดความอดทน ก้มลงไปตะโบมจูบอย่างดุเดือด ลู่เสียนจูบตอบด้วยไฟปรารถนาอันร้อนแรง 

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่รู้ว่าไปรักท่านตอนไหน แต่อยากจะบอกว่า หากท่านทำแรงกว่านี้ หม่อมฉันจะรักท่านมากที่สุด”

“ลู่เสียน เจ้าตายแน่!!” เขาอัดกระแทกไม่ยั้ง จนลู่เสียนหัวสั่นหัวคลอน ก่อนทั้งเขาและนางจะเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำรักออกมามากมาย

เขายกมือขึ้นมาปัดไรผมออกจากใบหน้าของนาง ก่อนจูบลงบนหน้าผากชื้นเหงื่ออย่างแสนรักใคร่ “ข้ารักเจ้านะนางมารน้อยของข้า” ลู่เสียนระบายยิ้มออกมา “หม่อมฉันก็รักพระองค์นะเพคะจอมมารของหม่อมฉัน”

เป็นเวลาบ่ายที่พวกเขาพากันออกจากห้อง ลู่เฉิงที่กำลังใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งต้นไม้อย่างอารมณ์ดี เห็นพวกเขาออกมาแล้วก็ยิ้มร่า เพราะเขาได้ให้บ่าวตระเตรียมอาหารบำรุงเอาไว้ แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอะไรออกไป บ่าวในจวนก็รีบมารายงานเสียก่อน

“ท่านอ๋ององครักษ์จางไห่มาขอพบพ่ะย่ะค่ะ”

“ให้เข้ามา” เหว่ยอ๋องจับมือลู่เสียนไปที่ห้องโถง เจียวลู่จึงจับมือลู่อันเดินตามไป และตามด้วยรองแม่ทัพฉือกับลู่เจิน เมื่อจางไห่มาถึงก็รีบโค้งคำนับ ก่อนจะรีบรายงานทันที

“ทูลท่านอ๋องสายลับมารายงานว่า ดูเหมือนคุณชายกู้จะติดต่อกับคนผู้หนึ่งอยู่บ่อยครั้ง ล่าสุดเหมือนจะนัดเจอกันที่โรงน้ำชาพ่ะย่ะค่ะ จากที่กระหม่อมตามสืบดูชายผู้นั้น ดูเหมือนเขาจะเป็นหยวนอ๋องจากแคว้นเจินพ่ะย่ะค่ะ”

เหว่ยอ๋องรับฟังอย่างนิ่งสงบ ก่อนจะครุ่นคิดว่า เขาผู้นี้คงมีแผนการบางอย่างเป็นแน่ สัญญาสงบศึกเป็นเวลา5ปี ในระหว่างนี้เขาคงคิดแผนการเอาคืนแคว้นโจว เขารู้สึกเบื่อหน่ายสงครามเต็มที เมื่อไหร่แคว้นเจินจะเลิกบ้าอำนาจ และเลิกอยากได้ดินแดนผู้อื่นเสียที