ตอนที่30 วางยาลูกเขย

เมื่องานเลี้ยงจบลง ทุกคนก็ได้แยกย้ายกันกลับ แต่ยังคงเหลือสามบุรุษ ที่ยังคงนั่งดื่มพูดคุยสัพเพเหระกันเรื่อยเปื่อย ลู่เฉิงเมื่อเห็นทุกคนกลับไปกันหมดแล้วจึงเอ่ยขึ้นมา

“ท่านอ๋อง ท่านกุนซือ ท่านรองแม่ทัพ คืนนี้ก็นอนเสียที่นี่เลย ข้าได้จัดเตรียมที่หลับที่นอนให้พวกท่านแล้ว” ลู่เสียนได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้น ก็คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เขาไปจัดเตรียมตั้งแต่เมื่อใด จอมแผนการเสียจริง

“ให้พวกเขานอนที่ใดหรือเจ้าคะ?”

“ฮ่า ๆ ก็ในเมื่อหมั้นหมายกันแล้ว แน่นอนว่าต้องเป็น เรือนของพวกเจ้าสามคน”

“หมายความว่าท่านจะให้เข้าหอคืนนี้เลยหรือเจ้าคะ?” ลู่อันและลู่เจินร้องออกมาพร้อมกัน ส่วนเจียวลู่และรองแม่ทัพถึงกับทำตัวไม่ถูกเพราะเขินอาย จะมีพ่อตาคนไหนใจป้ำประเคนบุตรสาวให้ลูกเขยอย่างเต็มใจเช่นนี้ ลู่เฉิงรีบเอ่ยแก้ต่างขึ้นมาทันที 

“ใช่ที่ไหนกัน พวกเจ้าจะเข้าหอกันหรือไม่ มันก็เป็นเรื่องของพวกเจ้า แต่ที่ข้าจัดเตรียมเอาไว้ ก็เพื่อให้พวกเขาได้นอนสบาย โดยที่ไม่ต้องเดินทางกลับ อีกอย่างหมั้นหมายกันแล้ว ก็ต้องให้ความใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้นถึงจะถูก”

ลู่เสียนกลอกตามองบน เขาแทบจะจับบุตรสาวใส่พานถวายให้ลูกเขยเช่นนี้ สงสัยกลัวไม่ได้พวกเขามาเป็นลูกเขย น่าขายหน้าเสียงจริง ๆ คหบดีลู่เฉิง 

เหว่ยอ๋องตบข้าเรียกให้นางไปนั่งบนตักของเขา เพราะยามนี้ญาติผู้ใหญ่กลับไปกันหมดแล้ว ลู่เสียนจึงลุกขึ้นไปนั่งบนตักเขา แล้วยกสองแขนมาคล้องคอ เขาแล้วมองหน้าเขานิ่ง ๆ ยามนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำ

“ท่านอ๋องเมาหรือเปล่าเพคะ?” ที่นางถามเพราะใบหน้าเขาขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ

“ข้ารู้สึกร้อนมากเลย” เขาเอ่ยตอบเหงื่อเริ่มซึมออกมาตามใบหน้า

“จริงหรือเพคะ?"ลู่เสียนรีบหันไปมองบิดาอย่างเอาเรื่อง

 "ท่านพ่อ!! ท่านทำอะไรเจ้าคะ?” ลู่เสียนเอ่ยถามบิดาด้วยความโมโห วางยากำหนัดลูกเขยใช้ได้ที่ไหน นี่เขาเป็นบิดาแบบไหนกัน พอนางหันไปมองกุนซือเจียวลู่และรองแม่ทัพ พวกเขาก็มีอาการไม่ต่างกันกับเหว่ยอ๋อง ลู่เสียนถอนใจออกมา

“ลู่เสียนเจ้าอย่าดุนักสิ ข้าทำไปเพราะมีเจตนาดีนะ” ลู่เฉิงเอ่ยเสียงอ่อย เมื่อเจอสายตาเอาเรื่องของบุตรสาว

“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะพี่ใหญ่?”

“พ่อตาวางยากำหนัดลูกเขย”

“หา!!!....” ลู่อันและลู่เจินร้องขึ้นอย่างตกใจ 

“ท่านพ่อ ยาอยู่ไหนเจ้าคะ?” ลู่เสียนแบมือขอยากำหนัดจากลู่เฉิง ลู่เฉิงหน้าหง่อยรีบหันไปหยิบกาสุรา ที่เขาได้ผสมยากำหนัดลงไป เอามายื่นให้ลู่เสียน พอนางรับมาก็นำรินใส่จอกสามใบ

“พวกเจ้าหยิบไปคนละจอก” ลู่เฉิงเห็นเช่นนั้นก็ตกใจตาเบิกกว้าง นางคิดจะทำอะไร ลู่เสียนเมื่อดื่มหมดจอกแรก ก็รินใส่จอกอีกครั้ง ก่อนจะบอกให้พวกนางหยิบไปดื่ม จากนั้นนางก็รินวนไปจนสุราในกาหมด 

“คหบดีลู่เฉิง!” ลู่เสียนเอ่ยเรียกบิดาเต็มยศ

“ท่านห้ามให้ใครมาใกล้เรือนของข้า เรือนคุณหนูรอง เรือนคุณหนูสาม คืนนี้สงครามโลกีย์กำลังจะเกิด พรุ่งนี้ขอไข่ลวกเยอะ ๆ ลู่อันพาท่านกุนซือไปเผด็จศึก อย่าได้ทำให้ขายหน้าพี่ใหญ่อย่างข้า ลู่เจินเจ้ารีบพารองแม่ทัพกลับเรือน” ลู่เสียนยามนี้เสียงอ้อแอ้เพราะเริ่มเมาใบหน้าแดงระเรื่อ

“พี่ใหญ่ข้าศึกษาตำรามาอย่างดี ไม่ทำให้ขายหน้าแน่นอนเจ้าค่ะ” ลู่อันที่เมาได้ที่เอ่ยขึ้น 

“ข้าก็คิดว่า ข้าศึกษาตำรามาจนชำนาญแล้ว ถึงเวลาได้ใช้เสียทีเจ้าค่ะ” ลู่เจินที่มีใบหน้าระเรื่อเพราะฤทธิ์สุรา และในไม่ช้ายากำหนัดก็คงเริ่มทำงานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามั่นใจ ลู่เสียนพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเดินไปคว้าแขนของเหว่ยอ๋อง แล้วฉุดให้เขาลุกขึ้น

“ท่านพี่ พร้อมถูกเชือดหรือยังเพคะ?” เหว่ยอ๋องยกยิ้มมองคนเมาอย่างเอ็นดู ส่วนลู่อันรีบไปคว้าแขนเจียวลู่

“ท่านกุนซือรูปงาม คืนนี้อย่าหวังว่าท่านจะได้ลุกจากเตียง คืนนี้ข้าจะกินท่านไปถึงตับไตไส้พุง” เจียวลู่ได้ฟังก็ขนลุก เพราะเขาก็พร้อมจะลุกขึ้นสู้อย่างสุดใจขาดดิ้น จะไม่ให้เสียชื่อบุรุษยอดนักรบเป็นอันขาด

“คุณหนูรองใครลุกจากเตียงคนนั้นแพ้”เขาเอ่ยอย่างท้าทาย

“ข้ารับคำท้า ไปกันเจ้าคะข้าอยากเห็นคนแพ้แล้ว” เจียวลู่รีบก้มลงอุ้มร่างของนาง แล้วเดินตรงไปที่เรือนทันที

ส่วนลู่เจินเดินคว้าแขนรองแม่ทัพ ด้วยสายตาฉ่ำเยิ้มเพราะเริ่มเมามาก

“ท่านรองแม่ทัพยินดีให้ข้าเปิดบริสุทธิ์หรือไม่?”

“ห้ะ…? ฮ่า ๆ” รองแม่ทัพหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ สตรีจวนนี้ช่างแปลกประหลาดเสียจริง นางก็เพิ่งจะสิบหกปี ทำตัวอย่างกับคนมีประสบการณ์ สงสัยพี่ใหญ่ของนางสอนมาเป็นแน่ แก่แดดแก่ลมเสียจริง

“แม่นางน้อย ท่านอย่ามาเสียใจทีหลัง”

“ไม่แน่นอน ข้าเป็นใครบุตรสาวท่านคหบดีลู่เฉิง กล้าทำกล้ารับ ท่านนั่นแหละอย่ามาเสียใจ เพราะข้าจะไม่อ้อมมือแน่” รองแม่ทัพฉือได้ยินก็แสนจะมันเขี้ยว รีบก้มลงแล้วแบกนางใส่บ่า เดินตรงไปที่เรือนนางทันที

ลู่เฉิงยืนตกตะลึงตาค้าง บุตรสาวของพวกเขากลายเป็นสตรีกร้านโลกไปได้อย่างไร สงสัยเชื้อเขาจะแรงเกินไป บุตรสาวถึงรับมรดกไปเต็มๆ ช่างน่าภูมิใจ ๆ ลู่เฉิงยิ้มกริ่มพออกพอใจกับผลงานของตน ก่อนจะหันไปสั่งพ่อบ้าน

“ท่านพ่อบ้านห้ามคนเข้าไปใกล้เรือน คุณหนูใหญ่ คุณหนูรอง คุณหนูสาม พรุ่งนี้เช้าจัดอาหารบำรุงเต็มที่"

“ขอรับนายท่าน”

เช้าวันต่อมาเรือนคุณหนูสาม ลู่เจินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาบนอ้อมกอดของรองแม่ทัพฉือ นางกำลังนึกทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น นางจำได้เลือนรางแต่จำไม่ได้ทั้งหมด นางหันไปมองบุรุษที่ยังคงนอนหลับใหล เมื่อความทรงเริ่มจะกลับมาทีละนิด 

 ลู่เจินรีบลุกพรวดพราดขึ้นมา แต่ก็ต้องยกมือมากุมหัว เพราะอากาศปวดศีรษะอย่างรุนแรง เมื่อคืนนางดื่มไปมากเพียงใดกันนะ แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับร่องรอยตามลำตัว ที่ดูเหมือนจะมีอยู่ทุกที

“กรี้ดด!! ท่านรองแม่ทัพ เหตุใดร่างกายข้ามีรอยเขียวช้ำเต็มไปหมดเลยละเจ้าคะ?” ลี่เฉี่ยวลืมตาขึ้นมาก่อนจะหลับตาลงไปใหม่เพราะเขายังไม่อยากตื่น

“เรียกท่านพี่หรือไม่ก็พี่เฉี่ยว”

“พี่เฉี่ยวตอบมาหน่อย” นางหันไปเขย่าร่างของเขา ฉือลี่เฉี่ยวจึงตัดสินใจดึงผ้าห่มของเขาออก ลู่เจินตกใจตาเบิกกว้าง ร่างกายของเขาไม่ต่างกับนางเลยสักนิด นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ? มีแมลงมากัดท่านกับข้าหรือเจ้าคะ?” รองแม่ทัพมองนางนิ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เจ้าจำไม่ได้จริงหรือ?” ลู่เจินรีบส่ายหัวทันที

“ข้าจำได้ว่าเหมือนจะเมามาก ท่านแบกข้ามานอน จากนั้นก็จำไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ” ลี่เฉี่ยวถอนใจออกมา เมื่อคืนนางเป็นดั่งแมวป่า พอตื่นขึ้นมาเหตุใดกลายเป็นลูกเจี๊ยบไปเสียได้ สงสัยต้องได้ทบทวนความทรงจำ